Bahagi 4
Puno yung bahay namin sa Quezon City nung dumating kami. Birthday ni Papa Ramon, 60th. May tent sa labas, may catering, may videoke. Lahat ng tito at tita nandoon. Amoy lechon at pancit.

Pagpasok ko bitbit si Enzo at kasama si Luis, tumahimik yung buong sala. Si Papa naka-barong, hawak yung baso ng alak. Si Bianca naka-puting dress, payat pa rin at mukhang mahina, nasa tabi ni Papa. Si Carlo nasa pinakadulong sulok, hindi makatingin sa akin.

“Angela?” Sabi ng isang tita. “Totoo pala, buhay ka?”

Hindi ako sumagot. Dumiretso ako kay Papa.

“Papa, happy birthday,” sabi ko nang magalang pero walang lambing. “Dumaan lang ako para kunin yung titulo ng lupa ni Mama sa Tagaytay at yung bank account na iniwan niya sa akin.”

Namula yung mukha ni Papa. “Angela, birthday ko ngayon. Dito mo pa talaga pag-uusapan yan? Pera pa rin ba habol mo pag-uwi mo?”

“Pera ni Mama yun, hindi sayo,” sagot ko. Malinaw yung boses ko, naririnig ng lahat. “₱2.5 million yun, para sa pag-aaral ko dapat. At yung lupa na binili niya gamit yung sariling ipon niya nung nagtatrabaho pa siya sa ospital. Hindi yun conjugal. Nakita ko yung deed of sale, ako yung nakalagay na heir.”

Nagbulungan yung mga tao.

Si Bianca biglang lumapit at hinawakan yung braso ko. “Ate, please. Huwag ngayon. May sakit si Papa sa puso, mataas yung blood pressure niya. Ako na lang kakausap sayo bukas.”

Tinitigan ko siya. Sa loob ng limang taon, ito yung eksena niya. Laging may sakit, laging mahina, para siya yung kailangang intindihin.

“Bianca, tama na,” sabi ko nang dahan-dahan pero matatag. “Limang taon kitang pinagbigyan. Nung na-diagnose ka ng depression, lahat kami nag-adjust. Pero alam mo ba kung anong diagnosis sa akin nung mga panahong yun? Wala. Kasi walang nagtanong kung okay pa ba ako.”

Umiyak siya. “Hindi ko ginusto yung nangyari, Ate. Si Mama kasi, sabi niya pag hindi ako pinakasalan ni Carlo, magpapakamatay siya. Natakot si Papa.”

Doon lumabas yung totoo. Hindi pala siya yung may depression na malala. Yung nanay niya, yung pangalawang asawa ni Papa, yung nagbanta. At si Papa, natakot mawalan ng bagong pamilya kaya sinakripisyo ako.

“At pumayag kayong lahat,” sabi ko. Tumingin ako kay Papa. “Pati ikaw, Papa. Mas takot kang mawalan ng asawa kesa mawalan ng anak.”

Hindi nakasagot si Papa. Napayuko siya.

Tumayo si Carlo mula sa sulok. Lumapit siya, dala yung brown envelope.

“Ramon, tama na,” sabi ni Carlo kay Papa, hindi na Tito yung tawag. “Limang taon kitang pinabayaan dahil akala ko utang ko sayo yung pag-aalaga mo sa akin nung bata ako. Pero hindi na tama to.”

Nilapag niya sa mesa yung titulo ng lupa, yung bank passbook, at yung susi ng bahay sa Tagaytay.

“Angela, nandito lahat. Ako nagtago. Kasi alam kong pag nalaman mong nandito, kukunin ni Tito at ibebenta para sa talo niyang negosyo sa Cebu. ₱12 million yung utang niya, diba, Tito? Kaya gusto mo sanang ibenta yung lupa ni Tita?”

Nanlaki yung mata ng lahat. Si Papa nanginginig.

“Totoo ba yun, Ramon?” tanong ng kapatid ni Papa.

Hindi na nakapagsinungaling si Papa. Umupo siya sa sofa, hawak yung dibdib.

Si Bianca napaatras. “Papa? Akala ko para sa gamutan ko kaya ninyo gustong ibenta?”

Doon na siya mismo nabigla sa sariling ama niya. Yung buong kwento na ginawa nilang dahilan para iwan ako, nagkawatak-watak sa harap mismo ng videoke at lechon.

Lumapit ako at kinuha yung envelope. Binuksan ko. Nandoon yung titulo, malinis, pangalan ni Mama at pangalan ko. Nandoon yung passbook, may laman pa ring ₱2.5 million plus interes.

Tinitigan ko si Papa sa huling pagkakataon.

“Papa, hindi ko kukunin to para ipamukha na masama ka. Kukunin ko to kasi para to kay Mama at para kay Enzo. Gusto kong ayusin yung bahay sa Tagaytay, doon kami titira pag umuwi kami. Hindi na ako hihingi ng kahit ano pa sa inyo.”

Hinarap ko si Bianca.

“Bianca, hindi na kita kaaway. Pero hindi mo na rin ako ate. Simula ngayon, huwag mo na akong hahanapin. Magpagaling ka, hindi para sa lalaki, kundi para sa sarili mo. Magpa-check up ka sa totoong doktor, hindi sa Mama mo.”

Tumango siya habang umiiyak, pero sa unang pagkakataon parang totoong naiintindihan niya.

At hinarap ko si Carlo.

“Carlo, salamat sa pag-alaga sa puntod at sa lupa ni Mama. Pero tapos na tayo. Yung walong taon natin, ibaon na natin sa sementeryo kasama yung lumang Angela. May anak na ako, may kinakasama na ako. Sana matuto ka ring magsimula ulit, pero hindi na sa anino ko.”

Tumango si Carlo, luhaan pero sa wakas ngumiti nang maluwag. Parang nabunutan siya ng tinik na limang taon niyang dinala.

“Sorry, Angela. At salamat,” sabi niya.

Hinawakan ni Luis yung kamay ko. “Tara na?”

Tumango ako. Binuhat ni Luis si Enzo na kanina pa tahimik na nakikinig. Lumabas kami ng bahay na yun sa Quezon City, iniwan yung ingay ng videoke at yung mga matang nakatingin.

Sa labas, umuulan ulit nang mahina. Pero hindi na malamig.

Sumakay kami ng taxi pabalik ng BGC. Sa biyahe, nakasandal si Enzo sa akin, tulog. Hawak ko yung envelope na may titulo at passbook. Sa wakas, yung bahay ni Mama, sa akin pa rin.

Pagdating sa hotel, binuksan ko yung bintana. Kita ko yung ilaw ng siyudad ng Maynila na kumikislap kahit maulan.

At sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, hindi ko na naramdaman na gusto kong mawala. Naramdaman ko na gusto kong manatili, lumaban, at bumuo ng bagong buhay kasama ang anak ko sa sarili naming bahay sa Tagaytay.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