Bahagi 4
Nilantad ko ang panloloko ng asawa ko sa harap ng mga anak namin at sinabi kong ako na ang masusunod, hindi na puwedeng dalawa ang pamilya niya

Ngayon, anim na buwan na ang lumipas simula nung nalaman ko na may pamilya si Arman sa Davao.

Hindi na siya bumibiyahe ng Manila-Davao. Nag-resign siya sa softdrinks company sa Balintawak. Ngayon, driver na siya ng delivery truck ng mineral water sa Pasig. Ang ruta niya, Pasig hanggang Quezon City lang. Araw-araw umuuwi. Alas-sais pa lang ng gabi, nasa bahay na siya.

Buwan-buwan, nagpapadala siya ng ₱10,000 kay Joy sa Davao via GCash. Ako mismo ang nagsesend. May resibo, siniscreenshot ko at pinapakita kay Joy at kay Arman. Walang daya.

Tuwing Linggo ng hapon, video call. Si Arman, si Janna na 5 anyos at si baby na 1 anyos na ngayon ay 1 at kalahating taon na. Minsan kasama ako, minsan hindi.

Si Joy, dati akala ko magiging kabit lang sa kwento, pero naging kaibigan ko pa. Tumatawag siya sa akin, hindi para mang-away.

“Ate Liza, kamusta si Ethan? Si Janna nag-drawing ng pamilya, may Kuya Ethan na. May truck pa rin,” sabi ni Joy sa tawag isang gabi.

“Joy, kamusta tindahan mo? Nakabenta ka ba sa palengke?” sagot ko.

“Opo, Ate, medyo okay na. Nakakabili na ng gatas ni baby.”

Si Ethan at si Janna, nag-video call din minsan na kami-kami lang na mga bata. Walang matanda.

“Ate Janna, ako si Kuya Ethan, 7 anyos, ikaw 5 anyos, ako mas matanda, kaya ako Kuya,” sabi ni Ethan sa video call, seryosong-seryoso.

“Kuya Ethan, may truck ka ba? Gusto ko sakay sa truck ni Papa dati,” sabi ni Janna.

“Wala pa akong truck, pero may drawing ako ng truck. Ipapadala ko sa iyo,” sabi ni Ethan.

Doon ako naiyak. Hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa tuwa. Yung dalawang batang biktima ng kasinungalingan ng Papa nila, nagiging magkapatid talaga.

Pero hindi naging madali ang lahat. May mga araw na gusto kong sumabog.

Isang gabi, lasing si Arman pag-uwi. Amoy alak. Hindi naman siya umiinom dati nang ganito.

“Arman, saan ka galing? Bakit ka uminom?” tanong ko, galit.

“Liza, pagod lang ako. Pagod ako mag-isip. Dalawang pamilya, dalawang bayarin. Kulang ang ₱20,000,” sabi niya.

“Akala mo pagod lang ako? Akala mo hindi ako pagod? Ako nagtitinda ng barbecue sa initan, nag-aalaga kay Ethan, nag-aasikaso ng padala kay Joy, at ikaw iinom lang?” sigaw ko.

Doon siya natauhan. Lumuhod ulit siya.

“Liza, sorry. Hindi na mauulit.”

“Arman, last na yan. Pag umulit ka, ako mismo magpapalayas sa iyo. Hindi na ako yung Liza na tahimik lang,” sabi ko.

Simula nun, hindi na siya uminom.

Isang araw, habang nagtitinda ako ng barbecue sa kanto ng Commonwealth, may lumapit na customer. Babae, buntis, mga 30 anyos, kakilala sa barangay.

“Ate Liza, narinig ko may asawa asawa mo sa Davao, totoo?” tanong niya, mahina, parang tsismis.

Tiningnan ko siya. Dati, mahihiya ako. Dati, itatago ko. Pero ngayon, hindi na.

“Oo, totoo. Pero hindi na kami nag-aaway ni Joy. Magkaibigan na kami. Kasi pareho kaming niloko, pero pareho naming mahal mga anak namin,” sagot ko, diretso.

“Bakit hindi mo hiniwalayan? Ang daming babae hiniwalayan agad pag may kabit,” sabi ng buntis.

Ngumiti ako, habang binabaliktad ang barbecue.

“Kasi pag hiniwalayan ko, sino magpapadala ng pera kay Janna at kay baby? Si Arman, kailangan niyang matuto na hindi pwedeng dalawa pamilya, pero kailangan niya ring matuto na responsibilidad niya mga anak niya. At si Ethan, kailangan niya ng Papa, kahit may kapatid siya sa Davao. Hindi ko hiniwalayan dahil mahal ko pa siya, hiniwalayan ko na yung dating ako na pumapayag lang sa lahat.”

Tumango ang buntis. “Ang tapang mo, Ate Liza.”

Hindi ako matapang. Napilitan lang akong maging matapang.

Isang Linggo, dumating ang pinakamatinding pagsubok.

Tumawag si Joy, umiiyak.

