Bahagi 3: Noong High School Siya Ang Iniligtas Ko Mula Sa Mga Tambay, Siya Ang Ipinakilala Ko Sa Lalaking Mahal Ko, Hindi Ko Alam Na Sa Likod Ng Bawat Ngiti Ay May Matagal Na Pagtataksil Palang Binabalak

Unang beses kong nakita si Trina sa likod ng mataas na pader ng Rizal High School sa Makati.

Tanghali iyon. Pauwi na ako galing training ng Taekwondo.

May tatlong tambay na nakapaligid sa kanya. Yung isa, hinihila yung sling bag niya. Sabi, “Miss, Facebook naman.”

Nanginginig siya. Maputi siya, mahinhin, laging nakayuko. Bagong transferee.

Lagpas na ako noon. Pero bumalik ako.

“Hoy! Ano yan! Nasa kanto lang yung barangay hall! Tatawag ako ng tanod!”

Sigaw ko kahit nanginginig din ang tuhod ko.

Lumapit yung pinaka matapang na lalaki.

“Uy, may isa pa palang maganda. Sabay na kayo, miss.”

Hindi ko na pinag-isipan. Sipa. Suntok. Taekwondo stance. Nagkagulo kami.

Sa huli, kaming dalawa ni Trina ang nasa clinic. Ako yung may sugat sa tuhod, siya yung naglalagay ng Betadine.

“Salamat ah. Ako si Trina. Trina Santos.”

“Andrea. Andrea Dela Cruz.”

Ngumiti ako kahit mahapdi.

“Mula ngayon, ako na bahala sa’yo!”

Ganun kami nagsimula.

At dahil kapitbahay ko si Rafael sa kabilang unit ng apartment namin sa San Lorenzo Village, ipinakilala ko sila.

Si Rafael, ulila na halos. Nasa Canada ang parents niya, bihira umuwi. Kaya si Mama ang madalas magpatawag sa kanya para kumain sa amin.

Tahimik siya. Laging may libro. Pag inaasar ko, namumula ang tenga niya.

Noong Grade 11, nagulat kami. Napunta kaming tatlo sa iisang section. STEM 11-A.

Nagyakapan kami ni Trina na parang nanalo sa lotto. Si Rafael, nakangiti lang sa gilid.

“Sa wakas! Magkakasama na tayong tatlo!”

Tatlo kaming laging magkakasama. Sabay gumawa ng thesis. Sabay nagpuyat. Nung nilagnat ako ng 39 degrees at hindi makapasok, si Rafael ang tumakas sa last period para dalhan ako ng gamot at lugaw. Si Trina, dinala ang notes niya na sulat-kamay, ang ganda pa ng highlighter.

Sabi ko nung gabing iyon, habang halos hindi na ako makapagsalita sa lagnat,

“Pangako ha, forever tayong tatlo.”

Hinila ni Rafael ang kumot ko.

“Pangako.”

Tumango si Trina.

Akala ko totoo ang forever.

Second year college kami sa La Salle nang biglang bumagsak ang eroplano ng parents ni Rafael pauwing Manila galing Vancouver. Parehong patay.

Sinamahan ko siya sa Canada para asikasuhin ang lahat. Sa eroplano pabalik, sa economy, isinandal niya ang ulo niya sa balikat ko at umiyak siya na parang bata.

“Andrea, ikaw na lang meron ako.”

Hinaplos ko ang buhok niya.

“Hinding hindi kita iiwan.”

Paglapag sa NAIA, nandoon si Trina. May dalang thermos ng sabaw. Niyakap niya agad si Rafael nang mahigpit. Humahagulgol.

“Raffy, andito lang kami. Hindi ka nag-iisa.”

Pagka-graduate, nag-startup si Rafael. Tech logistics.

Ibinigay ko lahat ng ipon ko mula sa pagiging VA at scholar. P750,000 pesos. Lahat.

Ako ang nag-handle ng operations, ng HR, ng BIR. Si Trina, siya ang nagpuyat ng tatlong linggo para sa branding at UI design ng app.

Nung nakuha namin ang unang malaking client, J&T Express, nag-party kami sa rooftop ng office namin na maliit lang sa Poblacion.

Doon siya lumuhod.

“Andrea, mula 15 years old ako, ikaw na ang nasa lahat ng plano ko. Gusto ko hanggang 80 tayo, ikaw pa rin ang plano ko. Will you marry me?”

Umiyak ako nang malakas. Si Trina sa baba ng stage, mas malakas pa ang iyak kaysa sa akin.

Sa kasal, ibinato ko mismo ang bouquet kay Trina.

“BFF, ikaw na next!”

