Bahagi 3: Kaya Ibinigay Ko Lahat Ng ATM At Passbook Kay Bienan At Hinayaan Siyang Mamahala, At Doon Nagsimula Ang Bangungot Na Hindi Nila Inaasahan Sa Loob Ng Sarili Nila Bahay Tuwing Gabi Araw-Araw

Simula nung araw na ibinigay ko ang lahat, tumigil ako.

Hindi na ako gumigising ng 4 AM para magtapon ng bulok.

Hindi na ako pumupunta sa S&R.

Hindi na ako bumibili ng Jasmine Rice.

Hinayaan ko si Aling Delia na maging totoo sa titulo niya bilang Reyna ng Tipid.

Unang linggo pa lang, ramdam na.

Lunes, nagluto siya ng patatas na may tubo. Yung dati kong tinatapon, niluto niya ngayon. Ginisa niya sa maraming bawang para matakpan ang amoy. Kinain ni Carlo, kinain ni Josh. Kinabukasan, sumakit ang tiyan ni Josh. Nagsuka siya sa school. Tinawagan ako ng teacher. Sabi ko, “Pakitanong po si Lola niya, siya po ang nagluto.”

Si Aling Delia, nagalit.

“Arte kasi ng batang yan! Hindi sanay sa probinsya style!”

Pangalawang linggo, bigas na may bukbok. Sa unang kagat pa lang ni Carlo, may nakagat siyang bato at insekto. Tumayo siya sa hapag-kainan.

“Ma! Ano to? Bakit may uod yung kanin?”

Sagot ni Aling Delia, “Hugasan mo kasi! Nagtitipid tayo! Yung uod, protein yan!”

Doon ko nakita, unang beses na nagduda si Carlo sa nanay niya.

Pangatlong linggo, yung baka.

Ito ang pinakamalala.

Bumili si Aling Delia ng tinatawag niyang “baka” sa may Balintawak. 100 pesos lang daw isang kilo, kasi double dead na. Yung baka na namatay na sa sakit, hindi kinatay.

Niluto niya yun bilang caldereta para sa hapunan. Amoy pa lang, parang nabubulok na imburnal.

Nilagay niya sa mesa. Si Josh, ayaw kumain. Si Carlo, pilit kumain ng isang subo para hindi mapahiya ang nanay niya.

Pagkatapos ng 3 oras, nagsimulang mamutla si Carlo. Nagsuka siya nang nagsuka. Nagtatae. Si Josh din, nilalagnat ng 39 degrees.

Dinala ko sila sa barangay health center. Sabi ng doktor, food poisoning. Acute gastroenteritis. Kailangan ng antibiotic na tig-800 pesos per tablet.

Sino magbabayad? Si Aling Delia. Kasi nasa kanya ang pera ko.

Ayaw niyang bumili ng gamot.

“Sayang ang pera! Tubig lang yan na may asin! Oresol lang!”

Kaya ako, wala akong nagawa kundi panoorin silang namimilipit sa sakit sa banig.

Doon nagsimulang gumuho ang imahe ni Aling Delia sa barangay.

Dati, kapag may handaan, siya ang tinatawag para mag-budget.

“Delia, paano mo nagagawang masarap ang handa sa 2,000 pesos lang?”

Ngayon, wala nang tumatawag.

Kasi yung aircon na binili niya dati na second hand, tig-1,500 pesos sa may Raon, yung dati kong pinalitan ng bagong inverter na Daikin na ako ang nagbayad, ngayon totoo nang sira. Tuwing tanghali, 40 degrees sa loob ng bahay. Pawis na pawis si Josh habang nag-aaral.

Yung washing machine na tig-800 pesos na binili niya sa Facebook Marketplace, na dati kong pinalitan ng automatic na Samsung, ngayon totoo nang sira. Kailangan nilang maglaba gamit ang kamay. Si Aling Delia, namamaga ang kamay sa kakakusot.

At ako? Habang sila ay naghihirap, ako ay tahimik na nagtatrabaho.

Hindi na ako nagbibigay ng buong sahod. Nag-open ako ng bagong account sa Maya at GoTyme na hindi nila alam. Doon ko nilalagay ang 70% ng kinikita ko sa pag-VA. Yung 30% lang ang binibigay ko kay Aling Delia, kunwari yun na lahat.

At doon ko rin nalaman ang totoo tungkol kay Bianca.

Si Bianca pala ay hindi basta “mas bata at mas magaling sa pera”. Si Bianca ay pamangkin ni Aling Delia sa pinsan. At may utang si Aling Delia sa nanay ni Bianca na 90,000 pesos dahil sa sugal sa bingo at sa online sabong na nilalaro niya tuwing hapon sa may sari-sari store.

Kaya pala gusto nilang ipakasal si Carlo kay Bianca. Para mabura ang utang.

Nalaman ko yan dahil nakita ko ang sulat ng barangay na pinadala sa bahay. Demand letter.

Isang gabi, habang naghihirap si Carlo sa sakit ng tiyan, nakita ko ang cellphone ni Aling Delia na naiwan sa lamesa. May message kay Bianca.

“Bianca, konting tiis na lang. Pag nakuha na natin yung pera sa lote ni Elisa sa Laguna, babayaran na kita. Papakasalan ka na ni Carlo. Yung matandang yun, may sakit na, hindi na magtatagal yan.”

Ni-screenshot ko lahat.

At dumating ang pinakamalaking pagsubok.

Fiesta ng barangay. Si Aling Delia, para maibalik ang reputasyon niya, nag-volunteer na magluto para sa 50 katao. Libreng pagluto, para raw makita nilang tipid pa rin siya.

Sabi ng kapitan, “Sige Delia, ikaw bahala sa menu, may budget na 7,000 pesos.”

Anong binili ni Aling Delia sa 7,000 pesos para sa 50 katao?

Manok na bugok na tig-50 pesos per kilo, isda na may amoy na, at karne na double dead ulit.

Ako, alam ko ang mangyayari. Pero hindi ako nagsalita. Hinayaan ko siya.

Sabi ko lang sa kapitan nang palihim, “Kap, baka pwede maghanda kayo ng extra na loperamide at may contact sa City Health, just in case lang po.”

Ngumiti ang kapitan, nagtaka.

Dumating ang araw ng fiesta. Lahat kumain. Lahat pumuri sa una, “Wow Delia, ang mura mo magpaluto!”

Pagkatapos ng dalawang oras, isa-isang nagtakbuhan ang mga tao papuntang CR ng barangay hall. Nagsuka ang mga bata. Nahimatay ang isang senior citizen.

Tinawag ang City Health Office. Na-quarantine ang buong handaan.

At sa gitna ng kaguluhan, nakatayo si Aling Delia, hawak ang sandok, nanginginig, habang lahat ng tao ay nakatingin sa kanya nang may galit.

At doon, sa harap ng 50 katao, sumigaw si Carlo sa nanay niya sa unang pagkakataon sa buhay niya.

“Ma! Ano ba to! Sabi mo magaling ka magtipid! Pero lason pala ang binibili mo! Tingnan mo si Josh! Tingnan mo ang mga kapitbahay natin!”

At doon ko nakita na handa na ang part 4 ng paghihiganti ko.