Bahagi 3
Nung gabing siningil ko sila ng kanya-kanyang bayad sa hotel, akala ng buong pamilya na nagbago na ako at naging madamot ako

Nung binuksan ni Papa ang pinto, bumungad agad si Tiyo na namumula ang mukha at si Tita Cora na hila-hila si Jomar. Nasa likod nila si Tita Liza at Tito Boy, pati yung mga pamangkin na may dalang maleta. Halos napuno yung maliit na hallway ng 17th floor. Yung iba pang guests napapatingin na.

“Carlo! Anong kalokohan to!” sigaw ni Tiyo. “Pinapunta mo kami dito sa Tagaytay tapos ngayon pinababayaan mo kami sa baba? Wala kang hiya!”

Si Tita Cora sumabat agad. “Akala namin ikaw na bahala sa lahat tulad ng dati. Nagbitbit pa kami ng mga bata, tapos ngayon sasabihin mong kanya-kanya? ₱26,400 yung sa amin, Carlo! Saan kami kukuha niyan biglaan?”

Tumayo ako. Hindi ako sumigaw. Tumingin ako sa kanilang lahat at sinabi kong hindi ko sila pinilit pumunta. Ang sabi lang ni Mama tutulungan ko mag-book dahil may discount ako. Wala akong sinabi na ako ang magbabayad ng lahat.

Nagulat si Tita Liza. “Pero Carlo, dati ikaw naman lagi ang nagbabayad. Akala namin ganun ulit. Hindi mo man lang sinabi agad.”

Dun na ako napatingin kay Mama. Nakayuko siya. Alam ko nahihiya siya pero hindi niya sinabi sa kanila na tinanong ko siya ng tatlong beses kung sino magbabayad. Ang sinagot lang niya noon, “Ikaw na bahala.”

Nilabas ko yung cellphone ko at pinakita ang GC. Tatlong beses akong nagtanong dun: “Tita, Tiyo, paano po yung payment?” Walang sumagot. Puro “Thanks Carlo!” at “Ikaw na bahala, mayaman ka naman” ang reply ni Jomar.

Biglang natahimik ang hallway.

Si Jomar na kanina pa maangas, biglang napaatras. “Kuya, biro lang yun e. Hindi ko akalain na seryoso ka.”

Sabi ni Tito Boy, “Eh bakit mo kami pinabayaan sa lobby? Pwede mo namang sabihin nang maayos.”

Sabi ko, “Sinabi ko nang maayos, Tito. Sa GC. Pero walang gustong makinig. Kasi sanay kayo na ako lagi ang sasalo. Tatlong taon na ang nakalipas, ₱180,000 ang ginastos ko para sa family trip. Tapos pagkatapos nun, nanghiram kayo. Tiyo, ₱100,000 para sa kotse. Tita Liza, ₱60,000 para sa kasal ni ate. Tito Boy, ₱40,000 para sa puhunan. Hanggang ngayon wala ni isang nagbalik.”

Narinig ko ang hinga ni Mama na parang nasasaktan.

Si Tiyo biglang nagbago ang mukha. “Eh ano ngayon? Pamilya tayo! Sinusumbat mo?”

“Hindi ako nanunumbat,” sabi ko. “Sinasabi ko lang yung totoo. Nung nawalan ako ng trabaho last year, lumapit ako sa inyo. Lahat kayo nagsabing wala kayong pera. Pero ngayong bakasyon, nakabili ka ng bagong relo, Tiyo. Tita Liza, naka-BGC condo ka na. Tito Boy, nag-renew ka ng shop mo sa Makati. May pera pala kayo, pero pag ako ang nangailangan, wala.”

Si Tita Liza naiyak. “Carlo, hindi mo naiintindihan. Hindi madaling sabihin na wala kaming maibibigay.”

“Mas mahirap ba yun kaysa sabihin na wala akong pera nung panahong kailangan ko kayo?” tanong ko.

Dun lang nagsalita si Papa. “Tama na. Lahat tayo may pagkukulang. Carlo, naiintindihan ko kung bakit ka napagod. Pero kayo rin, mga kapatid, hindi pwedeng lahat na lang si Carlo.”

Si Mama umiiyak na nang tuluyan. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang braso ko. “Anak, tama na. Mag-usap tayo nang maayos. Hindi ko alam na ganyan na pala kabigat sa loob mo.”

Sabi ko, “Ma, hindi kita sinisisi. Pero pagod na ako maging automatic na wallet ng pamilya. Gusto ko lang na kung pupunta tayo sa isang trip, lahat tayo mag-aambag. Hindi yung ako lang.”

Si Tita Cora biglang lumambot. “Carlo, pasensya na. Hindi namin naisip na ganyan pala. Akala kasi namin okay lang sa’yo kasi malaki sahod mo dati.”

Si Jomar natahimik at tumingin sa sahig. “Kuya, sorry. Wala talaga akong dalang pera ngayon. Pwede ba hati muna tayo ni Mama?”

Tumango ako. “Hindi ko kayo pinababayaan. Pero kailangan niyong ayusin sa baba. Kung sino may kayang magbayad ngayon, siya muna. Pag-uwi natin sa Manila, pag-usapan natin nang maayos yung mga dati.”

Bumaba kami lahat sa lobby. Ang gulo pa rin. Yung front desk staff halatang nahihirapan na. May ilang pamilya na nag-check-out na agad kasi ayaw magbayad ng ganung kalaki. Yung iba nagtatawagan ng asawa para magpadala ng pera.

Nung nasa lobby na kami, lumapit sa akin yung manager. Sabi niya may ilan nang nagbayad pero karamihan nag-aalangan pa. Tinanong niya ako kung gusto ko pa bang manatili sa booking ko. Sabi ko oo, yung sa akin lang babayaran ko. Yung standard room ko na ₱4,500 per night.

Si Tiyo habang nasa counter, biglang nilabas ang card niya nang pilit. Rinig na rinig ko ang pag-swipe. ₱35,000 para sa suite niya. Napatingin siya sa akin nang masama pero wala siyang nasabi.

Si Mama lumapit sa akin at bumulong. “Anak, iuwi mo na lang kami. Hindi na masaya to.”

Sabi ko, “Ma, kayo ang nagplano nito. Kung gusto niyong umuwi bukas, umuwi tayo. Pero ngayong gabi, matuto tayong lahat na hindi libre ang lahat.”

Nung gabi ring yun, habang mag-isa ako sa kwarto ko, nakatanggap ako ng message galing kay Tita Liza. Sabi niya naaalala niya yung ₱60,000. Hindi pa niya maibalik lahat pero magbibigay daw siya ng ₱20,000 next month. Si Tito Boy nag-message din, sabi niya ibabalik niya unti-unti yung ₱40,000.

Si Tiyo walang message.

Pero si Jomar nag-message ng “Kuya, salamat. Na-realize ko ang yabang ko. Sorry.”

Nakahiga ako sa kama, pinapakinggan yung aircon. Sa unang pagkakataon sa tatlong taon, hindi ako yung nag-aalala kung paano babayaran ang lahat. Ako yung nag-aalala kung paano ko poprotektahan ang sarili ko. At parang gumaan ang dibdib ko.

Kinabukasan, akala ko tapos na ang gulo. Pero pagbaba ko para mag-almusal, nakita ko si Mama na kausap ang manager ng hotel at may hawak na titulo ng lupa at bank account details na hindi ko inaasahang lalabas.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