Bahagi 4
Sa harap mismo ng bakery sa BGC sinabi ni Carlo na akin pa rin siya at doon ko tuluyang piniling ipaglaban ang asawa ko at anak ko

“Trisha…”

Garalgal ang boses ni Carlo habang nakatitig sa anak ko. Yung cake na nahulog, nakakalat na sa sahig ng bakery. Yung staff nagmamadaling lumapit para linisin.

“Anak mo?” ulit ni Papa, hindi makapaniwala. Tumingin siya kay Ellie tapos sa akin. “Kailan ka pa nagkaanak? Kailan ka pa nag-asawa?”

Hindi ko sinagot si Papa. Nakatitig lang ako kay Carlo na namumula ang mata, parang yung gabing sinampal niya ako.

“Trisha, sabi mo dati…” sabi ni Carlo, lumapit ng isang hakbang. Amoy pa rin niya yung lumang pabango na dati paborito ko. “Sabi mo ako lang ang gugustuhin mong maging ama ng mga anak mo. Sabi mo habang buhay mo akong mamahalin.”

Naramdaman kong humigpit ang yakap ni Ellie sa leeg ko. Natatakot siya sa lakas ng boses ni Carlo.

“Carlo, please,” mahinang sabi ni Mama, hinawakan braso ni Carlo. “Maraming tao.”

Pero hindi siya nakinig. Diretso pa rin tingin niya sa akin.

“Iniwan mo ako, Trisha. Iniwan mo kaming lahat. Naglaho ka na parang bula. Tapos ngayon babalik ka na may dalang anak ng ibang lalaki?”

Doon na ako natawa. Hindi malakas, pero malamig.

“Iniwan ko kayo?” sabi ko. “Carlo, pinalayas niyo ako. Nung sinabi mong wala akong choice, nung sinampal mo ako, nung sinabi ng Mama ko na mas kawawa si Trina kesa sa akin, anong tawag mo dun? Hindi ba pagtataboy yun?”

Natahimik si Mama. Napayuko si Papa.

“At isa pa,” dagdag ko, habang inaayos ko yung headband ni Ellie na natanggal. “Hindi kita iniwan para sa ibang lalaki. Iniwan kita kasi hindi ka na yung lalaking minahal ko. Yung Carlo na minahal ko hindi nananampal ng babae. Yung Carlo na minahal ko hindi ginagawang panakip-butas yung fiance niya.”

Lumapit si Papa, pilit ngumiti kay Ellie. “Apo… apo ko ba siya?”

Umiling ako. “Hindi po, Pa. Anak ko siya kay Miguel. Asawa ko. Hindi siya apo niyo sa dugo, pero kung gusto niyo siyang maging apo, kailangan niyo munang maging magulang ulit sa akin.”

Umiyak si Mama doon sa gitna ng bakery. Hindi yung iyak na paawa, kundi yung iyak ng taong ngayon lang natauhan.

“Trisha, patawarin mo kami,” sabi ni Mama, nanginginig ang kamay na inaabot si Ellie. “Akala namin… akala namin tama yung ginawa namin. Sabi ni Trina, mahal na mahal niya si Carlo, limang taon na sila. Sabi ni Carlo, paninindigan ka naman niya. Akala namin kung mapapakasalan ka ni Carlo, hindi na mahuhusgahan si Trina ng mga tao sa barangay.”

“Ma,” sabi ko, kalmado pero pagod na. “Hiwalay na si Trina, may anak na siya. Matanda na tayong lahat. Bakit yung sasabihin ng kapitbahay pa rin ang mas importante kesa sa nararamdaman ko? Alam niyo bang buntis ako nun?”

Natigilan silang tatlo.

“Oo, buntis ako nung sinampal ako ni Carlo. At alam niyo ba kung anong ginawa ko? Hindi ko tinuloy. Hindi dahil galit ako. Kundi dahil ayokong yung anak ko lumaki sa kasinungalingan. Ayokong gamitin niyo siya para itali ako sa kasal na ayaw ko.”

Si Carlo napaluhod sa sahig, pinupulot yung cake na nahulog. Basang-basa na ng icing yung kamay niya.

“Trisha, hindi ko alam… hindi mo sinabi…”

“Hindi ko sinabi? Carlo, sinabi mo sa akin na sino pa ang tatanggap sa isang buntis na katulad ko. Sinabi mo yun mismo, habang hawak ko yung resulta. Kaya hindi ko na sinabi. Kasi narealize ko, mas mabuti pang walang ama yung bata kesa ikaw ang maging ama niya.”

Tumayo si Carlo, umiiyak na rin. Sa unang pagkakataon sa sampung taon, nakita kong umiyak siya hindi dahil sa awa sa sarili niya, kundi dahil sa sakit na ginawa niya.

“Nasaan si Trina ngayon?” tanong ko kay Mama.

