Bahagi 2:
Naghihintay na roon ang mga trabahador mula sa moving company.
“Ma’am Carmela, alin po ang ilalabas namin?” tanong ng kanilang supervisor.
Tiningnan ko ang malawak na sala.
“Lahat ng personal kong gamit at muwebles. Walang maiiwan.”
Isa-isang inilabas ang mga mamahaling sofa, television, mesa, carpet at kasangkapan na nabili ko.
Pati ang malaking kama sa master’s bedroom ay ipinalipat ko.
Habang pinagmamasdan kong nagiging bakante ang bahay, may bahagyang kirot sa aking dibdib.
Limang taon ng alaala ang naroon.
Ngunit sa bawat kasangkapang inilalabas, para bang may bigat ding nawawala sa aking puso.
Habang nasa ikalawang palapag ako, nakatanggap ako ng voice message mula kay Anton.
“Carmela, huwag mong gagalawin ang mga mamahaling gamit! Kay Trina na ang lahat ng iyon. Kapag may nawala, ipapapulis kita!”
Napatawa ako.
Ang kapal ng mukha niya.
Gusto na niyang kunin ang asawa ko, ang bahay ko, pati ang mga bagay na ako ang bumili.
Ngunit hindi ko siya pinatulan.
Nagpadala lamang ako ng mahinang voice message.
“Anton, sigurado ka bang wala ka nang awa sa akin? Ako ang kasama mo noong walang-wala ka pa.”
Mabilis ang sagot niya.
“Pabigat ka lang, Carmela. Si Trina ang babaeng nararapat sa akin!”
Napapikit ako.
Sa sandaling iyon, nawala ang huling pag-asang baka mayroon pa siyang natitirang pagmamahal.
Pagdating ng gabi, halos wala nang laman ang mansyon.
Isinara ko ang malaking pintong kahoy at iniwan ang susi sa ilalim ng paso, gaya ng iniutos ni Anton.
Makalipas ang ilang minuto, dumating si G. Reyes, ang kinatawan ng investor na bumili ng bahay.
Inabot ko sa kanya ang mga dokumento.
“G. Reyes, bukas ng umaga, may dalawang taong darating dito. Akala nila, kanila pa rin ang bahay.”
Ipinaliwanag ko ang buong sitwasyon.
Matapos masuri ang mga dokumento, tiniyak niyang haharap ang kinatawan ng bagong may-ari kapag dumating ang dalawa.
Umalis ako at nagpalipas ng gabi sa isang hotel.
Noong gabing iyon, mahimbing akong nakatulog.
Hindi dahil wala na akong sakit.
Kundi dahil alam kong hindi na ako kailangang magmakaawa sa isang lalaking paulit-ulit akong sinasaktan.
Kinabukasan, bandang alas-otso kuwarenta y singko ng umaga, dumating ang isang marangyang van sa tapat ng mansyon.
Unang bumaba si Anton.
Naka-puting polo siya, may sunglasses sa kuwelyo at ngiting punong-puno ng kayabangan.
Kasunod niya si Trina na nakasuot ng matingkad na pulang bestida at mamahaling heels.
Tatlong malalaking maleta ang dala nila.
“Welcome sa bago nating palasyo, babe!” masayang sabi ni Anton.
“Grabe, Anton! Ang laki talaga!” sagot ni Trina.
Magkahawak-kamay silang lumapit sa pintuan.
Dinampot ni Anton ang susing iniwan ko sa ilalim ng paso.
Ipinasok niya iyon sa lock.
Click.
Bumukas ang pinto.
“Tuloy ka na, reyna ko—”
Bigla siyang natahimik.
Nanigas ang kanyang mga paa.
Dahil sa halip na marangyang sala, walang laman ang bumungad sa kanila.
Walang sofa.
Walang television.
Walang mesa.
Walang chandelier.
Puro sahig at dingding.
“ANTON! NASAAN ANG MGA GAMIT?!” sigaw ni Trina.
Tumakbo si Anton sa kusina. Pagkatapos, dali-dali siyang umakyat sa ikalawang palapag.
Binuksan niya ang master’s bedroom.
Walang kama.
Walang aparador.
Wala ni isang mamahaling kasangkapan.
“CARMELA!” galit niyang sigaw.
Agad niyang kinuha ang cellphone at tinawagan ako.
Nasa hotel ako noon at umiinom ng mainit na tsaa.
Sinagot ko ang tawag.
“CARMELA! ANO ANG GINAWA MO SA BAHAY KO?!”
Mahinahon kong inilapag ang tasa.
“Bahay mo?”
“NINAKAW MO ANG MGA GAMIT!”
“Hindi ba ikaw mismo ang nagsabi na dalhin ko ang mga gamit ko?” sagot ko. “Lahat ng iyon ay binili ko gamit ang sarili kong pera. Kaya kinuha ko.”
Hindi siya nakapagsalita.
“At saka Anton,” dagdag ko, “nilinis ko na rin ang master’s bedroom. Wala nang amoy ng matandang babae, gaya ng gusto ni Trina.”
Pinutol ko ang tawag.
Pagkatapos, hinarang ko ang kanyang numero.
Pero hindi pa iyon ang pinakamalaking sorpresa.
