BAHAGI 3: ANG PAGBILANG NG BAWAT BASAG – KUNG PAANO KO KINUWENTA ANG P3.25 MILLION AT KUNG BAKIT HINDI AKO NAGPADALA SA DRAMA NG BUONG ANGKAN NILA
Hindi ako umuwi sa apartment ng magulang ko sa Laguna nung gabing yun.
Nag-check in ako sa isang maliit na hotel malapit sa BGC.
Kailangan kong mag-isip.
At kailangan kong mag-file ng police report kinabukasan ng umaga.
Pagkagising ko, unang tawag ko hindi si Carlo.
Si Atty.
Liza Mendoza, yung lawyer ng kumpanya namin na naging ninang ko na rin sa binyag ng anak niya.
“Maya, nasaan ka?
Narinig ko sa guard.
Totoo ba?”
“Opo, Atty.
Sinugod ng kapatid ni Carlo.”
“Saan ka ngayon?
Pupuntahan kita.”
Sa loob ng hotel lobby, habang umiiyak na ako sa wakas, kinuwento ko lahat.
At doon ko lang narealize kung gaano kalala ang ginawa ni Trish.
“May trespassing, may malicious mischief, at dahil more than P2 million ang damage, pwedeng maging qualified pa yan.
At may aggravating pa kasi may kasamang ibang tao.
Hindi to simpleng magkakapatid lang na nag-away, Maya.
This is a crime.”
“Pero Atty, paano yung kasal?”
Tinitigan niya ako.
“Anak, kung kaya nilang sirain ang bahay mo bago pa kayo ikasal, ano pa ang kaya nilang gawin pag kasal na kayo at nakatali ka na?”
Tama siya.
Habang nasa presinto ako ng BGC para magbigay ng formal statement, sunod-sunod ang tawag ni Carlo.
27 missed calls.
Nung sinagot ko sa pang-28, halos pasigaw siya.
“Maya!
Nasaan ka!
Totoo ba yung sinabi ni Mama na pinapulis mo si Trish?!”
“Carlo, nasa presinto ako.
Sinira ng kapatid mo ang bahay ko.”
“Hindi naman sinadya!
Nagalit lang!
Bata pa yun!
Alam mo namang mainitin ang ulo nun!
Bakit mo pinalaki?!”
Natawa ako.
Natawa ako sa sobrang inis.
“Carlo, P3.25 million ang sira.
Hindi mainit na ulo ang tawag dun.
Krimen yun.”
“Maya naman, kapatid ko yun!
Pwede naman nating pag-usapan sa pamilya!
Puntahan mo na lang dito sa Alabang, mag-sorry si Trish!”
“Pag-usapan?
Carlo, may paa ba yung sofa ko na tutubo ulit pag nag-sorry siya?
Yung TV ko ba na binasag nila babalik pag nag-iyak siya?
Hindi!”
“So anong gusto mo?
Makulong ang kapatid ko?
Gusto mong sirain ang pamilya ko dahil lang sa gamit?!”
At dun ko narinig ang pinaka totoong Carlo.
Hindi yung sweet na Carlo na nagpo-propose sa Tagaytay.
Yung totoong Carlo na lumaki sa pamilya na ang tingin sa babae ay dapat laging mag-adjust, magpatawad, magparaya.
“Gamit?
Carlo, anim na taon kong pinaghirapan yung ‘gamit’ na yan.
At oo, kung kailangang makulong siya para matuto siya, oo.
Ipapakulong ko siya.”
Binaba ko ang tawag.
Blinock ko siya.
Pagkatapos, dumating ang nanay ni Carlo, si Tita Baby, sa presinto.
Naka Chanel.
Naka pearls.
Umiiyak.
Akala mo kung sinong api.
“Maya, iha, patawarin mo na si Trish.
Hindi nya sinasadya.
Nagpadala lang sa emosyon.
Bata pa kasi.
Ako na ang magbabayad, pero wag mo na siyang idemanda.
Masisira ang buhay niya!”
“Magbabayad po?
Buo?
P3.25 million?”
Natigilan siya.
“Ha?
P3.25 million?
Ano ba yan, grabe naman!
Mga gamit lang naman yan!
Hindi naman ginto!
Baka naman pinapalaki mo lang!
Sige, bigyan kita ng P200,000, ayusin nyo na lang yung kaya ayusin!”
Tumingin ako sa kanya.
At sa unang pagkakataon, hindi ako natakot sa kanya.
