BAHAGI 3: ARAW-ARAW KAMI MAGKATABI SA TRABAHO AT GABI-GABI NIYA AKONG TINATAWAGAN PARA LINAWIN ANG GABI SA BATANGAS — HANGGANG SA ISANG SIKRETO NI TRISHA ANG NABUNYAG NA TULUYANG SUMIRA SA AKIN
Hindi naging madali ang unang linggo ni Issa sa opisina simula nang bumalik si Nathaniel bilang boss niya.
Hindi dahil sa workload.
Sanay siya sa puyatan, sa apat na kliyenteng sabay-sabay, sa mga pitch na hanggang alas-dos ng madaling araw.
Mahirap dahil sa bawat paghinga niya, nandoon si Nathaniel.
Sa pantry, kapag kumukuha siya ng kape, biglang papasok si Nathaniel at magtatanong ng “Kumusta ang tulog mo?” na may diin.
Sa meeting, kapag nagpe-present siya, nakatitig lang ito sa kanya na parang binabasa ang bawat galaw ng labi niya.
At tuwing uwian, palaging may message: “Issa, pwede ba tayo mag-usap?
5 minutes lang.”
Pero hindi niya sinasagot.
Takot siya.
Takot siyang pag nalaman ni Trisha ang nangyari sa Batangas, masisira hindi lang ang career niya kundi pati pagkakaibigan nila ni Sara.
Si Trisha ay pinsan ni Sara.
At si Sara ang nagpasok sa kanya sa agency.
Hanggang sa dumating ang Huwebes.
May client pitch sila sa Alabang para sa isang malaking real estate account.
Dapat dalawa lang silang pupunta ni Nathaniel dahil si Jenny ay may sakit.
Alas-singko ng hapon ang pitch, pero na-traffic sila sa SLEX ng halos tatlong oras dahil may banggaan.
Na-late sila.
Nawala sa kanila ang account.
Galit ang boss nila.
Pauwi, umuulan ng malakas.
Basang-basa ang windshield.
Tahimik lang silang dalawa sa kotse.
Hanggang sa hindi na nakatiis si Nathaniel.
NATHANIEL: Issa, hanggang kailan mo ako iiwasan?
ISSY: Wala akong iniiwasan.
Trabaho lang.
NATHANIEL: Trabaho?
Issa, alam nating dalawa kung anong nangyari sa Batangas.
Hindi mo pwedeng kalimutan na lang yun na parang wala lang.
Natahimik si Issa.
Nanginginig ang kamay niya sa manibela kahit si Nathaniel na ang nagmamaneho.
NATHANIEL: Lasing ka, oo.
Pero ako, hindi ako lasing na lasing.
Alam ko ang ginagawa ko.
At alam kong ikaw din.
Sinabi mo ang pangalan ko.
Niyakap mo ako.
At hindi kita pinilit.
Napaluha si Issa.
Hindi dahil sa galit, kundi sa hiya.
ISSY: May girlfriend ka, Nathaniel!
Engaged ka na kay Trisha!
Ano bang gusto mong palabasin?
Na pinagsamantalahan kita?
Na ikaw ang biktima?
Ako yung babaeng sumira sa relasyon ninyo!
Kaya please, kalimutan na natin.
Wala nangyari!
Huminto si Nathaniel sa isang gas station.
Pinatay ang makina.
Tumingin siya kay Issa.
Seryoso.
Walang ngiti.
NATHANIEL: Hindi kami engaged ni Trisha.
Hindi pa.
At kung engaged man kami, hindi ibig sabihin nun hindi kita pwedeng mahalin ulit.
Doon natahimik si Issa.
Mahalin ulit?
Tatlong taon ang nakalipas, sila ni Nathaniel ang magkasintahan.
College sweethearts sila sa UST.
Pangarap nilang magpakasal sa Tagaytay.
Pero nagkahiwalay sila dahil sa pamilya ni Nathaniel.
Gusto ng mama nito na si Trisha ang mapangasawa niya dahil magkapamilya ang negosyo nila.
