Bahagi 3
Nung nakita ko na ang pera namin mag-asawa ang ginagastos nila para sa luho ng kabit ng asawa ko at ng ampon ng magulang ko, doon ako nagising!

Pagdating ko sa billing, pinagtinginan ako ng mga tao. Siyempre, bagong panganak, nakahospital gown pa, buhok ko magulo, may bahid pa ng dugo yung gown ko sa likod, karga-karga ko yung baby ko na balot lang sa manipis na kumot ng ospital. Mukha akong pulubi sa gitna ng mamahaling private hospital sa BGC.

“Ma’am, anong kailangan ninyo?” tanong ng babae sa counter. Medyo nag-aalangan siya.

“Gusto ko lang makita yung bill namin,” sabi ko. “Kay Mara Reyes. Tsaka yung breakdown.”

Tinitigan niya ako. Tapos tiningnan yung computer. “Ma’am, kayo po yung nasa hallway bed 7, tama?”

Tumango ako.

Binigay niya sa akin yung printout. Isang papel lang. Payat. ₱48,500 para sa normal delivery. Walang private room. Walang pain meds na maayos. Walang food. Tapos may nakasulat sa baba, “Patient requested standard care per attending physician’s note – Dr. C. Reyes.”

Standard care. Yun ang tawag nila sa pag-iwan sa akin sa hallway at pagbigay ng tuyong tinapay.

Hindi ako umalis sa counter. “Miss, pwede ko ba makita yung bill nung nasa VIP 3?”

Nagulat siya. “Ay Ma’am, bawal po yun. Confidential po yun.”

“Asawa ako ng doktor na pumirma sa bill ko. At anak ako ng may-ari ng chart na yun,” sabi ko. Hindi ko alam saan nanggaling ang tapang ko. Siguro sa gutom ng anak ko.

Hindi niya binigay, pero hindi na niya ako pinansin nang pilit. Habang nakatayo ako doon, dumaan yung isang billing staff na may dalang folder, nakabukas. Nakita ko yung pangalan. Jessa Lim. VIP 3. Total charges: ₱285,000. May nakalagay na “Nutritionist – private, 7 days meal plan, ₱35,000. Private duty nurse, ₱25,000. Crib rental – imported, ₱18,000.” Lahat may pirma ni Carlo.

Nanginig yung kamay ko.

Umalis ako sa billing at bumalik sa hallway bed ko. Umupo ako. Binuksan ko yung banking app namin ni Carlo. Joint account namin yun dati, pinag-ipunan namin para sa baby. Dati may ₱2.8 million doon. Pinaghirapan namin yun. Galing sa sahod niya sa ospital at sa sideline clinic, at sa ipon ko nung nagtatrabaho pa ako sa Makati bilang HR.

Ngayon, ang laman na lang, ₱112,000.

Scroll ako nang scroll. Sunod-sunod na transfer.

₱150,000 – Baby crib and stroller, Rustan’s.
₱35,000 – Private nutritionist.
₱25,000 – VIP room deposit.
₱80,000 – Jewelry, Tiffany & Co.
₱45,000 – Prenatal massage package.

Lahat papuntang account ni Jessa. O kaya binayaran gamit ang card ni Carlo na naka-link sa joint account namin.

Doon ako napahagulgol pero walang boses. Yung iyak na parang sinasakal ka. Ni hindi ko man lang nabili yung bagong lampin na gusto ko para sa anak ko kasi sabi ni Carlo magtipid kami. Yung crib ng anak ko, second-hand na nabili ko sa Facebook Marketplace, ₱3,500 lang. Yun pa ang naninilaw.

Tapos naalala ko yung titulo ng lupa sa Tagaytay. Bigay sa akin ng Lola ko bago siya namatay. Nasa pangalan ko yun. Pero sabi ni Carlo, ilagay daw namin sa vault ng ospital para safe. Pumayag ako. Tiwala ako.

Bigla akong kinabahan. Tinawagan ko yung kakilala kong staff sa medical records, si Ate Vicky. Matagal ko na siyang kakilala.

“Ate Vicky, si Mara po. Nasa BGC po ako ngayon. Nanganak na po ako,” sabi ko, umiiyak na.