“Tita, hindi po yan ukay-ukay.
Custom-made po lahat yan.
May resibo po ako.
At hindi po P200,000 ang halaga ng respeto.
Kung P200,000 lang po ang tingin nyo sa bahay ko, mas lalo lang pong lumilinaw na tama ang desisyon kong magdemanda.”
Umalis siyang galit, tinawag akong walang puso.
Kinahaponan, dumating ang forensic team at ang insurance adjuster.
Sinimulan naming isa-isahin.
Nakakaiyak.
- Yung main door: P85,000, palit buo.
- Yung smart lock: P28,000.
- Yung Italian porcelain tiles sa sala na 80 sqm, lahat may gasgas ng sapatos at may mantsa ng kung anong binuhos nila, kailangang bakbakin at palitan: P420,000 kasama labor.
- Yung custom kitchen na gawa sa solid wood at quartz countertop na imported pa sa Germany, sinaksak ng kutsilyo: P550,000.
- Sofa: P180,000.
- TV, ref, washing machine, oven: P380,000.
- Walk-in closet, lahat ng damit kong pang trabaho na binili ko sa Zara at Massimo Dutti, ginitpit at binuhusan ng bleach: P250,000.
- Yung wedding gown ko na pinagawa ko sa Makati, worth P120,000, na nakasampay pa lang sa kwarto para sa final fitting, ginitgit at sinulatan ng pentel pen ng “GOLD DIGGER”: P120,000.
- Yung engagement ring box at yung mga alahas ng lola ko na nakatago sa drawer: nawala, worth P400,000.
- At yung emotional damages, yung trauma na hindi ako makatulog, na takot na takot ako sa tuwing may kumakatok.
Nung sinabi ng adjuster na aabot talaga ng P3.2M to P3.5M, hindi na ako nagulat.
Kasi alam ko bawat piso.
Dugo at pawis ko yun.
Habang nag-i-inventory kami, tumawag ang best friend kong si Jen.
“Maya, nasa Facebook si Trish!
Nagpo-post!”
Binuksan ko.
At halos mabitawan ko ang cellphone ko.
Nag-post si Trish sa Instagram Stories niya, naka filter pa, umiiyak:
“People who love money more than family don’t deserve family.
I was just trying to teach her a lesson.
That house will be my brother’s house too, why is she so selfish?
Now she wants my family to pay millions?
Victim card nanaman. #FamilyFirst”
May 100 likes pa galing sa mga kaibigan niyang parehong walang alam.
At dun ako tuluyang naubos.
Kumuha ako ng screenshot.
Dinagdag ko sa ebidensya.
Cyber libel pa.
Kinagabihan, nagpadala si Carlo ng mahabang message sa email ko dahil block ko siya sa lahat.
Sabi niya mahal pa rin daw niya ako pero sana daw intindihin ko na pamilya pa rin ang pinakamahalaga at kung mahal ko daw siya, papatawarin ko ang kapatid niya.
At kung hindi, baka daw kailangan na naming pag-isipan kung itutuloy pa ang kasal.
Napangiti ako.
Mapait.
Ni-replyan ko siya ng isang linya lang.
“Carlo, tapos na ang kasal.
Yung sing-sing, ibenta mo na lang pandagdag bayad sa utang ng kapatid mo.”
At pinatay ko ang laptop.
Sa loob ng tatlong araw na yun, natuto ako ng isang bagay na hindi tinuro sa akin ng anim na taon kong pagta-trabaho.
Na ang pagiging mabait, pagiging understanding, pagiging mapagbigay, hindi yan lisensya para apakan ka ng ibang tao.
At yung bahay na sinira nila, hindi lang pala semento at tiles.
Yun pala ang respeto ko sa sarili ko.
At yun ang hinding hindi ko hahayaang sirain ulit ng kahit sino.
BAHAGI 4: ANG HATOL SA BARANGAY HALL AT ANG MULING PAGBANGON KO SA CONDO NA AKIN LANG – BAYAD LAHAT, HANGGANG HULING PISO
Akala ng pamilya Dela Cruz, iiyak lang ako.
Akala nila na kapag nakita ko ang wasak kong condo, luluhod ako, magpapatawad, at sasabihin na “pamilya naman tayo, ayos na yan.”
Nagkamali sila ng babaeng binangga.
Hindi nila alam, si Maya Santos na kilala nilang tahimik, mabait, at laging nag-aadjust, patay na nung araw na nakita niya ang wedding gown niyang may sulat na GOLD DIGGER gamit ang permanent marker.