Anak ng may-ari ng construction firm si Trisha.
At si Issa, anak lang ng isang solo parent na nagtitinda sa palengke ng Muñoz.
Pinili ni Nathaniel ang pamilya.
Iniwan niya si Issa sa gitna ng ulan, dalawang linggo bago ang graduation nila.
Simula noon, hindi na sila nag-usap nang maayos.
ISSY: Anong sinasabi mo?
Huwag mo nga akong lokohin ulit.
NATHANIEL: Issa, makinig ka.
Simula nung bumalik ka sa buhay ko sa birthday ni Sara, hindi na ako makatulog nang maayos.
Akala ko naka-move on na ako.
Akala ko okay na ako kay Trisha.
Pero nung nakita kita sa villa, lasing, umiiyak sa veranda, naalala ko lahat.
Ikaw pa rin.
Gusto sanang maniwala ni Issa.
Pero natuto na siya.
ISSY: Kung ako pa rin, bakit ka pa rin kay Trisha?
Bakit kasama mo siya sa lahat?
Bakit hinahayaan mong isipin ng lahat na kayo na ang ikakasal?
Hindi nakasagot si Nathaniel.
At doon dumating ang pinakamasakit na parte.
Pagkauwi ni Issa sa condo niya, may naghihintay sa kanya sa lobby.
Si Trisha.
Maganda, maputi, mabango, naka-dress na mukhang sampung libo ang halaga.
TRISHA: Issa, pwede ba tayo mag-usap?
Kinabahan si Issa.
Akala niya alam na ni Trisha ang nangyari sa Batangas.
Umupo sila sa coffee shop sa baba ng condo.
TRISHA: Alam kong awkward.
Pero kaibigan kita.
At kailangan ko ng tulong mo.
ISSY: Tulong?
TRISHA: Alam kong close kayo ni Nathaniel dati.
At alam kong boss mo siya ngayon.
Gusto ko lang malaman, kamusta siya?
Okay ba siya?
Kasi nitong mga nakaraang buwan, parang wala na siya sa akin.
Naguluhan si Issa.
TRISHA: Issa, aaminin ko.
Hindi kami okay ni Nathaniel.
Hindi kami nagkakasundo.
Yung engagement na kumakalat, hindi totoo.
Ako lang ang nagpakalat nun para pilitin siyang mag-propose.
Pero ang totoo, gusto na niyang makipaghiwalay sa akin.
At ang sabi niya, ikaw daw ang dahilan.
Parang binuhusan ng malamig na tubig si Issa.
TRISHA: Kaya please, Issa.
Kung mahal mo pa siya, sabihin mo.
Para alam ko kung saan ako lulugar.
Kasi pagod na pagod na ako na habulin ang lalaking hindi naman ako mahal.
Pero kung hindi mo na siya mahal, tulungan mo akong ayusin kami.
Kasi mahal ko pa rin siya.
At doon umiyak si Trisha.
Hindi yung iyak ng kontrabida sa teleserye.
Yung iyak ng babaeng pagod na.
Naiwan si Issa na lutang.
Umuwi siya sa unit niya na parang wala sa sarili.
Pagbukas niya ng phone, may 12 missed calls kay Nathaniel.
At isang message kay Sara: “Issa, si Trisha nasa Manila na.
Umiiyak.
Anong nangyari sa inyo ni Nathaniel sa Batangas?
May nagsabi sa akin na magkasama kayong lumabas ng kwarto.”
Doon niya naramdaman na hindi na niya kayang itago pa.
May nakakita sa kanila.
May nakakaalam.
At kinabukasan, pagpasok niya sa opisina, iba na ang tingin sa kanya ng lahat.
May bulong-bulungan.
May group chat na hindi siya kasali.
At sa table niya, may isang brown envelope na walang pangalan.
Binuksan niya.
Sa loob, printed photos.
Siya at si Nathaniel.
Papasok sa iisang kwarto sa villa sa Batangas.
Kuha alas-dos ng madaling araw.
Malinaw na malinaw ang mukha nila.