“Mara! Anak, kamusta ka? Nabalitaan ko nasa hallway ka lang daw?” Sabi niya, nag-aalala.

“Ate, pwede po ba paki-check kung nasa vault pa yung envelope na brown? Yung may titulo?”

Tahimik siya ng ilang segundo. “Mara, wala na dito yung envelope mo. Kinuha na raw ni Doc Carlo last week. Sabi niya ikaw daw nagpasabi.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.

Si Carlo kinuha ang titulo ng lupa ko. Yung lupa na pamana sa akin ng Lola. Yung lupa na plano kong ibenta para may pangsimula kami ng anak ko.

Bumalik si Mama sa hallway. Sa wakas. Pero hindi para sa akin.

Dumaan lang siya. May dalang paper bag na may logo ng mamahaling baby store. Papunta sa VIP room.

“Mama,” tawag ko. Mahina lang.

Lumingon siya. Nagulat na nakita ako doon.

“Mara? Bakit nandito ka pa? Akala ko na-discharge ka na?” sabi niya.

“Mama, bakit?” tanong ko. Yun lang ang nasabi ko. “Bakit niyo ginawa sa akin to? Anak niyo rin ako.”

Lumapit siya nang kaunti, pero hindi niya ako hinawakan. Tumingin siya sa baby ko.

“Mara, intindihin mo naman si Jessa. Wala siyang pamilya. Ikaw, malakas ka. Kaya mo yan. At saka, apo ko rin naman yung kay Jessa. Kailangan din niya ng ama. Si Carlo ang ama,” bulong niya. Parang ako pa ang masama.

“Yung titulo ko, Mama. Alam niyo ba na kinuha ni Carlo?”

Nagbago ang mukha niya. “Ay, pinahiram lang daw muna. Kailangan daw ni Jessa ng collateral para sa condo na tinitingnan nila ni Carlo sa BGC. Investment daw yun para sa bata. Babalik din daw.”

Condo sa BGC. Investment para sa bata. Pero ang anak ko nasa hallway, walang maayos na higaan.

Doon ko nakita kung gaano ako kabobo. Akala ko pamilya ko sila. Pero matagal na pala akong outsider.

Bumalik ako sa kama ko. Kinuha ko ang cellphone ko. Binuksan ko ang notes. Sinulat ko lahat. Petsa. Oras. Sino ang nagsabi. Magkano ang kinuha. Saan napunta.

Hindi ako iyak nang iyak na lang. Hindi na.

Tinext ko si Carlo.

“Carlo, kailangan kong makausap ka. Tungkol sa titulo ng lupa ko at sa joint account natin. Punta ka dito sa hallway bed 7.”

Seen lang. Walang reply.

Maya-maya, dumaan siya ulit. Hindi sa akin papunta. Papuntang VIP. May dala siyang dalawang tasa ng kape. At isang stuffed toy na malaki.

“Carlo!” tawag ko. Medyo malakas na.

Huminto siya. Sa wakas lumingon.

“Ano ba, Mara? Nagpapagaling si Jessa. Huwag ka nang gumawa ng eksena,” sabi niya, inis.

“Eksena? Carlo, yung anak mo nandito oh. Nilalamig. Gutom. Asawa mo ako,” sabi ko, nanginginig.

Tumingin siya sa baby ko, saglit lang. “Nasa ospital ka naman. Safe ka. Anong problema mo? Lahat ng pasyente ganyan din. Huwag kang demanding.”

At tuloy-tuloy na siyang naglakad papuntang VIP room. Iniwan ako.

Doon, habang nakikinig ako sa iyak ng anak ko at sa tawanan nila sa kabilang dulo ng hallway, may maliit na desisyon akong ginawa. Hindi malaki. Pero importante.

Hindi ako uuwi sa condo namin sa BGC. Hindi na ako babalik doon. Hindi ko na hahayaang gamitin pa nila ang pangalan ko, ang pera ko, ang lupa ko.

Tumayo ako. Kahit masakit ang tahi. Kahit nahihilo ako. Pumunta ako sa nurse station. “Miss, pwede po ba makahingi ng birth certificate form ng baby? At saka yung contact ng social worker ng ospital? Gusto ko po i-secure yung record ng anak ko. Sa pangalan ko lang.”