Ang natira ay si Maya na may folder ng resibo, USB ng CCTV, at abogadong handang lumaban hanggang Supreme Court.
Kinabukasan pagkatapos ng imbestigasyon sa BGC Police Station, dumiretso kami ni Atty.
Liza Mendoza sa Taguig Prosecutor’s Office.
Hindi lang simpleng reklamo ang finile namin.
Tatlong kaso.
Una, Malicious Mischief under Article 327 ng Revised Penal Code.
Pero hindi ordinaryo, kasi ang halaga ng sinira ay lagpas P3.2 Million.
Pasok siya sa Qualified Malicious Mischief, mas mabigat ang parusa, pwedeng makulong ng 2 hanggang 6 na taon.
Pangalawa, Trespassing to Dwelling.
Pumasok sila sa bahay ko nang walang pahintulot, sinira ang pinto para makapasok.
Pangatlo, Theft.
Kasi nawawala ang mga alahas ng lola ko na itinago ko sa drawer ng vanity ko, worth P400,000.
At base sa CCTV, si Trish mismo ang pumasok sa kwarto ko at may kinuha sa drawer.
Nung na-issuehan ng subpoena si Patricia “Trish” Dela Cruz, yung tatlong lalaking kasama niya na binayaran niya ng P2,000 bawat isa para “takutin lang daw”, at pati yung boyfriend niyang si Jake na nasa likod ng lahat ng plano, doon lang sila natauhan.
Biglang nag-deactivate si Trish ng Instagram at Facebook.
Biglang hindi na siya nag-iinuman sa BGC.
Biglang nag-lock down ang bahay nila sa Ayala Alabang.
At si Carlo?
Si Carlo Dela Cruz, yung lalaking dapat pakakasalan ko sa loob ng tatlong buwan, araw-araw nasa lobby ng Aruga Residences.
Hindi siya pinapapasok ng guard kasi nasa blacklist na siya dahil sa utos ko.
May dala siyang bulaklak.
May dalang Jollibee.
May dalang sulat na sulat-kamay.
” Maya, please kausapin mo ako.
Mahal pa rin kita.
Hindi ko alam na gagawin ni Trish yun.
Patawarin mo na kami.
Pamilya lang tayo.
Ayusin natin to.”
Hindi ko binasa ang pangalawang sulat.
Sinabi ko sa guard, kung nandyan pa siya bukas, tatawag ako ng pulis for harassment.
Ang pinakamahirap na parte ay hindi ang pag-file ng kaso.
Ang pinakamahirap ay ang pagharap sa mga taong akala mo kakampi mo.
Isang linggo pagkatapos ng insidente, tumawag ang nanay ko galing Laguna.
Umiiyak.
“Maya, anak, tumawag sa akin yung mama ni Carlo.
Sabi niya magkakaayos naman daw.
Sabi niya bata pa daw si Trish.
Kawawa naman daw.
Baka pwedeng huwag mo nang ituloy ang kaso.
Nakakahiya daw sa mga ninong at ninang ng kasal.”
Doon ako unang nagalit sa nanay ko.
“Ma, sino ang kawawa?
Si Trish na sumira ng bahay ko?
O ako na anim na taon nag-ipon para lang sirain nila sa isang hapon?
Ma, kung yung bahay na yun sinira ng ibang tao, sasabihin nyo bang patawarin ko?
Bakit pag mayaman at may pangalan ang gumawa, dapat patawarin?”
Natahimik ang nanay ko.
Pagkatapos ay sinabi niya, “Sige anak, kung saan ka masaya, dun kami.”
At doon ko naintindihan na minsan, kailangan mo ring turuan ang sarili mong pamilya kung paano ka respetuhin.
Dumating ang araw ng mandatory Barangay Conciliation.
Ito ay required bago umakyat ang civil aspect ng kaso sa korte.
Ginanap sa Barangay Hall ng Fort Bonifacio, Taguig.
Alas-nuebe ng umaga.
Nandun ako, suot ang pinaka-formal kong blazer, dala ang dalawang malaking box na may lamang ebidensya.
Kasama ko si Atty.
Liza.
Pagpasok ng pamilya Dela Cruz, para silang nasa libing.
Si Tita Baby, yung dati laging naka Chanel at naka-perlas, naka simpleng dress lang, walang make-up, halatang hindi nakatulog.