At may nakasulat sa likod gamit ang pulang ballpen: “MALALAMAN NI TRISHA ANG LAHAT KAPAG HINDI KA LUMAYO KAY NATHANIEL.”
Sino ang nagpadala?
Si Trisha ba?
Si Sara?
O si Nathaniel mismo para takutin siya?
Hindi na alam ni Issa kung sino ang kakampi at sino ang kalaban.
Ang alam lang niya, kailangan niyang mamili — lalaban ba siya para sa pagmamahal na minsan na niyang sinukuan, o aalis na naman siya na parang duwag, habang sinisira ang pangalan niya sa buong industriya?
At bago pa siya makapag-isip, tumunog ang phone niya.
Si Nathaniel.
NATHANIEL: Issa, nasa baba ako ng condo mo.
Kailangan natin mag-usap ngayon din.
Si Trisha, nasa ospital.
Sinugod.
BAHAGI 4: SA OSPITAL BUMALIKTAD ANG LAHAT — ANG BUNTIS PALA AY HINDI KAY NATHANIEL AT ANG LIHIM NA NAGPAPABAGSAK SA AKIN AY MAY MUKHA PALANG KILALANG-KILALA KO
Pagkababa ni Issa mula sa condo niya sa Quezon City, hindi niya alam kung tatakbo ba siya palayo kay Nathaniel o tatakbo papalapit.
Basang-basa ito sa ulan.
Ang payong na hawak nito ay tumutulo.
Ang mukha nito ay putlang-putla, parang taong ilang araw nang hindi natutulog.
“Anong nangyari kay Trisha?” tanong ni Issa, nanginginig din sa lamig kahit nasa covered parking lang sila.
“Sinugod sa St.
Luke’s BGC kaninang umaga.
Nag-collapse sa opisina nila sa Makati.
Sabi ni Sara, bago siya mawalan ng malay, pangalan mo ang binabanggit niya.
Ikaw daw ang hinahanap niya.”
Parang binuhusan ng yelo si Issa.
Ako?
Bakit ako?
Pero wala nang oras para mag-isip.
Sumakay sila sa kotse ni Nathaniel.
Tahimik ang buong biyahe papuntang BGC.
Ang tanging ingay lang ay ang wiper at ang malakas na ulan.
Pagdating sa ospital, nandoon si Sara sa labas ng Emergency Room, umiiyak, yakap ang isang brown envelope na kamukhang-kamukha ng envelope na natanggap ni Issa sa opisina kaninang umaga.
“Buti dumating kayo,” sabi ni Sara.
“Stable na siya.
Pero buntis si Trisha.
Two months pregnant.
Hindi pa alam ni Tito at Tita niya.
Si Nathaniel lang ang alam niyang ama.”
Natigilan si Issa.
Parang may malaking bato na bumagsak sa dibdib niya.
Buntis.
Two months.
Kay Nathaniel.
Lahat ng pag-asa na binuo niya sa utak niya noong gabing umiiyak siya sa Davao, lahat ng “what if” na pinipigilan niya, biglang naglaho.
Umupo si Nathaniel sa sahig ng ospital.
Hindi na niya napigilan ang luha.
Hinawakan niya ang ulo niya.
“Hindi ko alam, Issa.
Isang beses lang nangyari.
Noong anniversary namin.
Lasing kami pareho.
Akala ko tapos na.
Akala ko wala nang mabubuo.”
Hindi nagsalita si Issa.
Hindi dahil sa galit, kundi dahil wala na siyang masabi.
Ano pa ba ang sasabihin mo sa lalaking mahal mo pa rin pero magkakaroon na ng anak sa iba?
Lumabas ang doktor at sinabing pwede nang bisitahin si Trisha pero isa-isa lang at bawal ma-stress.
Kailangan daw ng complete bed rest.
Naunang pumasok si Sara.
Paglabas nito, si Nathaniel naman.
Naiwan si Issa sa labas, hawak pa rin ang envelope na may mga litrato nila ni Nathaniel na papasok sa iisang kwarto sa Batangas.
