Bahagi 3
Pumunta ako sa ospital para sa mister ko pero ang hipag ko pala ang gumagamit ng kotse ko at ako pa ang pinagbabayad nila sa bill na ₱80,000

Pumasok ako sa QMMC na parang hindi ako sigurado kung dapat ba akong nandito. Hawak ko yung strap ng bag ko nang mahigpit. Nasa loob yung lumang tabla na may pangalan ko.

Nakita ako agad ni Aling Gloria. Tumayo siya mula sa plastik na upuan sa hallway. “Liza, buti pumunta ka,” sabi niya, medyo malakas yung boses para marinig ng mga tao. Lumapit siya at hinawakan yung braso ko na parang matagal na kaming hindi nagkita.

Si Ate Marissa nasa likod niya. Nakaupo, nakacross-arms, hawak pa rin yung susi ng kotse ko na may keychain na maliit na bear. Yun yung binili ko sa Miniso sa Trinoma. Si Josh, wala dun.

“Hindi ka na nagparamdam ng anim na buwan,” sabi ni Ate Marissa, hindi bumabati. “Buti naalala mo pa yung asawa mo.”

Hindi ako sumagot agad. Tumingin ako sa kwarto. Room 302. Dalawang kama. Si Carlo nasa pangalawa, payat, maputla. May dextrose sa kamay. Nakapikit pero hindi tulog.

Nung nakita niya ako, dahan-dahan siyang bumangon. “Liza,” sabi niya, mahina.

Pumasok ako ng dalawang hakbang lang. Hindi ako lumapit sa kama. Tumayo lang ako sa may paanan.

Sabi ni Aling Gloria agad, “May ulcer daw. Sumuka ng dugo kagabi. Sabi ng doktor stress daw at hindi kumakain nang maayos simula nung umalis ka.”

Parang gusto niyang ako yung sisihin.

Umupo ako sa dulo ng isang upuan. Tinanong ko, “Anong sabi ng doktor? Kailan makakalabas?”

Sumabat si Ate Marissa, “Kailangan pa ng observation. Tsaka may bill na. ₱80,000 na daw as of kanina. Wala kaming dalang pera.” Tinitigan niya ako.

Doon ko naintindihan bakit tatlong beses tumawag si Aling Gloria kagabi.

“Hindi ba may PhilHealth si Carlo? May HMO siya sa opisina dati,” sabi ko.

“Na-expire na kasi hindi na siya pumapasok ng ilang linggo,” sabi ni Aling Gloria. “Ikaw lang may ipon, Liza. Baka pwede mo munang abunuhan. Mag-asawa pa rin naman kayo.”

Tumingin ako kay Carlo. Hindi siya makatingin nang diretso sa akin.

“Carlo, totoo ba na hindi ka pumapasok?” tanong ko.

Yumuko siya. “Hindi ako makatulog. Hindi ako makakain.”

“At yung kotse?” Tanong ko, hindi ko na napigilan. “Bakit nasa kanya yung susi ko?”

Tumahimik silang dalawa.

Si Ate Marissa biglang nagsalita na parang siya yung biktima. “Hinihiram ko lang kasi nahihirapan si Josh sa bus. Sabi ni Carlo okay lang. Pinagamit niya sa akin pagkatapos mong umalis. Akala ko hindi ka na babalik.”

“Yun yung kotse na ako ang nagbayad bago pa tayo ikasal, Carlo,” sabi ko, pero kay Carlo ako nakatingin. “₱480,000 yun, hulugan ko ng dalawang taon galing sa ipon ko sa panaderia. Hindi conjugal yun.”

“Alam ko,” bulong ni Carlo.

“Alam mo? Pero binigay mo pa rin? Anim na buwan niyang ginagamit nang walang paalam sa akin. Sino nagbabayad ng gas? Sino nagpapa-maintenance? May isang beses bang nag-text si Ate para magsabi ng thank you?”

Namula si Ate Marissa. “Wala kang karapatan magsalita ng ganyan! Ako nagpalaki sa kapatid mo! Tatlong taon ako sa pabrika! Kung hindi dahil sa akin, wala siya sa Maynila ngayon!”

“At ako?” Sabi ko, medyo nanginginig na yung boses ko. “Ako yung sinampal sa harap mo. Hindi mo man lang siya pinigilan.”

Natahimik yung hallway. May dumaan na nurse na nagtutulak ng cart.

Si Aling Gloria biglang umiyak nang mahina. “Liza, pamilya tayo. Huwag mo nang ungkatin yun. Ang importante gumaling si Carlo. Tulungan mo muna kami sa bill.”

Tinitigan ko si Aling Gloria. Naalala ko yung anim na buwan na walang ni isang sorry. Yung mga message na “Umiiyak si Ate buong gabi” at “Hanggang kailan ka mag-iinarte?” Walang “Kamusta ka? Kumain ka na ba? Nasaan ka na nakatira?”

Lumapit ako ng konti kay Carlo. “Noong sinampal mo ako, nag-isip ka ba kahit isang segundo kung sino mas importante? Asawa mo o yung hiya mo kay Ate?”

Hindi siya sumagot. Tumulo lang yung luha niya.

Yung sakit na naramdaman ko dati, bumalik pero mas malinaw na ngayon. Hindi na ako yung babae na naghihintay sa kanto ng condo habang hawak yung supot ng ponkan. Hindi na ako yung magpapaubaya lang para matawag na mabait na manugang.

Huminga ako nang malalim.

“Aling Gloria, hindi ko babayaran yung buong ₱80,000. Hindi ko obligasyon yun lalo na ginamit niyo yung kotse ko nang walang paalam. Pero tutulungan ko si Carlo sa gamot niya. ₱20,000. Yun lang ang kaya kong ibigay ngayon.”

“₱20,000 lang?” sigaw ni Ate Marissa. “Samantalang yung panaderia mo kumikita araw-araw!”

“Yung panaderia na yun, ako ang bumuo. Ako ang gumigising ng alas kwatro ng umaga para magmasa ng harina. Hindi kasali dun si Carlo simula nung umalis ako.”

Tumayo ako. Kinuha ko yung bag ko.

“At yung kotse, kukunin ko na ngayon. Nasa parking ba?”

Nagkatinginan si Aling Gloria at si Ate Marissa. Si Carlo lang ang sumagot, “Nasa baba. Pero flat yung isang gulong. Hindi na napa-ayos.”

Doon ko naramdaman na parang may bumagsak na bato sa dibdib ko pero gumaan din pagkatapos. Sa wakas, malinaw na.

Lumabas ako ng kwarto para magpunta sa cashier. Nag-iwan ako ng ₱20,000 sa counter para sa gamot, may resibo. Tapos bumaba ako sa parking.

Nakita ko yung kotse ko. Marumi, may gasgas sa bumper. Amoy ng lumang baon ni Josh sa loob. Pero yung or/cr, nasa glovebox pa, nakapangalan pa rin sa akin.

Pinihit ko yung susi na hawak ni Ate Marissa na binigay niya nang pilit. Umandar.

Bago ako umalis, nag-text ako kay Trish: “Nakuha ko na kotse ko. Pauwi na ako.”

At sa unang pagkakataon sa loob ng anim na buwan, hindi ako umiyak nung nagmaneho ako pabalik sa Quezon City. Nagpasya na akong sa susunod na linggo, magpapagawa ako ng bagong titulo ng lupa para sa pwesto ng panaderia na matagal ko nang pinag-iipunan at kakausapin ko na yung abogado tungkol sa legal separation.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