Amoy ng basang lupa, kaluskos ng mga tuyong dahon, at ang malamig na ihip ng hangin na tumatagos sa aking nanginginig na balat. Ito ang naging mundo ko.

Ako si Amihan. Dalawampu’t dalawang taong gulang ako nang dalhin ako ng aking mga magulang sa isang liblib na bahagi ng bundok ng Sierra Madre. Sabi nila, magpi-picnic daw kami. Sabi ng aking ina, si Doña Felicia, kailangan ko raw lumanghap ng sariwang hangin upang “gumaling” ang aking utak. Mayroon akong Autism Spectrum Disorder (ASD). Para sa aking yumaong lola, ako ay isang espesyal na bata na may kakaibang talino sa sining at mga numero. Ngunit para sa aking mga magulang na nabubuhay sa atensyon ng mataas na lipunan, ako ay isang sumpa. Isang malaking kahihiyan na kailanman ay hindi nila maipagmamalaki sa kanilang mga bilyonaryong kaibigan dahil hindi ako mahilig makipag-usap, umiiwas ako sa tingin ng mga tao, at madalas akong magtakip ng tainga kapag maingay ang paligid.

Bumaba sila ng sasakyan. Iniwan nila sa aking tabi ang isang maliit na basket. “Diyan ka lang, Amihan. Kukuha lang kami ng tubig,” malamig na sabi ng aking amang si Don Arturo.

Naniwala ako. Tahimik akong umupo sa ilalim ng isang malaking puno, nakatingin sa mga langgam na gumagawa ng linya sa lupa. Binilang ko sila. Isa, dalawa, tatlo… hanggang sa umabot ako sa libo. Ngunit nang magdilim ang kalangitan at bumagsak ang malakas na ulan, wala nang bumalik. Nawala na ang tunog ng makina ng kanilang mamahaling sasakyan. Inabandona nila ako. Inihagis sa gitna ng kagubatan upang mamatay sa gutom, lamig, o sa mga mababangis na hayop, dahil alam nilang walang maghahanap sa isang “baliw” na itinago nila sa buong buhay nila.

Ngunit hindi nila alam kung paano gumagana ang isip ko.

Sa halip na magwala at tumakbo nang walang direksyon, nanaig ang aking kondisyon. Ang utak kong nakaprograma sa mga pattern at routines ang mismong nagligtas sa aking buhay. Nang maubos ang laman ng basket sa ikatlong araw, sinimulan kong kabisaduhin ang kagubatan. Ginamit ko ang malalaking dahon ng gabi upang sumahod ng tubig-ulan na siyang pinapainom ko sa aking sarili. Pinag-aralan ko kung aling mga ligaw na prutas at berry ang kinakain ng mga ibon—dahil kung ligtas iyon sa kanila, ligtas din iyon sa akin. Bawat araw na lumilipas, kumukuha ako ng matalim na bato at gumagawa ng isang guhit sa puno ng kahoy na ginawa kong silungan.

Isa… lima… labinlima… hanggang sa umabot sa dalawampu’t siyam na guhit.

Sa ika-dalawampu’t siyam na araw, ubos na ang aking lakas. Punit-punit na ang aking mamahaling bestida. Sugatan ang aking mga paa, at ang aking katawan ay nilalamon na ng matinding lagnat. Nakahiga ako sa malamig na lupa, pilit na ipinipikit ang aking mga mata, nang biglang may marinig akong kaluskos ng mga yabag. Hindi ito hayop. Isa itong tao.

“Diyos ko! Miss! Miss, buhay ka ba?!”

Isang mainit na kamay ang dumampi sa aking noo. Dumilat ako nang bahagya at nakita ko ang isang lalaki. Gusgusin ang kanyang damit, may bitbit siyang isang malaking sako na puno ng mga pinulot na kalakal, mga lumang bote, at bakal mula sa mga nag-hiking sa bundok. Siya si Elias, dalawampu’t apat na taong gulang, isang mangangalakal na umaakyat sa bundok upang maghanap ng mapagkakakitaan.

