Bahagi 4: Mula sa apat na bakanteng upuan sa debut ko hanggang sa apat na medalya para sa bayan, ito ang araw na sa wakas ay natuto akong hindi na magmakaawa para sa pagmamahal at sa wakas ay pinili kong mahalin ang sarili kong pangarap

Hindi ako sumagot sa reporter.

Sabi ni Coach, wag na.

“Let your arrows speak, Andrea.”

Bumaba kami ng Maynila para sa Philippine Sports Commission Heroes Parade sa Rizal Memorial.

Nakasuot ako ng national team tracksuit.

Blue, red, yellow, white.

Sa wakas, hindi na puting Filipiniana na pinagtawanan.

Pagdating ko sa Manila, balita na pala ang lahat.

Yung TikTok ni Mama, umabot ng 500k views.

Caption: “Anak na tinalikuran ang pamilyang may sakit para sa pangarap.”

Maraming galit sa akin.

Pero maraming ring nagtanggol, lalo na yung mga kapwa atleta na kilala ang sakripisyo ng training.

Ang PSC, naglabas ng statement.

“Andrea Reyes was legally 18 and chose to continue her national service. No guardian can withdraw an adult athlete’s slot.”

Isang araw bago ang recognition namin sa Malacañang, bigla silang dumating sa dorm namin sa Rizal.

Si Mama, si Papa, si Kuya Miguel, si Elise, at si Josh.

May dalang pansit at lumpia, kunwari.

“Andi, anak…”

Si Mama, umiiyak na.

“Nabalitaan namin magre-recognition ka pala sa Malacañang. Nakakahiya naman sa mga kapitbahay, sabihin nila hindi ka namin sinusuportahan.”

Si Papa, na halos hindi nagsasalita noon, nagsalita.

“Anak, patawad. Hindi namin alam na ganoon pala kahirap yung pinagdaanan mo. Akala namin libangan lang talaga.”

Si Kuya Miguel, may dalang envelope.

“Andi, ito yung 35k na kinuha ni Mama sa account mo. Naibalik ko na. Nagbenta ako ng motor ko.”

Si Elise, payat na, maputla, lumapit.

“Ate… sorry. Nagsinungaling ako kay Mama na pinilit mo akong mag-give up sa Division. Natakot kasi ako na pagalitan nila ako kasi hindi ako nanalo. Tapos si Kuya Josh… sinabi niya sa akin na gusto ka pa rin niya kaya gusto niyang sirain ka para bumalik ka sa kanya.”

Napatingin ako kay Josh.

Nakayuko.

“Andi, sorry. Nagselos ako nung mas pinili mo yung Baguio kaysa sa akin. Akala ko pag nasira kita sa social media, babalik ka.”

Tahimik lang ako.

Hindi na ako umiyak.

Kinuha ko ang envelope, pero ibinalik ko ang kalahati.

“Kuya, salamat. Pero yung 17,500 na lang kukunin ko. Yung kalahati, pang-therapy ni Elise. Hindi para sa dance, para sa totoo niyang hika at anxiety. Kailangan niya ng doktor, hindi ng palakpak.”

Humarap ako kay Mama.

“Ma, hindi ako galit. Pagod lang ako. Pagod na pagod na akong maging second choice. Simula ngayon, hindi na ako uuwi para maging yaya. Uuwi ako bilang anak, kung tanggap niyo ako bilang Andrea, hindi bilang taga-bantay ni Elise.”

Umiyak si Mama nang malakas.

“Anak, patawad… mali kami. Akala namin dahil malakas ka, hindi ka na masasaktan.”

Si Elise, lumuhod pa.

“Ate, turuan mo ulit ako magpinta? Tulad nung bata pa tayo?”

Niyakap ko siya.

Sa unang pagkakataon, totoo ang yakap niya, hindi pakitang-tao.

Kinabukasan, sa Malacañang.

Tinawag ang pangalan ko ni Pangulong nakaupo.

“Andrea Sofia Reyes, bronze medalist, Women’s Recurve Team, SEA Games 2027 Thailand, now enlisted as Private in the Philippine Army – Archery Unit.”

Nakasuot ako ng uniporme.

Sa audience, nandoon sila.

Apat na upuan.

Sa pagkakataong ito, may nakaupo.

Si Mama, si Papa, si Kuya Miguel, at si Elise.

Walang Josh.

Naiwan siya sa labas, hindi na pinapasok ni Kuya.

Pagbaba ko ng stage, lumapit sila.

Si Mama ang nagsabit ng mini-flag pin sa uniporme ko.

Sa wakas, siya na mismo ang nagsabit.

Bulungan ni Ma’am Delgado noon na naging totoo ngayon.

“Proud kami sayo, anak ng bayan.”

At sa gabi ring yun, nag-post ako.

Hindi ng My Day na umiiyak.

Kundi isang larawan.

Apat na medalya sa ibabaw ng luma kong bow case.

Bronze sa SEA Games, Gold sa National Open, Silver sa Palarong Pambansa dati, at yung pin ng debut ko na sinabit ni Ma’am.

Caption ko:

“Yung apat na upuang blangko noon sa debut ko, napalitan na ngayon. Hindi na ng pamilyang nangakong darating, kundi ng apat na dahilan kung bakit hindi na ako muling magmamakaawa para mahalin. Para sa bayan, para sa pangarap, para sa sarili, at para sa batang Andrea na mag-isang tumawid sa arko noon.”

At sa comment section, si Elise ang unang nag-like.

Si Kuya Miguel nag-comment: “Uuwi ka ba sa Linggo? Magluluto si Mama ng adobo mong paborito. Hindi ka na namin uutusan magbantay. Kakain lang tayo bilang pamilya.”

Nag-reply ako: “Uuwi ako, Kuya. Pero sa kondisyon, ako na ang magtuturo kay Elise mag-pana. Para next time, siya naman ang mag-serve sa bayan.”

At doon nagtapos ang pagiging anino ko.

Hindi na ako bumalik bilang ate na taga-sakripisyo.

Bumalik ako bilang si Private Andrea Sofia Reyes, atleta ng Pilipinas, anak na sa wakas ay piniling mahalin din ang sarili.

May hangganan pala ang pagiging mabait.

At nung natuto akong maglagay ng hangganan, doon lang nila ako natutunang irespeto.

Ito na ang huling kabanata, pero ito rin ang unang araw ng buhay kong ako naman ang bida.