Tinitigan ako ng nurse. Sa mga mata ko siguro nakita niya na hindi na ako yung umiiyak lang kanina.

Binigay niya sa akin. At sa unang pagkakataon simula nung nag-labor ako, parang nakahinga ako nang maayos. Maliit na bagay lang. Pero simula na yun ng pagbawi ko sa sarili ko.

Bahagi 4
Hinarap ko silang lahat sa mismong ospital at sinabi kong kukunin ko ang anak ko at lahat ng karapatan namin, at doon sila natahimik!

Hindi ako natulog buong gabi sa hallway. Binabantayan ko ang anak ko. Bawat iyak niya, nililinis ko siya, kinakausap ko. Wala akong gatas pero yung nurse na mabait, si Nurse Joy, palihim akong binigyan ng isang maliit na bote ng formula. “Shhh, Ma’am. Para sa baby mo. Huwag mo sasabihin kay Doc Carlo,” bulong niya.

Alas-singko pa lang ng umaga, bumangon na ako. Naligo ako sa common CR ng ospital. Sobrang sakit ng tahi ko pero tiniis ko. Binihisan ko ang anak ko gamit yung isang bagong onesie na nasa bag ko. Yung nabili ko pa nung buntis ako, tinatago ko para sa paglabas niya. Nilagay ko siya sa carrier na dala ko.

Pumunta ako sa admin office bago pa dumating ang maraming tao.

“Gusto ko pong i-hold ang titulo ng lupa na nasa vault. At gusto ko pong i-freeze ang joint account namin ng asawa ko. May unauthorized transactions,” sabi ko sa admin. Diretso ang boses ko.

Nagulat sila. Pero nung pinakita ko yung ID ko at yung picture ng titulo sa cellphone ko, at yung bank statements na finorward ko sa email ko kagabi, naniwala sila. Lalo na nung sinabi kong magpapatawag ako ng abogado.

Alas-otso, nagising na ang buong ospital. Dumating si Mama at Papa, papunta na naman sa VIP room. Nakita nila ako sa lobby, nakaupo, karga ang baby, may folder sa tabi.

“Mara! Anong ginagawa mo diyan? Bakit hindi ka nagpapahinga?” sabi ni Mama, kunwari nag-aalala.

Tumayo ako. “Ma, Pa. Dito tayo mag-usap. Kasama si Carlo at si Jessa.”

“Anong kaartehan na naman yan?” sabi ni Papa, medyo napahiya kasi maraming nakatingin.

“Kaartehan? Pa, yung apo ninyo nasa hallway natulog. Yung isang apo ninyo nasa VIP na may private nurse. Yung asawa ko kumuha ng ₱2.8 million sa joint account natin para sa kabit niya. Yung titulo ng lupa ng Lola, kinuha niya para gawing collateral sa condo ng kabit niya. Kaartehan pa rin ba yun?”

Lumakas ang boses ko. Hindi ko na napigilan. Lumingon ang mga tao.

Dumating si Carlo, bagong bihis, mukhang puyat pero nakangiti pa rin. Kasama si Jessa na naka-wheelchair, karga ang baby boy, bagong ligo, nakasuot ng mamahaling damit pang-ospital. Parang mag-asawa silang dalawa.

“Mara, anong ginagawa mo? Pinapahiya mo kami,” sabi ni Carlo, hinila ako sa gilid.

“Hindi ako ang nanghiya, Carlo. Ikaw,” sabi ko. Tiningnan ko si Jessa. “Jessa, kapatid kita. Tinuring kitang kapatid. Pero bakit mo nagawang agawin ang asawa ng ate mo? At bakit mo hinayaang nakawin niya ang pera ng pamangkin mo?”

Umiyak si Jessa, yung iyak na mahina. “Ate Mara, hindi ko naman sinasadya. Mahal namin ang isa’t isa ni Carlo. Nabuntis lang ako. At saka, sabi ng Mama at Papa, mas kailangan ko ng tulong kaysa sa’yo kasi wala akong pamilya.”