“Ate Liza, si Arman, tumawag sa akin. Sabi niya gusto niya bumalik dito sa Davao. Sabi niya mas mahal niya kami ni Janna at baby. Sabi niya iiwan na niya kayo dyan.”

Parang binuhusan ulit ako ng malamig na tubig. Nanginginig ang kamay ko.

“Joy, kalma. Kausapin natin siya nang sabay. I-video call mo ako ngayon din, tatlo tayo,” sabi ko.

Nag-video call kaming tatlo. Nasa Pasig si Arman, nasa Davao si Joy, nasa Quezon City ako.

“Arman, totoo ba sinabi mo kay Joy na iiwan mo kami ni Ethan at babalik ka sa Davao?” tanong ko, diretso, walang sigawan.

Tahimik si Arman sa video. Tapos umamin.

“Oo, Liza. Nalilito ako. Pag nasa Quezon City ako, naaawa ako kay Joy at sa mga bata sa Davao. Pag kausap ko si Joy, naaawa ako sa inyo ni Ethan. Hindi ko alam saan ako lulugar.”

Doon ako sumabog, pero hindi sa sigaw, sa salita.

“Arman, makinig ka. Anim na buwan na tayong ganito. Nagpadala ka ng ₱10,000 buwan-buwan. Nag-video call ka. Araw-araw ka umuuwi. Akala ko nagbago ka na. Yun pala, gagawa ka ulit ng kwento? Iiwanan mo kami? Tapos pag nandun ka na sa Davao, iiwan mo rin sila pag nahirapan ka? Hanggang kailan, Arman? Hanggang kailan mo gagawing dalawa buhay mo?”

Umiiyak si Arman sa video. “Liza, hindi ko kayang mawala kayo ni Ethan. Pero hindi ko rin kayang pabayaan si Janna at baby.”

“Walang nagsasabi na pabayaan mo, Arman!” sigaw ni Joy sa video, ngayon siya naman ang galit. “Ang sabi ni Ate Liza, suportahan mo kami, pero hindi mo kailangang iwan sila. At ako, hindi ko kailangan ng asawa na pabalik-balik. Kailangan ng mga anak ko ng Papa na responsable, hindi Papa na nalilito.”

Tahimik ang lahat.

Ako ang nagsalita sa huli.

“Arman, dalawa lang pagpipilian mo ngayon. Una, dito ka sa Quezon City, araw-araw uuwi, magpapadala ka ng ₱10,000 sa Davao, at panindigan mo pagiging Papa ni Janna at ni baby sa video call at sa pera. Pangalawa, bumalik ka sa Davao, pero tapos na tayo ni Ethan. Burahin mo kami sa buhay mo. Ibigay mo sa akin titulo ng lupa natin sa Quezon City at bank account, at mag-file ako ng kaso. Wala nang gitna. Hindi na puwedeng Lunes hanggang Biyernes sa Davao, Sabado Linggo sa Quezon City. Tapos na yun.”

Natahimik si Arman. Matagal.

Tapos nagsalita siya, umiiyak.

“Liza, dito ako sa inyo ni Ethan. Dito ako titira. Hindi na ako babalik sa Davao para tumira. Pero Liza, pwede ba, hayaan mo pa rin akong maging Papa kay Janna at kay baby? Kahit sa GCash at video call lang?”

“Oo, Arman. Yun ang responsibilidad mo. Pero asawa, isa lang. Dito lang sa Quezon City,” sabi ko.

Si Joy sa video, umiiyak din. “Ate Liza, salamat. Arman, magpadala ka na lang, at maging mabuting Papa ka sa malayo. Hindi na kita hihintayin bilang asawa. Magtatrabaho ako para sa mga anak ko.”

Doon natapos ang dobleng buhay ni Arman.

Kinabukasan, pumunta kami sa barangay. Hindi para magreklamo, pero para magkaroon ng kasulatan. Simple lang, sulat-kamay, na si Arman ay magpapadala ng ₱10,000 buwan-buwan kay Joy para sa suporta kay Janna at kay baby. Pinirmahan naming tatlo sa video call, pinaprint ni Joy sa Davao at pinirmahan niya dun.

Hindi batas, pero pangako na may pirma.

Ngayon, araw-araw umuuwi si Arman. May dalang tinapay at minsan durian galing palengke sa Muñoz, hindi na galing Davao, pero galing sa puso na natutong hindi magsinungaling.

Si Ethan, habang tumutulong magpaypay ng barbecue sa tabi ko, sabi niya isang hapon,

“Mama, pag laki ko, hindi ako tulad ni Papa, isa lang asawa ko.”

Ngumiti ako, pinunasan pawis niya.

“Oo, anak, isa lang. Pero pag nagkamali ka, ayusin mo, wag taguan. Kasi ang pagtatago, mas masakit kesa sa totoo.”

At yung dating Lunes hanggang Biyernes na wala si Arman, ngayon araw-araw na siyang umuuwi, may dalang tinapay, may dalang kwento, at may dalang takot na baka isang araw hindi na siya patawarin, kaya araw-araw siyang bumabawi.

Hindi perpekto ang pamilya namin. May sugat pa rin. Pero buo. At sa wakas, totoo.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