Bahagi 3
Isang buwan bago matapos ang kontrata namin, lumuhod si Miguel sa harap ko at sinabing ayaw na niya ng annulment at gusto na niyang maging tunay na asawa

Tumigil ang oras nung gabing sinabi ni Miguel na gusto na niyang totohanin ang lahat. Hawak ko pa rin yung baso ng gatas na binigay niya. Mainit pa, pero nanlamig ang kamay ko.

Hindi ako agad nakasagot. Tinitigan ko si Samara na mahimbing na natutulog sa kabilang kama ng guest house. Payapa ang mukha niya. Yung peklat niya sa dibdib, halos dalawang pulgada lang, pero doon nakataya ang buong buhay niya. Naalala ko yung itsura ni Miguel sa unang araw na dumating siya. Yung tingin niya sa akin nung sinabi ni Doña Carmen na kasambahay ako. Hindi pangmamata pero may pagdududa. “Ma, seryoso ka? Kasambahay?” Ganun ang tono niya.

Ngayon, siya mismo ang nakatayo sa harap ko at nagsasabing gusto na niyang maging totoong asawa.

Kinabukasan, hindi ako mapakali. Maaga akong nagising, nagluto ng lugaw para kay Samara at para kina Doña Carmen. Si Doña Carmen, napansin agad na balisa ako.

“Ana, bakit? Ano sabi ni Miguel kagabi?” tanong niya habang umiinom ng kape sa kusina ng main house.

Wala akong lakas magsinungaling kay Doña Carmen. Limang taon na akong kasambahay niya. Siya ang nagpahiram sa akin ng pera nung nanganak ako kay Samara kahit wala pa akong ipon.

“Doña, sinabi po ni Miguel na ayaw na niya ng annulment. Gusto niya daw po totohanin.”

Tahimik si Doña Carmen. Tapos marahan siyang ngumiti, pero may lungkot.

“Alam ko, iha. Nakikita ko kasi araw-araw kung paano niya tignan si Samara. Hindi na acting yun. Pero Ana, natatakot ako para sa’yo. Si Miguel, 35 anyos na, takot yan mag-commit kasi nasaktan siya nang malaki sa US. Hindi dahil sa pera lang.”

Doon ko lang nalaman ang totoo. Hindi lang pala dahil mukhang pera ang mga girlfriend ni Miguel. May isang babae pala si Miguel sa US, si Jessica, na halos tatlong taon niyang kasama. Akala ni Miguel pakakasalan na niya. Pero nung nalaman ni Jessica na may problema sa mana ng pamilya at kailangan pang magpakasal para makuha ang lupa sa Tagaytay, bigla siyang nawala at kinuha pa yung ipon ni Miguel na $10,000 para sa negosyo nila sana.

Kaya pala ganun ang takot ni Miguel. Hindi lang takot sa kasal, takot na ulitin na gamitin lang siya.

Nung hapon, dumating si Miguel galing sa opisina ng abogado sa Makati. May dala siyang folder. Si Samara, tumakbo agad sa kanya.

“Papa Miguel! Tingnan mo drawing ko!” sabi ni Samara, may hawak na drawing na pamilya, ako, siya, si Miguel, at si Doña Carmen.

Binubuhat ni Miguel si Samara, kahit medyo mabigat na. Nung umalis si Samara para maglaro sa labas ng guest house, saka siya nagsalita.

“Ana, kinausap ako ni Atty. Santos kanina. Sabi niya, may nakapagsabi daw sa kanya na kontrata lang daw ang kasal natin. May nagparinig sa barangay na kasambahay ka lang at binayaran ka.”

Nanlamig ako. Sino? Sino ang nagsabi?

“Atty. Santos, mabait yun, pero trabaho niya protektahan ang last will ng Papa ko. Kung mapatunayan na peke ang kasal, pwede daw ma-hold ulit yung lupa. Hindi pa pala tuluyang tapos. Kailangan pa ng isang final interview next month, bago ang annulment date natin, para ma-confirm na stable pa rin tayo.”

Parang gumuho yung mundo ko. Ibig sabihin, kung malaman na kontrata lang, mawawala lahat? Yung ₱500,000 na binayad sa ospital, kailangan ko bang ibalik? Paano si Samara?

“Ana, hindi ko sinabi kay Atty. Santos ang totoo. Sinabi ko, totoong asawa kita. Pero kailangan nating magmukhang totoo pa rin hanggang sa final interview.”

Doon ako nasaktan. Akala ko totoo na yung sinabi niya kagabi. Pero ngayon, parang acting pa rin para sa mana.