Naiilang na sumagot si Mama. “Nasa Cebu na siya. Sumama sa bago niyang mister. Yung anak niya… kami na nag-aalaga paminsan-minsan. Si Carlo… hindi na sila nagkikita. Simula nung umalis ka, nagulo na lahat.”

Doon ko naintindihan. Yung plano nilang perpekto na ako ang magiging asawa sa papel, si Trina ang tunay na mahal, hindi pala gumana nung wala na ako. Kasi yung pundasyon puro kasinungalingan.

“Trisha,” sabi ni Carlo, pinunasan luha niya gamit yung kamay na may icing pa. “Pwede pa ba… pwede pa ba nating ayusin? Nandito pa ako. Wala na si Trina sa buhay ko. Matagal na.”

Tumingin ako sa kanya, tapos kay Mama, kay Papa, tapos kay Ellie na nakatingin sa akin na parang nagtatanong kung okay lang ako.

“Carlo, tapos na tayo nung gabing sinaktan mo ako. Tapos na tayo nung sinabi mong ako lang ang mahihirapan. Alam mo ba kung magkano binayad ko para makalayo sa inyo? Hindi pera. Sampung taon ng buhay ko. Pati yung bata na hindi ko nabigyan ng chance.”

Huminga ako ng malalim.

“Pero hindi na ako galit. Kasi kung hindi niyo ginawa yun, hindi ko makikilala si Miguel. Hindi magkakaroon si Ellie.”

Dumating si Miguel nung oras na yun. Tinawagan ko siya kanina nung nasa parking pa kami. Naka scrubs pa siya galing ospital, may dalang maliit na paper bag.

“Sorry, traffic sa EDSA,” sabi niya, tapos nakita niya sila Mama at si Carlo. Tumigil siya sa tabi ko, nilagay kamay niya sa likod ko.

“Siya si Miguel,” sabi ko. “Asawa ko.”

Tumingin si Miguel kay Carlo, hindi galit, pero firm.

“Sir, hindi ko alam buong kwento niyo. Pero asawa ko si Trisha, anak ko si Ellie. Kung may problema kayo, sa akin kayo makipag-usap. Pero kung wala na, may birthday party pa kaming pupuntahan.”

Si Ellie biglang nagsalita, maliit na boses.

“Mama, yung cake?”

Natawa kaming lahat, pati si Mama na umiiyak pa rin.

“Oo anak, bibili tayo ng bago,” sabi ko. “Yung hindi nahulog.”

Bumili kami ng bagong strawberry unicorn cake, ₱2,800. Si Miguel ang nagbayad. Si Mama pilit nag-aabot ng ₱5,000 pero hindi ko tinanggap.

“Ma, hindi ko kailangan ng pera niyo. Pero kung gusto niyo talagang bumawi, pirmahan niyo na yung papeles ng titulo ng lupa sa Tandang Sora. Ibebenta ko na. Gagamitin namin ni Miguel para magtayo ng maliit na clinic sa Quezon City, libreng check-up para sa mga single mom na katulad ni Trina dati.”

Nagulat si Mama pero tumango. Si Papa umiyak din.

“Trisha, pwede ba kaming pumunta sa birthday ni Ellie?” tanong ni Papa, mahina.

Tumingin ako kay Ellie. Tumango siya, kasi bata, walang galit sa puso.

“Sige po, pero sa labas lang ng condo. Hindi muna sa loob. Dahan-dahan lang.”

Si Carlo nanatili sa sahig, hawak pa rin yung sirang cake. Nilapitan ko siya, pero hindi para balikan.

“Carlo, sana maging masaya ka. Sana matuto kang magmahal ng hindi kailangang may masaktan. Pero huwag mo na akong hanapin. At huwag mo nang sasabihin na ako lang ang gugustuhin mong maging ina ng anak mo. Kasi may anak ka na dapat panindigan. Yung anak ni Trina, na iniwan niyo ring pareho nung nagulo.”

Tumayo siya, marumi ang uniform ng icing.

“Trisha, patawad.”

Tumango ako. “Pinapatawad na kita. Pero hindi na kita mahal.”

Paglabas namin ng bakery, buhat ni Miguel si Ellie, ako dala yung bagong cake. Si Mama at Papa nakasunod sa likod, hindi na nagsasalita, pero kasama namin.

Habang naglalakad kami sa BGC High Street, may narinig akong maliit na boses.

“Mama, happy ako.”

Tumingin ako sa anak ko na may icing na sa bibig, hawak ni Miguel na nakangiti sa akin.

At sa unang pagkakataon pagkatapos ng sampung taon, naniwala ako.

Habang buhat ni Miguel si Ellie at hawak ko ang bagong cake pauwi, alam kong sa wakas, nakauwi na rin ako sa sarili kong tahanan.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