Ang litratong ginamit para takutin siya.
Doon siya nagdesisyon.
Paglabas ni Nathaniel sa kwarto ni Trisha, nilapitan niya ito.
“Nathaniel, tapusin na natin ito,” sabi ni Issa, pilit pinapatatag ang boses kahit nanginginig.
“Issa…”
“Hindi na ako yung college girl na iiyak sa ulan sa UST dahil iniwan mo ako para sa pamilya mo.
May buhay na akong binuo nang wala ka.
At may bata nang mabubuo.
Hindi ko hahayaan na lumaki ang batang yun na walang ama dahil lang sa isang gabing pagkakamali natin sa Batangas.”
Inabot niya kay Nathaniel ang brown envelope.
“May naninira sa akin.
May nagpadala nito sa table ko kanina.
Malinaw ang kuha, alas-dos ng madaling araw, papasok tayo sa kwarto.
May nakakita sa atin.
At sinusubukan niya akong takutin para lumayo sa’yo.
Pero hindi na mahalaga kung sino siya.
Ang mahalaga ngayon, may responsibilidad ka na.”
Tumingin si Nathaniel sa envelope.
Nanlaki ang mata niya.
“Saan mo nakuha ito?
Sino nagpadala nito sa’yo?”
“Hindi ko alam.
Pero ang sabi sa likod, ‘MALALAMAN NI TRISHA ANG LAHAT KAPAG HINDI KA LUMAYO KAY NATHANIEL’.
Akala ko si Trisha ang nagpadala.
O ikaw.
Pero ngayong nasa ospital siya, hindi siya yun.”
Doon natahimik si Nathaniel.
May naalala ito.
“Issa, si Jenny…”
“Si Jenny?”
“Si Jenny na kasama mo sa villa.
Siya lang ang nakakaalam na wala ka sa kwarto ninyo ng alas-singko ng umaga.
Siya lang ang gumising at naghanap sa’yo.
At siya ang may access sa CCTV ng villa dahil pinsan niya ang caretaker.”
Parang binuhusan ulit ng malamig na tubig si Issa.
Si Jenny?
Ang mabait, tahimik na assistant niya?
Ang taong tinulungan niyang makapasok sa agency?
Bakit?
Bago pa siya makasagot, lumabas si Trisha sa wheelchair, maputla pero gising na.
Kasama ang nurse.
“Issa, pwede ba tayo mag-usap?
Tayong dalawa lang,” sabi ni Trisha, mahina ang boses.
Nagkatinginan si Nathaniel at Issa.
Tumango si Issa.
Pumasok sila sa isang private room.
Isinara ni Trisha ang pinto.
“Issa, humihingi ako ng tawad,” panimula ni Trisha.
“Alam kong magulo.
Pero kailangan kong sabihin sa’yo ang totoo bago mo malaman sa iba.”
Umupo si Trisha.
Hawak ang tiyan.
“Alam kong may nangyari sa inyo ni Nathaniel sa Batangas.
Si Jenny ang nagsabi sa akin.
Pinadalhan niya ako ng pictures kahapon.
Kaya ako sinugod dito.
Hindi dahil sa pagbubuntis ko, kundi dahil sa sobrang stress at panic attack.”
“Trisha…”
“Makinig ka muna.
Hindi galit ang nararamdaman ko sa’yo.
Inggit.
Kasi matagal ko nang alam na ikaw pa rin ang mahal ni Nathaniel.
Kahit anong gawin ko, kahit bilhan ko siya ng mamahaling relo, kahit samahan ko siya sa lahat ng business meeting ng pamilya namin, ikaw pa rin ang hinahanap ng mata niya.”
Umiyak si Trisha.
Pero hindi iyak ng kontrabida.
Iyak ng babaeng napagod na maghabol.
“At tungkol sa pagbubuntis ko…
Issa, hindi si Nathaniel ang ama.”
Natigilan si Issa.
“Ano?”
“Nagpa-Beta HCG ako at nagpa-DNA test kahapon bago ako himatayin.
