Bahagi 4
Kinabukasan, alas-otso pa lang ng umaga, nasa lobby na ng De Leon Group sa Makati si Chloe, kasama ang isang lalaking naka-barong na nagpakilalang abogado. Maingay ito, sinasabi sa guard na asawa siya ng may-ari at may karapatan siya sa titulo ng lupa sa Alabang na nakapangalan pa raw sa pamilya Santos.

Nasa 25th floor si Miguel, kasama si Grace at si Star. Pinatawag ni Miguel si Chloe sa boardroom, hindi para makipag-ayos kundi para tapusin na.

Pagpasok ni Chloe, ngumiti ito na parang nananalo, “Miguel, buti naman hinarap mo ako. Sabi ko na babalik ka sa akin. Itong si Grace, ginamit ka lang para sa ₱30 million ng pamilya niya.”

Hindi sumagot si Miguel. Tiningnan lang niya si Grace, hinawakan ang kamay nito sa ilalim ng lamesa. Si Grace ang nagsalita.

“Chloe, ate, tama na,” sabi ni Grace, mahinahon pero malinaw ang boses, hindi nanginginig tulad ng dati sa ospital. “Tatlong taon kitang tiniis. Noong pinalayas ako ni Miguel dahil sa iyo, hindi ako lumaban. Noong sinampal mo ako sa harap ng mga pasyente ko sa St. Luke’s, hindi ako gumanti. Pero kahapon, pinuntahan mo ang anak ko sa school, inalok mo ng kendi para sumama sa iyo. Doon ka nagkamali.”

Tumawa si Chloe, “Anak mo? Anak niyo? Sigurado ka ba? Eh di ba sabi mo ampon lang yan galing sa orphanage? Baka hindi nga anak ni Miguel yan.”

Doon tumayo si Miguel, kinuha ang brown envelope sa tabi. Nilabas ang DNA result na 99.99%, ang birth certificate ni Star na ngayon ay Star Santos de Leon na, at ang screenshots ng Facebook ni Chloe sa California na may date, may lalaki, may mga post na “single and free.”

“Chloe, tatlong taon kitang hinanap noong akala kong patay ka, pero nung nalaman kong buhay ka, hindi na kita hinanap. Alam mo bakit? Kasi nung bumalik ka, hindi mo ako hinanap dahil mahal mo ako, hinanap mo ako dahil kailangan mo ng pera,” sabi ni Miguel, malamig pero hindi sumisigaw. “Yung titulo ng lupa sa Alabang na sinasabi mo, naibenta na ng papa mo tatlong taon na ang nakakaraan para bayaran yung ₱30 million na utang na binayaran ng pamilya ko nung pinakasalan ko si Grace. Wala ka nang habol.”

Namutla si Chloe. Yung abogadong kasama niya napatingin sa kanya, parang nagtataka. Sabi ng abogado, “Ma’am Chloe, sabi niyo po sa inyo pa yung lupa.”

“Sinungaling ka!” sigaw ni Chloe kay Grace, hindi na mapigilan, “Ikaw ang sumira ng buhay ko! Kung hindi ka dumating, ako ang Mrs. De Leon!”

Tumayo si Grace, sa unang pagkakataon hindi siya umatras. Lumapit siya kay Chloe, pero hindi para manampal. Inilabas niya ang maliit na passbook ng bagong bank account ni Star.

“Ate, hindi kita sinira. Ikaw ang sumira sa sarili mo. Umalis ka papuntang California, iniwan mo si Miguel】 na nagluluksa. Ako, kahit binayaran ng ₱30 million, kahit sinabihan ni Miguel na ipalaglag ang anak ko kapalit ng ₱10 million, hindi ako umalis dahil pera. Naiwan ako dahil buntis ako sa anak niya at mahal ko siya. At ngayon, hindi mo na kami masisira.”

Tumingin si Grace kay Miguel, “Miguel, hindi ko kailangan ng buong mansyon, hindi ko kailangan ng limandaang bisita sa kasal. Ang kailangan ko, siguraduhin mong hindi na makakalapit si Chloe kay Star. At gusto kong bumalik ako sa ospital bukas. Hindi ako pwedeng maging asawa lang na naghihintay sa bahay.”

Tumango si Miguel, at sa harap ng board members na sumilip sa boardroom, sinabi niya, “Simula ngayon, si Grace Santos de Leon ang asawa ko, at si Star ang anak ko at tagapagmana. Sinumang gumalaw sa kanila, kalaban ko. Chloe, kung gusto mo ng tulong, bibigyan kita ng pamasahe pauwi sa probinsya, pero wala ka nang parte sa pamilya ko, sa kumpanya ko, sa buhay ko.”

Umiyak si Chloe, pero hindi na awa ang naramdaman ng lahat kundi pagod. Lumabas ito, kasama ang abogado na halatang nahihiya. Sa lobby, narinig pa ng mga empleyado ang sigaw nito, “Magsisisi kayo!”

Pero walang nagsisi. Pagkaalis ni Chloe, niyakap ni Miguel si Grace at si Star. Si Star, na tahimik lang kanina, biglang nagsalita, “Mama, papa, uwi na tayo? Gusto ko na ng lugaw mo, papa.”

Tumawa silang dalawa, kahit may luha pa sa mata ni Grace.

Pag-uwi sa Forbes Park, hindi na si Grace natulog sa master bedroom na parang museum. Doon sila sa maliit na family room natulog, tabi-tabi, si Miguel nagbabasa ng pambatang libro, si Star nakikinig, si Grace nakasandal.

Isang linggo pagkatapos, bumalik si Grace sa St. Luke’s BGC. Naka-white coat ulit, naka-face mask, pero ngayon may kasamang driver na pinadala ni Miguel at may baon na sulat si Star sa bulsa na may drawing ng pamilya: mama, papa, at siya sa gitna na may korona.

Si Miguel naman, tuwing hapon, maagang umaalis sa opisina sa Makati para sunduin si Star at dalhin sa ospital para sabay silang umuwi. Hindi na siya yung bilyonaryong kinatatakutan. Naging papa na marunong magluto ng sinangag na medyo sunog at magkwento ng alamat ng bituin.

Si Chloe, umalis ng Manila. Balita ni Aling Nena, bumalik daw sa Cebu, nagtatrabaho sa isang maliit na resort, hindi na nagparamdam.

Isang gabi, habang naghuhugas ng pinggan si Grace sa kusina ng mansyon, lumapit si Miguel, niyakap siya mula sa likod. Sabi ni Grace, “Akala ko dati, kailangan kong maging perpekto para mahalin mo ako.”

Sabi ni Miguel, “Hindi, kailangan mo lang maging ikaw. Ikaw at si Star lang ang bumuo sa akin ulit.”

At sa unang gabi na sabay kaming natulog na walang takot na may kakatok at mang-aagaw, alam kong hindi na kami muling magigising na mag-isa, dahil sa wakas may pamilya na kaming babalikan araw-araw.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