Si Tito Robert, yung tatay ni Carlo na dati ang yabang magkwento tungkol sa construction supply business niya sa Bulacan, nakayuko, hawak ang tungkod.
Si Carlo, payat na payat.
Naka polo na gusot.
Hindi makatingin sa akin.
At si Trish, yung bida ng lahat ng ito, naka puting t-shirt at jogger pants, walang make-up, namamaga ang mata sa kaiiyak.
Wala na yung pink mini dress.
Wala na yung fake Louis Vuitton.
Umupo ang Punong Barangay, si Kapitan Dela Rosa, isang matandang lalaki na kilala sa pagiging patas.
“Sige, pag-usapan natin ito nang maayos.
Ms.
Trish, bakit mo ginawa ito sa condo ni Ms.
Maya?”
At dito, akala ko magso-sorry siya.
Akala ko aamin siya.
Pero hindi.
Bigla siyang humagulgol, pero hindi iyak ng pagsisisi.
Iyak ng galit.
“Kasi po, Kap, ang yabang yabang niya!
Kasi ayaw niya akong pautangin ng P350,000 lang naman!
Kasi feeling niya dahil may condo siya, mas mataas na siya sa amin!
Kuya ko po ang pakakasalan niya, dapat tumulong siya sa pamilya!
Tinuturuan ko lang po siya ng leksyon!
Gusto ko lang po ipakita sa kanya na hindi siya pwedeng maging madamot!
At saka bahay naman po ng kuya ko yun, bakit ba ayaw niya akong papasukin?!”
Nabingi ang buong barangay hall.
Kahit si Kapitan, napatigil.
“Bahay ng kuya mo?
Ms.
Trish, may titulo ka ba na nagpapatunay na bahay ng kuya mo yun?”
“Wala po, pero magpapakasal na po sila!
Dapat hati sila!”
Tumayo si Atty.
Liza.
“Kap, with your permission, may ipapakita lang po kami.”
Nilabas namin ang lahat.
Una, ang Condominium Certificate of Title.
Nakalagay, Owner: Maya Santos.
Single.
No co-owner.
Pangalawa, ang bank loan documents, lahat ng monthly amortization, sa akin nakapangalan.
Pangatlo, ang CCTV footage.
Malinaw na malinaw.
Si Trish na sumisigaw ng “Buksan nyo na!
Turuan natin ng leksyon yang mukhang pera na yan!”
Pang-apat, ang mga resibo.
Lahat ng Italian tiles, lahat ng custom cabinets, lahat ng appliances, lahat ng damit, lahat may resibo.
Pati yung wedding gown na worth P120,000 na sinulatan niya ng GOLD DIGGER, may resibo galing sa designer sa Makati.
Panglima, ang screenshot ng Instagram Story ni Trish na nagpo-post pa siya na biktima siya at ako daw ang mukhang pera.
Tahimik ang lahat.
Si Tita Baby, napahawak sa dibdib.
“Trish… totoo ba yung sinulat mo sa wedding gown niya?”
“Ma, kasi… kasi…”
“Trish!
Sagutin mo ako!”
Doon lang umiyak si Trish ng totoo.
Iyak ng takot.
“Oo Ma… ginawa ko… kasi galit ako…”
Tumayo ako.
Hindi na ako umiiyak.
Tapos na ang iyak ko sa hotel.
“Kap, gusto ko lang pong magsalita.”
“Trish, hindi kita tinanggihan dahil madamot ako.
Tinanggihan kita dahil alam kong hindi mo babayaran.
Yung boyfriend mong si Jake, tatlong beses nang nalugi sa negosyo dahil sa sugal.
Yung P350,000 na hinihingi mo, hindi investment yun, pantakip butas yun.”
“At yang sinasabi mong tinuruan mo ako ng leksyon, oo, tinuruan mo ako.
Tinuruan mo akong huwag nang magtiwala sa taong akala ko magiging kapatid ko na.
Tinuruan mo akong ang pamilya hindi nasusukat sa apelyido, nasusukat sa respeto.
At wala kayong respeto sa akin.”
“At yang bahay na sinira mo, hindi bahay ng kuya mo.
Bahay ko yun.
Dugo at pawis ko yun.
Anim na taon akong hindi bumili ng bagong bag.
Anim na taon akong nagbaon ng kanin at itlog para makatipid.
Anim na taon akong nagtiis sa MRT na siksikan.
