Bahagi 4
Isang Buwan Matapos Ang Barangay, Bumalik Ang Asawa Ko Dala Ang Pera Ng Binentang Motor At TV At Doon Ko Napagtanto Kung Paano Magsimula Ulit

Isang buwan kaming nakatira ni Mika sa bahay ni Ate Lilia. Maayos naman kami doon. Maliit lang pero malinis, may CR sa loob, may gripo, hindi na tabo at timba. Ako nag-apply sa SM sa Maynila bilang cashier, natanggap ako, sahod ₱18,000 isang buwan. Maliit kumpara sa ₱35,000 sa Dubai pero okay na, at least kasama ko si Mika.

Si Mika, pumasok ulit sa school. Binilhan ko ng bagong notebook, bagong bag, bagong tsinelas na hindi sira. Hindi na punit damit niya. Araw-araw may baon na siyang ₱50. Sabi ng teacher niya, honor pa rin daw siya kahit 2 linggo hindi nakapasok.

Sabi ni Mika isang gabi habang kumakain kami ng adobo na may manok at itlog, “Mama, ang sarap po ng may ulam na manok araw-araw, at may baon na akong ₱50 sa school!” Tuwang-tuwa siya, tumaba na ng konti, hindi na kita ribs niya. Ngumiti na siya ulit na parang bata.

Ako naman, pagod sa SM, 8 oras nakatayo, pero mas magaan kaysa 16 oras sa Dubai na mag-isa. Pag-uwi ko, nandun si Mika, nag-aabang sa pinto, yakap agad.

Isang hapon, habang nasa counter ako sa SM, nagbibilang ng pera, may narinig akong boses, “Maricel.” Pagtingin ko, si Carlo. Payat na payat siya, mukhang hindi pa naliligo ng 3 araw, may sugat sa kamay, naka-tshirt na luma. May dala siyang NMAX na motor na may plaka na, at TV na 55 inches na nakabalot sa karton, nakatali sa motor.

Lumapit siya sa counter, nahihiya. Sabi niya, “Maricel, ito motor ni Bryan at TV ni Nanay, binenta ko na, pero ₱80,000 lang nakuha ko sa motor kasi second hand na at ₱15,000 sa TV, total ₱95,000, ito pera, bayad ko muna sa utang ko sayo na ₱400,000, kulang pa ng ₱305,000, hulugan ko kada buwan ng ₱10,000.”

Tiningnan ko siya, hawak niya sobre na may pera. Sabi ko, “Carlo, bakit mo binenta motor ni Bryan, hindi ba galit si Nanay at si Bryan?”

Umiiyak siya, luhod siya sa harap ko sa SM habang maraming tao nakatingin, nahihiya ako pero hinayaan ko siya. Sabi niya, “Galit sila, Maricel, pero kailangan ko ibalik pera mo, kasi anak natin si Mika, at ikaw asawa kita, mali ako na nagsugal ako ng pera mo na pinaghirapan mo sa Dubai ng 3 taon. Nag-construction ako araw-araw para may pang-hulog sa inyo.”

Sabi ng manager namin sa SM, “Miss, okay ka lang?” Sabi ko, “Okay lang po, asawa ko po.” Pinatayo ko si Carlo, “Carlo, tumayo ka, maraming tao, at si Mika, nandun sa bahay ni Ate Lilia, hindi kita papatawarin agad, pero pwede ka mag-hulog kada buwan para kay Mika, hindi para sa akin, para sa anak mong 7 anyos na isang taon kumain ng asin habang ikaw nagsusugal.”

Kinuha ko sobre na ₱95,000 at tinago sa bag. Sabi ko, “Umalis ka na, magtrabaho ka ulit bukas, at wag ka na magsugal, kung magsugal ka pa, hindi mo na makikita si Mika.”