Dahil may kutob na ako.
Ang ama ng bata ay yung ex-boyfriend ko sa Singapore, si Marcus.
Nagkita kami ulit noong nagpunta ako doon last month para sa regional conference.
Isang gabi lang din.
Tulad ninyo ni Nathaniel sa Batangas.
Lasing din kami.
At ngayon, hindi ko alam kung paano sasabihin kay Nathaniel na hindi kanya ang bata.”
Parehong natahimik ang dalawang babae sa loob ng kwarto.
Dalawang babaeng parehong nagkamali, parehong nasaktan, parehong biktima ng pressure ng pamilya, ng alak, at ng nakaraan.
Doon unang beses na hinawakan ni Issa ang kamay ni Trisha nang walang galit.
“Trisha, pareho lang tayo.
Pareho tayong natakot.
Pareho tayong naghanap ng pagmamahal sa maling lugar at maling oras.”
“Pero si Jenny… bakit niya ginawa ito?” tanong ni Trisha.
At doon pumasok si Sara na may dalang cellphone.
Pinakita niya ang chat history ni Jenny.
“Girls, kailangan niyong makita ito,” sabi ni Sara.
“Kinausap ko si Jenny kanina.
Umamin siya.”
Sa chat, malinaw na malinaw.
Si Jenny ay matagal nang may gusto kay Nathaniel.
Simula pa noong OJT pa lang siya sa agency, crush na niya ito.
At nang malaman niyang si Issa ang ex ni Nathaniel na hindi pa rin makalimutan, nagselos siya.
Kaya noong makita niyang wala si Issa sa kwarto nila ng alas-singko ng umaga sa Batangas, sinundan niya ito.
Nakita niyang pumasok si Issa sa kwarto ni Nathaniel.
Kumuha siya ng pictures sa CCTV at sa phone niya.
At simula noon, ginamit niya ang pictures para takutin si Issa at sirain si Trisha, para sa kanya mapunta si Nathaniel.
“Gusto lang niyang mapansin siya ni Nathaniel.
Akala niya kapag nasira kayong dalawa ni Trisha, siya ang sasalo,” sabi ni Sara, galit na galit.
“Tinanggal ko na siya sa agency.
Effective today.
At ipapa-blotter ko siya for harassment.”
Doon gumaan ang pakiramdam ni Issa at Trisha.
Kinabukasan, nagharap-harap silang tatlo — si Issa, si Nathaniel, at si Trisha — sa isang tahimik na cafe sa BGC, malayo sa ospital.
Doon sinabi ni Trisha ang totoo kay Nathaniel tungkol sa bata.
“I’m sorry, Nath.
Hindi ikaw ang ama.
Si Marcus.
At uuwi na ako ng Singapore next week para ayusin ang buhay ko kasama siya.
Kung tanggapin man niya ako o hindi, hindi ko na ipipilit ang sarili ko sa’yo.
Pagod na ako.”
Tahimik si Nathaniel.
Matagal bago nagsalita.
“Thank you, Trish, for telling the truth.
Galit ba ako?
Oo, nasaktan ako.
Pero mas na-guilty ako.
Kasi ginamit din kita.
Ginamit kita para kalimutan si Issa.
At hindi ka deserve na ganun.”
Nagkamay sila ni Trisha.
Walang sigawan.
Walang sampalan tulad sa teleserye.
Isang maayos na paalam ng dalawang taong parehong napagod na.
Pagkatapos umalis ni Trisha, naiwan si Issa at si Nathaniel.
“Issa,” sabi ni Nathaniel.
“Alam kong ang dami nang nangyari.
Pero pwede ba… pwede ba tayong magsimula ulit?
Hindi sa Batangas.
Hindi sa lasing na gabi.
Kundi ngayon.
Malinaw.
Walang tinatago.”
Umiyak si Issa.
“Nathaniel, natatakot ako.
Paano kung iwan mo ulit ako kapag sinabi ng mama mo na hindi ako bagay sa’yo?
Paano kung bumalik ulit ang pamilya mo?”