“Miguel, ano ba talaga? Kagabi sabi mo gusto mo nang totohanin. Ngayon sabi mo kailangan pa ring magpanggap para sa lupa na ₱20 million? Ano ba ako, props lang ba ako sa mana mo?”

Tumaas ang boses ko, pero mahina pa rin kasi baka marinig ni Samara.

Umupo si Miguel, hawak ang ulo niya.

“Hindi, Ana. Totoo yung sinabi ko kagabi. Gusto kitang maging asawa, totoo. Pero natatakot ako na isipin mo na kaya ko lang sinasabi yun dahil kailangan ko pa yung lupa para hindi ako mapahiya kay Mama at sa abogado. Gusto kong malaman mo na kahit walang lupa, gusto kita.”

Umiyak ako. Hindi dahil sa galit, kundi dahil pagod na ako. Pagod na akong matakot na iiwan ulit. Nung iniwan ako ng tatay ni Samara, ganito rin. Nangako na hindi iiwan, tapos nawala nung nalaman niyang may butas sa puso ang baby namin.

“Alam mo Miguel, nung pumirma ako ng kontrata, akala ko simpleng pirma lang. ₱500,000 kapalit ng isang taon na pagpapanggap. Pero hindi pala. Araw-araw na kasama ka ni Samara, araw-araw na tinatawag ka niyang Papa, hindi ko na kayang sabihin sa kanya na acting lang lahat. Masasaktan siya.”

Lumapit si Miguel, pero hindi niya ako hinawakan, respeto pa rin sa kontrata namin na no physical contact.

“Ana, sorry. Noong unang kita ko sa’yo, nasabi kong ‘kasambahay?’ Hindi ko naisip na may masaktan ako. Lumaki kasi ako sa mansyon, akala ko lahat ng bagay nabibili. Pero ikaw, hindi mo binili yung pagmamahal ni Samara, binigay mo. At yun ang wala sa lahat ng naging girlfriend ko.”

Tahimik kami pareho ng matagal. Naririnig lang namin si Samara sa labas na kumakanta habang nagdo-drawing.

Doon ko naisip, kailangan kong maging malinaw sa sarili ko. Hindi na ako yung Ana na kasambahay lang na tatanggap ng kahit ano para sa anak. Kailangan kong protektahan si Samara.

Kinagabihan, kinausap ko si Doña Carmen nang kami lang dalawa sa kusina. Sabi ko, “Doña, mahal ko po kayo, pero pagod na po ako matakot.”

Umiiyak si Doña Carmen. “Ana, alam kong ginamit kita. Akala ko nakatulong ako sa’yo at sa anak ko. Pero mali pala na idaan sa kontrata ang pamilya.”

Sabi ko, “Doña, kung sakaling totoo man si Miguel, gusto ko pong may kasiguraduhan si Samara. Hindi pera. Gusto ko po legal siyang maging anak ni Miguel kung sakali. At yung lupa sa Tagaytay, kung makukuha man, hatiin po sana hindi para sa akin, kundi para sa mga batang may sakit sa puso tulad ni Samara.”

Nagulat si Doña Carmen. “Ana, malaki yung lupa, ₱20 million. Sigurado ka?”

“Opo. Kasi alam ko po pakiramdam na kailangang pumirma ng kontrata para lang maoperahan ang anak. Ayokong maranasan yun ng ibang nanay.”

Yun ang maliit pero mahalagang desisyon na ginawa ko gabing yun. Hindi ako papayag sa annulment hangga’t walang malinaw na plano para kay Samara. Hindi na ako yung babaeng pipirma lang nang pipirma.

Kinabukasan, sinabi ko kay Miguel yung desisyon ko. Sabi ko, hindi ako magpapanggap ulit sa harap ni Atty. Santos kung hindi niya kayang panindigan yung sinabi niya kagabi nang walang koneksyon sa mana. Sabi ko, pagod na ako sa kontrata.

Tumingin si Miguel sa akin, at sa unang pagkakataon, nakita kong hindi siya yung mayamang anak ng amo ko, kundi isang lalaking 35 anyos na pagod na rin mag-isa sa US.

Sabi niya, “Ana, bigyan mo ako ng isang buwan. Isang buwan bago matapos ang kontrata. Patutunayan ko sa’yo na hindi pera ang habol ko. Hindi titulo ng lupa. Kayo ni Samara.”

At pagkasabi niya nun, narinig namin si Samara na sumisigaw mula sa labas, “Mama! Papa! Natumba ako!”

Sabay kaming tumakbo palabas, at nakita namin si Samara na nadapa sa damuhan, may gasgas sa tuhod, pero tumatawa pa rin habang hawak ang drawing niya na nabasa ng pawis.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