Ngayon ko lang nare-realize, lahat pala may senyales na.

Yung isang mangkok lang ng goto na binili ni Rafael sa airport pero kay Trina niya ibinigay. Sabi niya, gutom daw si Trina.

Yung maliit na sulat sa likod ng design draft ni Trina na nakita ko dati: “Sana ligtas ka palagi, R. – T” Akala ko concern lang bilang kaibigan.

Yung pag-iyak niya nang sobra nung sinalo niya ang bouquet ko. Hindi pala saya. Pagsisisi. O selos.

Hindi ko nakita kasi bulag ako sa saya.

Hanggang sa dumating ang third anniversary namin.

Maaga akong umuwi galing sa meeting sa Clark. May dala akong cake. Gusto kong i-surprise si Rafael.

Pagbukas ko ng pinto ng condo, tahimik.

May pares ng pulang heels sa may pintuan. Hindi akin. Size 7 si Trina, size 8 ako.

Dahan-dahan akong pumasok.

Sa kwarto namin, bukas ang pinto.

Si Trina. Nakasuot ng puting lace dress na regalo ko pa sa kanya nung birthday niya. At si Rafael, walang pang-itaas.

Hindi sila nagulat. Parang matagal na nilang hinihintay na mahuli ko sila.

“Trina?” Ang tanging nasabi ko.

Umupo si Trina, hindi man lang nagtatakip.

“Andrea, sorry. Pero mahal namin ang isa’t isa. Matagal na. Nung namatay pa ang parents ni Raffy, kami na. Hindi ko lang sinabi kasi ayokong masaktan ka.”

Si Rafael, nakayuko.

“Andrea, patawarin mo ako. Nalilito lang ako.”

Nalilito? Sa mismong kama namin?

Hindi ako sumigaw. Hindi ako nanakit. Kinuha ko ang cake, inilagay sa mesa, at umalis.

Nag-file ako ng annulment. Hindi ako humingi ng kahit singko. Iniwan ko sa kanila ang kumpanya. Ang 750k ko, itinuring ko na lang na bayad para makita ko ang totoo nilang kulay.

Lumipat ako sa Cebu. Doon ako nagpalaboy-laboy.

Doon ko nakilala si Anton.

Nasa pinaka baba ako ng buhay ko noon. Nasa coffee shop ako sa IT Park, umiiyak habang nagta-type ng resignation letter kasi hindi ko na kaya.

Umupo siya sa harap ko. Hindi siya nagsalita. Inabutan niya lang ako ng tissue at ng cheese stick.

Siya si Anton Rivera, PhD researcher ng Ateneo, bumalik sa Cebu para sa project ng DOST. Tahimik, pero ang talino.

Naging kaibigan ko siya. Siya ang nagbuhat sa akin nung mga araw na hindi ako makatayo.

Hindi siya nagtanong tungkol kay Rafael. Pero isang gabi, habang lasing ako sa red wine, naikwento ko lahat.

Sabi niya lang, “Hindi mo kasalanan na naging mabuti kang tao.”

Niligawan niya ako ng dalawang taon. Walang bulaklak na engrande. Puro libro, kape, at pagsundo sa akin tuwing umuulan.

Nung nalaman kong buntis ako kay Elise, natakot ako. Sabi ko, baka hindi pa ako ready.

Sabi niya, “Anak natin yan. Kahit anong apelyido, mamahalin ko na parang akin.”

At tinupad niya.

Kaya nung tinanong ni Rafael sa museum kung ano ang pangalan ng bata at sumagot si Elise ng “Elise Rivera,” hindi lang apelyido ang nagpatigil sa kanya.

Patigil din sa kanya ang edad. Limang taon. Eksaktong limang taon mula nung iniwan ko siya.

At sa likod namin, biglang dumating si Trina na may hawak na dalawang scoop ng gelato.

Pagkakita niya kay Elise, ngumisi siya.

“Uy, ang laki na pala ng anak mo sa iba, Andrea. Kaya ka pala nagmamadaling magpakasal ulit? Hindi mo man lang ba ipapakilala kung sino ang tatay niyan sa tunay?”

At doon, sa gitna ng Science Museum na puno ng bata, itinaas ni Trina ang boses niya.

“Alam niyo ba, yang babaeng yan? Inagaw niya dati ang boyfriend ko kaya ako ang napilitang maging kabit! Ngayon nagpapaka-biktima!”

Lahat ng tao sa exhibit ay napatingin sa amin. Namula ang mukha ni Elise at napayakap sa akin nang mahigpit.

At si Rafael, imbis na awatin si Trina, tinitigan lang ako na parang naghihintay ng paliwanag.