Lahat yun, para sa bahay na sinira mo sa loob ng isang oras dahil lang hindi kita pinautang.”
Umiyak si Carlo.
Sa unang pagkakataon, nagsalita siya.
“Maya… sorry… sorry talaga… hindi ko alam… akala ko nagtatampo lang si Trish… hindi ko alam na ganito kalala…”
Tiningnan ko siya.
“Carlo, mahal kita.
Pero hindi sapat ang pagmamahal para buuin ang isang pamilya na ang tingin sa akin ay bangko at hindi tao.
Nung sinira ni Trish ang bahay ko, ang unang sinabi mo hindi ‘Kamusta ka?
Nasaktan ka ba?’
Ang unang sinabi mo ay ‘Bakit mo pinapulis ang kapatid ko?’
Doon pa lang, tapos na tayo.”
Walang areglo sa barangay.
Nag-issue si Kapitan ng Certificate to File Action.
Ibig sabihin, aakyat na sa korte.
Pero bago kami umalis, lumapit si Tito Robert sa akin.
Yung tatay ni Carlo na dati hindi ako kinakausap kasi “maliit lang daw ang pamilya namin”.
“Maya, iha… ako na humihingi ng tawad para sa anak ko.
Mali ang pagpapalaki namin.
Spoiled namin si Trish.
Akala namin pag binigay namin lahat, magiging mabait siya.
Hindi pala.
Kung anuman ang hatol ng korte, babayaran namin.
Huwag mo lang sana ipakulong.
Maawa ka.”
Tiningnan ko siya.
Pagod na pagod ang matanda.
“Tito, hindi ko po siya gustong makulong.
Gusto ko lang po matuto siya.
At gusto ko lang pong mabayaran ang sinira niya.
Yun lang po.”
Doon nagsimula ang totoong laban sa korte.
Ang criminal case ay tumagal ng 6 na buwan.
Dahil malakas ang ebidensya, nag-plea bargain si Trish.
Inamin niya ang Malicious Mischief.
Ang hatol: 1 taon na kulong pero na-convert sa probation dahil first-time offender siya at nagbayad ng danyos.
Pero may criminal record na siya habang buhay.
At 200 hours ng community service.
Alam mo kung saan siya nag-community service?
Sa mismong barangay namin sa BGC.
Nagwalis ng kalye.
Naglinis ng estero.
Nakasuot ng orange vest na may nakasulat na “Community Service”.
Lahat ng dati niyang kaibigan na mayayaman sa Alabang, nakita siya.
Yung tatlong lalaking binayaran niya, nakulong ng 6 na buwan sa Taguig City Jail.
Si Jake, yung boyfriend niyang utak ng lahat, tumakas papuntang Pampanga pero nahuli rin dahil sa kasong estafa.
Yung civil case naman para sa bayad-pinsala, doon kami nanalo ng buo.
Naglabas ang korte ng desisyon pagkatapos ng 8 buwan.
Naka-itemize.
Actual Damages: P2,980,000 pesos para sa buong renovation, furniture, at appliances.
Moral Damages: P300,000 pesos para sa trauma, anxiety, at hindi pagtulog ko ng ilang buwan.
Exemplary Damages: P100,000 pesos para maturuan ng leksyon si Trish na hindi pwedeng ulitin ito.
Attorney’s Fees: P100,000 pesos.
Total: P3,480,000 pesos.
Mas malaki pa sa initial estimate ko na P3.25M.
Paano nila nabayaran?
Ibinenta ng pamilya Dela Cruz ang isang lote nila sa Cavite na dapat mana ni Trish.
Ibinenta rin nila ang isang Fortuner.
Yung P800,000 na binigay nila nung una sa barangay, dinagdag nila ng P2.68 Million na naka-cashier’s check galing sa bangko.
Nung dumating sa akin yung tseke, hawak-hawak ko ito sa BDO sa BGC, hindi ako natuwa sa pera.
Natuwa ako sa hustisya.
Kasi sa wakas, may presyo na ang respeto.
Samantala, ano ang nangyari kay Carlo at sa kasal?
Isang linggo pagkatapos ng hatol, nagpadala ako ng formal na sulat sa lahat ng suppliers ng kasal.
Catering, venue sa Tagaytay, photographer, florist.
Lahat cancelled.
Buti na lang at may insurance clause kami.
Yung engagement ring na binili ni Carlo na worth P280,000, sinoli ko via LBC, naka-insured, may kasamang sulat na isang paragraph lang:
“Carlo, thank you for 3 years.