Nang makita niya akong nanginginig at umiiwas ng tingin, hindi niya ako pinilit na magsalita. Tila naintindihan niya agad na natatakot ako. Dahan-dahan niyang kinuha ang kanyang malinis na jacket at ibinalot ito sa aking nanginginig na katawan. Binigyan niya ako ng malinis na tubig mula sa kanyang lalagyan.

“Huwag kang matakot,” malambing at napakababa ng kanyang boses, hindi nakakabigla sa aking pandinig. “Ako si Elias. Hindi kita sasaktan. Iuuwi kita sa amin para magamot ka.”

Binuhat niya ako nang buong pag-iingat. Sa likod niya, naramdaman ko ang unang yakap ng kaligtasan. Iniwan ko ang dalawampu’t siyam na guhit sa puno, at sumama sa estrangherong nagbigay ng panibagong pintig sa aking puso.

Dinala ako ni Elias sa kanyang maliit ngunit malinis na barong-barong sa paanan ng bundok. Inalagaan ako ng kanyang matandang lola. Nang bumalik ang aking lakas, napansin ni Elias na hindi ako nagsasalita ngunit palagi kong inaayos ang kanyang mga nakolektang kalakal ayon sa kulay, laki, at hugis. Nakita niya kung paano ko binubuo ang mga itinapong tanso, alambre, at basag na salamin upang maging napakagandang mga iskultura at palamuti.

Sa halip na ituring akong pabigat, nakita ni Elias ang aking halaga. “Napakagaling mo, Amihan,” nakangiti niyang sabi isang gabi habang pinagmamasdan ang isang ibon na ginawa ko mula sa mga lumang alambre. “May regalo ka mula sa langit.”

Ginamit ni Elias ang kanyang naipon upang bilhan ako ng mga gamit sa sining. Sinimulan niyang ibenta ang aking mga likha sa bayan. Dahil sa kakaibang detalye at galing ng aking mga obra, mabilis itong napansin ng mga mayayamang art collectors at interior designers. Ang mga sining na nabuo mula sa utak ng isang babaeng may autismo ay tinawag nilang isang henyong obra maestra.

TATLONG TAON ANG NAKALIPAS.

Ako ngayon ay dalawampu’t limang taong gulang. Hindi na ako ang babaeng punit-punit ang damit at umiiyak sa gitna ng gubat. Ako ngayon ang nag-iisang may-ari ng Amihan Eco-Arts, isang sikat na kumpanya at art gallery na nagbebenta ng mga obrang nagkakahalaga ng milyun-milyong piso. At ang lalaking bumuhat sa akin sa bundok? Si Elias ngayon ang aking asawa, ang CEO na humaharap sa mga tao para sa akin, at ang tanging lalaking nakakaintindi sa wika ng aking puso.

Sa kabilang banda, ang buhay ng aking mga magulang ay gumuho. Dahil sa kanilang kasakiman, maling desisyon sa negosyo, at pag-aaksaya ng pera sa mga luho, nalubog sa utang ang kanilang kumpanya. Ideneklara silang bangkarote. Upang isalba ang kanilang natitirang yaman, nagdesisyon silang dumalo sa isang napakalaking Art and Business Gala sa Makati, umaasang makakakuha ng pabor mula sa pinakasikat na artist at bilyonaryo ng taon—ang misteryosang nagmamay-ari ng Amihan Eco-Arts.

Wala silang ideya na ang pangalang “Amihan” na sikat sa buong bansa ay ang anak na pinaslang nila sa kanilang isipan.

Ginanap ang gala sa isang marangyang hotel. Nakatayo sina Don Arturo at Doña Felicia malapit sa entrance, mukhang desperado, pilit na inaayos ang kanilang mga luma nang suit at gown. Nang bumukas ang malalaking pinto ng grand ballroom, tumigil ang musika at natuon ang pansin ng lahat sa aking pagpasok.