Lumuhod si Nathaniel sa harap niya, sa gitna ng cafe.
Walang pakialam sa mga taong nakatingin.
“Noong iniwan kita sa UST, duwag ako.
Bata pa ako.
Takot ako sa mama ko.
Pero ngayon, 30 years old na ako, Issa.
May sarili na akong pera, may sarili na akong desisyon.
At ang desisyon ko, ikaw.
Kung hindi ka tanggap ng pamilya ko, edi hindi ako uuwi sa pamilya ko.
Pero hindi na kita iiwan ulit.”
At doon, sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon, niyakap ni Issa si Nathaniel nang mahigpit, hindi dahil sa alak, hindi dahil sa panaginip, kundi dahil gising na gising siya.
Pero hindi pa doon natapos.
Nag-resign pa rin si Issa sa agency sa BGC.
Hindi dahil sa takas, kundi dahil tinanggap niya ang offer bilang Creative Director sa Davao — mas malaking sweldo, mas tahimik na buhay, at malayo sa tsismis.
Si Nathaniel naman, nag-resign din makalipas ang dalawang buwan.
Sinundan niya si Issa sa Davao.
Nagtayo sila ng maliit na marketing studio doon — “Issa & Nath Creative Studio” — maliit lang, dalawang tao lang sila sa simula, pero sa kanila.
Si Trisha, nanganak ng malusog na baby girl sa Singapore.
Si Marcus, tinanggap ang responsibilidad.
Naging magkaibigan pa rin sila ni Issa.
Paminsan-minsan, nagvi-video call sila, pinapakita ang baby.
Si Jenny, matapos ma-blotter, lumipat ng ibang kumpanya sa Clark.
Natuto siya sa pagkakamali niya.
Minsan, nag-message siya kay Issa para humingi ng tawad.
Pinatawad siya ni Issa, pero hindi na sila muling nagtrabaho nang magkasama.
At isang gabi, anim na buwan matapos ang lahat ng gulo sa Batangas, nasa rooftop ng bago nilang studio sa Davao si Issa, pinapanood ang city lights ng Davao City.
Tumunog ang phone niya.
Video call kay Nathaniel na nasa airport pa lang ng Davao galing Manila, may dalang singsing na hindi mamahalin pero pinag-ipunan niya ng tatlong buwan.
“Nandito na ako sa Davao.
Sabi mo, kung tayo talaga, babalik tayo sa tamang panahon.
Sa tingin ko, ngayon na yung tamang panahon.
Pwede ba kitang sunduin?
At tanungin kung pwede ba kitang makasama habang buhay?”
Ngumiti si Issa.
Sa unang pagkakataon, ngiting walang kaba, walang hiya, walang takas.
Ngiting buong-buo.
“Sige.
Pero libre mo ako ng tubig.
Uhaw na uhaw pa rin ako simula nung umagang yun sa Batangas.
At sa pagkakataong ito, gusto kong malinaw ang lahat.”
Pumunta si Nathaniel sa rooftop.
Lumuhod ulit.
At sa harap ng mga ilaw ng Davao, sa harap ng bagong simula nila, isinuot niya ang singsing kay Issa.
Walang marangyang handaan.
Walang engrandeng kasal sa Tagaytay tulad ng pangarap nila noon.
Isang simpleng kasal lang sa City Hall ng Davao, kasama si Sara at si Trisha na bumalik pa galing Singapore bilang ninang.
At doon nagsimula ulit ang lahat — hindi sa isang lasing na gabi at panaginip na akala ni Issa ay hallucination lang, kundi sa isang malinaw na umaga sa Davao, kung saan pareho na silang gising, pareho nang matapang, at pareho nang handang harapin ang totoo nang walang tinatago, walang blackmail, at walang takot.
At sa wakas, natulog si Issa nang mahimbing — hindi na dahil sa pagod sa alak, kundi dahil sa wakas, nasa tabi na niya ang taong dati ay nasa panaginip lang niya, pero ngayon ay totoo nang totoo at habang buhay na niyang makakasama.