Umuwi ako sa bahay ni Ate Lilia, dala pera na ₱95,000. Hindi ako bumili ng bagong cellphone o damit. Kinabukasan, pumunta ako sa likod ng barangay namin sa Bulacan, may nagbebenta ng maliit na lupa, 50 sqm, ₱80,000 lang, may titulo, hindi na plywood. Binili ko agad.

Natira ₱15,000, binili ko ng hollow blocks at semento para umpisahan bahay na may isang kwarto muna na may CR sa loob. Maliit lang pero amin.

Dinala ko si Mika sa lupa na may talahib pa. Sabi ni Mika, tuwang-tuwa, “Mama, may lupa na po tayo, may bahay na po tayo na hindi plywood?” Sabi ko habang yakap siya, “Oo, anak, may lupa na tayo, 50 sqm, maliit pero atin, hindi na tayo makikitira kay Tita Lilia at hindi na tayo babalik sa bahay ni Lola Nita na may 55 inches na TV at NMAX na motor pero ikaw asin lang ulam.”

Tinulungan kami ni Ate Lilia at ng mga kapitbahay na magtayo ng isang kwarto na may CR sa loob. Hindi pa tapos bubong pero pwede na tulugan. Doon kami lumipat ni Mika. Unang gabi namin, umulan, pero hindi kami nababasa kasi may yero na kahit maliit.

Ngayon, 6 months na kaming nakatira sa maliit na bahay na may isang kwarto pa lang at may CR sa loob na gawa sa hollow blocks na pinaghirapan kong bilhin galing sa ₱95,000 na binenta na motor at TV. Si Mika, Grade 3 na, honor pa rin, may baon na ₱50 at may notebook na bago, may bagong bag na pink.

Ako, cashier pa rin sa SM na sahod ₱18,000, pero may sideline ako na nagtitinda ng candy at chichirya sa harap ng bahay namin, yung pangarap na tindahan para kay Mika, maliit pa lang pero kumikita ng ₱200 isang araw.

Si Carlo, nag-huhulog kada buwan ng ₱10,000 para sa utang niyang ₱305,000 na kulang. Minsan may dala pang manok para kay Mika pag dumadalaw siya. Hindi pa kami nagkabalikan, pero nakikita ko nagsisikap siya, nag-construction araw-araw, hindi na nagsusugal.

Minsan dumaan si Aling Nita sa harap ng bahay namin, tinitigan yung maliit na bahay namin. Hindi na siya nagsalita. Si Bryan, wala na daw sa Bulacan, umalis daw papuntang Maynila para mag-apply ng trabaho bilang rider pero wala pa ring lisensya.

Isang gabi, habang kumakain kami ni Mika ng adobo na may manok sa maliit na bahay namin na may isang kwarto at may CR sa loob, sabi ni Mika, “Mama, sabi ni Papa, sorry daw siya kasi pinang-sugal niya pera mo na pang-bahay natin, pero ngayon nagtatrabaho na siya sa construction araw-araw para makapag-hulog.”

Sabi ko kay Mika, “Anak, okay na tayo dito, maliit pero masaya, kasi may ulam tayo na manok araw-araw, may baon ka, may CR tayo sa loob, hindi na tayo makikitira sa iba.”

Natuto ako na kahit gaano kalaki pera na pinadala mo, ₱1.44 million man yan, kung yung taong pinadalhan mo, sugalero at may pamilya na mahilig sa luho, wala pa ring bahay na may 2 kwarto na may pink na kwarto. Pero pwede ka pa rin magsimula ulit.

At ako, 31 anyos, OFW dati sa Dubai ng 3 taon na nagpadala ng ₱1.44 million para sa bahay na may 2 kwarto at may pink na kwarto para kay Mika, ngayon may maliit na bahay na may isang kwarto pa lang pero amin, at may anak na 7 anyos na dati payat at kumakain ng asin, ngayon mataba na at may ulam na manok araw-araw. At sa wakas, sa sarili kong lupa at sa sarili kong pawis, natutunan kong buuin ulit ang pangarap namin ni Mika na hindi na kayang sirain ng kahit sinong sugal o motor.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