Nakasandal ang aking kamay sa braso ni Elias na ngayon ay nakasuot ng isang napaka-eleganteng itim na tuxedo. Ako naman ay nakasuot ng isang kumikinang na asul na gown na sumisimbolo sa ulan na nagligtas sa akin. Naglakad kami nang may taas-noo.

Nang mapadaan kami sa pwesto nina Don Arturo at Doña Felicia, nakita ko kung paano nanlaki ang kanilang mga mata. Literal na nalaglag ang panga ng aking ina, at namutla ang aking ama na tila nakakita ng multo mula sa kabundukan.

“A-Amihan…?” nanginginig na bulong ng aking ina, hindi makapaniwala na ang bilyonaryang pinagkakaguluhan ng media ay ang anak na itinapon niya dahil sa autismo.

Tumingin ako sa kanila. Wala akong naramdamang takot. Wala akong naramdamang pag-ibig. Wala akong naramdaman kundi purong kapayapaan sa aking sarili.

“Excuse me, Madame Amihan,” pormal na bati ni Elias sa kanila, nagsisilbing harang ko upang hindi sila makalapit nang tuluyan. “May kailangan ba kayo sa asawa ko?”

“A-Asawa? Anak namin siya!” umiiyak na sigaw ni Don Arturo, pilit na lumalapit, hindi alintana ang mga bilyonaryong nakatingin sa kanila. “Amihan, anak ko! Buhay ka! Diyos ko, patawarin mo kami! Akala namin patay ka na! Pakiusap, tulungan mo kami, bagsak na bagsak na ang pamilya natin!”

Lumuhod ang aking ina sa harap ko, umiiyak, umaasang maaawa ako sa kanila tulad ng isang inosenteng bata. “Amihan, anak, kami ito! Ang Mama at Papa mo! Iuwi mo na kami, tulungan mo kami!”

Tinitigan ko sila mula ulo hanggang paa. Ang ingay ng kanilang pag-iyak ay dati kong kinatatakutan, ngunit ngayon, ito ay musika ng aking tagumpay.

“Ang anak ninyo ay namatay sa ika-dalawampu’t siyam na araw ng pag-abandona ninyo sa kanya sa bundok,” malinaw, malamig, at walang-utal kong pag-uusap. Ito ang unang pagkakataon na nakita nila akong magsalita nang tuwid at puno ng kumpiyansa. “Ang babaeng nasa harapan ninyo ay hindi na ang batang ikinahiya ninyo. Wala kayong lugar sa mundo ko.”

“Amihan, kadugo mo kami! May kundisyon ka noon kaya hindi namin alam ang gagawin!” pilit na pagdadahilan ng aking ama.

“Ang kundisyon ko ay hindi sakit, kundi isang kakayahang makita ang mundo sa paraang hindi ninyo kailanman maiintindihan,” sagot ko habang hinahawakan nang mahigpit ang kamay ni Elias. “Itinapon ninyo ang dyamante dahil inakala ninyong bato ito. Pinulot ito ng isang mangangalakal, at ginawa niya akong reyna. Wala na kayong karapatan sa akin.”

Sumenyas si Elias sa mga security guards. Walang awa nilang binuhat at kinaladkad palabas ng hotel sina Don Arturo at Doña Felicia. Umaalingawngaw ang kanilang mga iyak at pagmamakaawa, pinagtitinginan ng mga taong minsan ay pinagmayabangan nila. Nawalan sila ng yaman, nawalan sila ng dangal, at nawalan sila ng anak na nagmamay-ari ng mundong gusto nilang pasukin.

Habang pinapanood ko silang maglaho sa dilim ng labas ng hotel, ngumiti ako kay Elias. Niyakap niya ako nang mahigpit, at sa kanyang mga bisig, alam kong natagpuan ko na ang aking tunay na tahanan—isang tahanan kung saan ang aking pagkatao ay hindi kailanman naging isang sumpa, kundi isang perpektong himala.