“Wala kang pamilya? Ako ang nagpakain sa’yo nung college ka! Ako ang nagbigay ng allowance mo! Tapos ngayon ako pa ang wala?” sigaw ko. Hindi na ako umiiyak. Galit na ako.

Humarap ako kay Mama at Papa. “Mama, Papa. Kayo ang nagpalaki sa akin. Pero bakit niyo nagawang ipagpalit ang tunay niyong anak at apo para sa ampon? Dahil ba nahihiya kayo na ang tunay niyong anak, iniwan ng asawa? Mas gusto niyong protektahan ang image ninyo sa ospital kaysa sa dugo ninyo?”

Tahimik si Papa. Si Mama umiiyak na rin. Pero hindi dahil sa akin. Dahil sa hiya.

“Carlo,” sabi ko, hinarap ko siya. “Gusto mong iwas isyu? Sige. Bigyan natin sila ng isyu. Ibabalik mo ang lahat ng kinuha mo sa joint account namin. Lahat. Pati yung titulo ng lupa ko. Kung hindi, magpa-file ako ng kaso. May abogado na ako. Si Atty. Liza, yung kaibigan ko sa Quezon City. Hawak niya lahat ng screenshots, bank transfers, at yung pirma mo sa billing na nagsasabing standard care lang ang kailangan ng asawa mo.”

Namutla si Carlo. Hindi niya inexpect na may laban ako.

“Mara, pag-usapan natin to nang maayos. Huwag dito,” bulong niya.

“Ayoko nang maayos. Gusto ko ng totoo. Pirmahan mo to,” sabi ko, inilabas ko yung papel na pinagawa ko kagabi sa tulong ng social worker. Agreement na isasauli niya ang pera at titulo, at pumapayag siya na sa akin ang full custody ng anak namin. At hiwalay na kami. Walang sustento? Hindi. Kukunin ko ang sustento. Karapatan yun ng anak ko.

Nanginginig ang kamay niya pero pinirmahan niya. Sa harap ng mga magulang ko. Sa harap ng mga nurses. Sa harap ni Jessa.

Si Jessa, biglang nagsalita. “Ate, paano kami ng baby ko? Wala kaming matitirhan.”

Tumingin ako sa kanya. “Jessa, hindi ko problema yun. Problema yun ng lalaking pinili mo. At problema ng mga magulang na kumupkop sa’yo pero kinalimutan ang tunay nilang anak. May condo kayo di ba? Yung ginamitan ninyo ng titulo ko? Sige, dun kayo. Pero babayaran ninyo ako. Bawat piso.”

Hindi na sila nakasagot.

Umalis ako sa ospital na yun. Hindi ako bumalik sa BGC condo. Dumiretso ako sa maliit na apartment ng pinsan ko sa Quezon City. Maliit lang. Mainit. Pero malinis. At tahimik.

Doon ko unang napadede nang maayos ang anak ko kasi nakabili na ako ng formula gamit yung natira kong sariling pera na naitago ko sa ibang bank account na hindi alam ni Carlo. Yung savings ko nung dalaga pa ako, ₱120,000. Hindi kalakihan pero sapat para makasimula.

Pagkalipas ng isang buwan, naibalik ni Carlo ang titulo. Naibalik niya ang ₱2.1 million sa joint account, yung natira kasi nagastos na niya yung iba. Nag-file ako ng annulment. Si Mama at Papa, ilang beses nagpunta sa apartment ko, humihingi ng tawad. Hindi ko sila itinaboy. Pero sabi ko, kailangan nila munang patunayan na anak pa rin ang tingin nila sa akin, hindi reserba.

Ngayon, anim na buwan na ang baby girl ko. Pinangalanan ko siyang Hope. Kasi siya yung pag-asa ko.

Nagtatrabaho na ako ulit, work from home bilang HR consultant. Si Hope, katabi ko lang sa crib na bago na, binili ko gamit ang sarili kong pera. Hindi mamahalin, pero bago at malinis at amoy baby powder.

Kagabi, tiningnan ko siya habang natutulog. Mapula ang pisngi niya. Busog. Payapa. At doon ko na-realize, hindi ko na kailangan ng malaking bahay sa BGC o ng asawang doktor na sinungaling. Kailangan ko lang siya. At ang sarili ko na natuto nang lumaban.