Pero hindi kita kayang pakasalan kung ang kapalit ay ang pagkatao ko.
Sana matuto kayong lahat. – Maya”
Nabalitaan ko kay Jen, lumipat si Carlo ng trabaho sa Cebu.
Sabi niya gusto niya raw lumayo sa pamilya niya at magsimula ulit.
Hindi ko na siya finollow.
Hindi na rin ako galit.
Tapos na.
Ako naman?
Ano ang ginawa ko sa P3.48 Million?
Hindi ko binili ng bagong bag.
Hindi ko pinang-shopping.
Ginamit ko ulit para ipa-renovate ang condo ko.
Pero this time, mas maganda pa sa dati.
Kumuha ako ng pinakamagaling na contractor.
Naglagay ako ng mas makapal na security door na worth P120,000, yung kahit sampung Trish pa ang magtulak, hindi masisira.
Naglagay ako ng apat na CCTV camera sa loob ng bahay mismo, hindi lang sa labas, lahat connected sa phone ko at may motion sensor at alarm.
Yung kusina, ginawa kong mas malaki.
Yung walk-in closet, nilagyan ko ng biometric lock.
Yung sala, pinalitan ko ng sofa na mas mahal pero mas matibay.
At sa mismong entrance ng condo ko, nagpagawa ako ng maliit na wooden sign, hand-carved, gawa ng isang artist sa Paete, Laguna.
Nakasulat:
“THIS HOME IS OWNED BY MAYA SANTOS.
PROTECTED BY LAW, CCTV, AND SELF-RESPECT.
NO TRESPASSERS ALLOWED.”
Walang pangalan ng fiancé.
Walang pangalan ng hipag.
Walang pangalan ng biyenan.
Ako lang.
Sa unang gabi na natulog akong mag-isa sa bago kong sala, may hawak akong mainit na kape, nakatingin sa buong skyline ng BGC na kumikinang, umiyak ako.
Pero hindi iyak ng lungkot.
Iyak ng ginhawa.
Kasi sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, tahimik ang bahay ko.
Walang taong nagsasabing dapat akong mag-adjust.
Walang taong nagsasabing madamot ako.
Walang taong nagbubukas ng pinto ko nang walang pahintulot.
Ako lang.
At ang pusa kong bagong ampon na si Mochi.
Makalipas ang isang taon, na-promote ako.
Mula Senior Interior Designer, naging Design Director na ako sa kumpanya namin.
Mas malaki ang sweldo.
Mas maraming kliyente.
At ginawa kong advocacy ang kwento ko.
Nag-to-talk ako sa mga women’s group sa Taguig at Makati.
Sinasabi ko ang kwento ko.
Sabi ko sa kanila, “Mga sis, hindi masama ang magsabi ng hindi.
Hindi masama ang magkaroon ng sariling bahay, sariling pera, sariling boundaries.
Ang masama ay yung mga taong akala nila may karapatan sila sa mga bagay na hindi naman nila pinaghirapan.”
“At kung may Trish man sa buhay nyo ngayon, isang kapatid ng boyfriend, isang tiyahin, isang biyenan na akala mo may karapatan sa lahat ng meron ka, tandaan nyo ang sinabi ng abogado ko: Ang pinto mo, ikaw lang ang may karapatang magbukas.
At kung may sumira man, singilin mo.
Bawat piso.
Walang tawad.
Kasi ang respeto, hindi hinihingi.
Kinukuha.”
Ngayon, kapag may kumakatok sa pinto ko, hindi na ako kinakabahan.
Tinitingnan ko muna sa CCTV.
Kung sino.
Kung kakilala.
Kung may pahintulot.
At kung hindi, hindi ko bubuksan.
Kasi natutunan ko na ang pinakamagandang klase ng pag-ibig ay hindi yung pag-ibig na kailangan mong ipaglaban sa pamilya ng iba.
Ang pinakamagandang pag-ibig ay yung pag-ibig na binibigay mo sa sarili mo – yung paggalang, yung tapang na maglagay ng hangganan, at yung tapang na maningil kapag may sumira sa hangganan na yun.
At ang happy ending ko?
Hindi prince charming.
Hindi kasal sa Tagaytay.
Ang happy ending ko ay ang tunog ng sarili kong susi sa sarili kong pinto, na alam kong walang ibang makakabukas kundi ako lang.
At yun, para sa akin, ay sapat na.
Higit pa sa sapat.