Ilang minuto lamang ang lumipas, dumating si G. Reyes kasama ang legal team at mga pulis na nakipag-ugnayan sa kanila.
Nang makita sila ni Anton, agad siyang nagalit.
“Sino kayo? Bakit kayo pumapasok sa bahay ko?”
Lumapit si G. Reyes at ipinakita ang mga dokumento.
“Ginoo, ako ang kinatawan ng bagong may-ari ng property na ito.”
Napakunot-noo si Anton.
“Anong bagong may-ari? Asawa ko ang may-ari nito!”
“Tama po. Siya ang dating may-ari. Ngunit naibenta na niya ang bahay.”
Nanlaki ang mga mata ni Anton.
“IMPOSSIBLE!”
Ipinakita sa kanya ang deed of sale at iba pang dokumentong nagpapatunay ng transaksyon.
₱50,000,000.
Iyon ang halagang natanggap ko.
At ang bahay na akala ni Anton ay maaari niyang angkinin, hindi na niya maaaring basta tawaging kanya.
Napatitig si Trina sa kanya.
“Anton… akala ko ba mayaman ka? Akala ko ba bahay mo ito?”
“Trina, makinig ka muna—”
“Niloko mo ako?!”
Sa harap ng legal team, unti-unting nawalan ng kumpiyansa si Anton.
Sinubukan niyang ipilit na karapatan niya ang mansyon bilang asawa ko.
Pero hindi napalitan ng pagsigaw ang mga dokumentong hawak ng bagong may-ari.
At nang hilinging umalis sila sa property, lalo pang nagwala si Anton.
Nagsimula siyang magbanta at makipagtalo sa mga nasa harapan niya.
Ang dating lalaking napakayabang ay napilitang harapin ang isang bagay na hindi niya kayang takasan sa pamamagitan ng pananakot.
Ang resulta ng sarili niyang ginawa.
Hindi ako naroon upang panoorin ang lahat.
Hindi ko na kailangan.
Sapat nang malaman kong hindi na niya kontrolado ang buhay ko.
Pero hindi doon nagtapos ang problema nina Anton at Trina.
Ayon sa mga sumunod na pangyayari, lumabas ang mga usapin tungkol sa mga utang ni Anton at sa mga transaksyon niya sa kanyang trabaho.
Nagkaroon ng imbestigasyon at lumala ang kanyang mga suliraning pinansyal at legal.
Ang mga mamahaling regalong ipinagmamalaki ni Trina ay hindi pala patunay ng tunay na yaman.
At habang unti-unting nawawala ang ipinangako sa kanyang marangyang buhay, nagsimula rin silang mag-away.
Ang relasyong akala nila ay magiging simula ng magandang kinabukasan ay nasira ng parehong kasinungalingang nagbuklod sa kanila.
Lumipas ang mga buwan.
Nagpatuloy ako sa mga kinakailangang legal na hakbang upang tuluyang tapusin ang aming pagsasama.
Ginamit ko ang bahagi ng perang nakuha sa pagbebenta ng mansyon upang magsimula ng panibagong yugto ng aking buhay.
Lumipat ako sa Tagaytay.
Bumili ako ng bagong bahay na mas tahimik at mas maaliwalas.
Nagbukas ako ng coffee shop at art gallery.
Sa unang buwan pa lamang, maganda na ang naging takbo ng negosyo.
Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, gumigising ako nang hindi nangangamba kung anong insulto ang maririnig ko mula sa aking asawa.
Wala nang sigawan.
Wala nang paninisi.
Wala nang gabing hinihintay ko ang isang lalaking may kasamang ibang babae.
Akala ko, iyon na ang huling kabanata ng kuwento naming dalawa.
Pero isang umaga, habang papasok ako sa aking art gallery, may narinig akong kaguluhan sa may gate.
“Parang awa ninyo! Kailangan ko lang makausap si Carmela!”
Pamilyar ang boses.
Huminto ako.
Nang lumingon ako, nakita ko ang isang lalaking nakasuot ng lumang damit, payat, pagod at halos hindi ko makilala.
Si Anton.
Wala na ang dating maayos niyang pananamit.
Wala na ang kayabangan.
Nang makita niya ako, agad siyang lumuhod.
“Carmela… patawarin mo ako. Wala na akong pera. Wala na akong bahay. Iniwan na rin ako ni Trina.”
Nanginginig ang kanyang boses.
“Bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon. Pangako, magbabago na ako.”
Ilang sandali akong tumahimik.
Naalala ko ang araw na inutusan niya akong umalis sa sarili kong mansyon.
Naalala ko ang tawanan nila ni Trina.
Ang pang-iinsulto.
Ang mga gabing tahimik akong umiiyak habang iniisip kung bakit hindi ako sapat.
Tumingin ako sa kanya.
“Anton, noong kailangan kita, pinalayas mo ako. Noong pinili mong saktan ako, hindi mo man lang inisip kung saan ako pupunta.”
Humagulgol siya.
“Alam ko, Carmela. Nagkamali ako.”
Tumango ako.
“Oo. At kailangan mong harapin ang mga resulta ng mga pinili mo.”
“Patawarin mo ako…”
Huminga ako nang malalim.
“Hindi ko na hahayaang maulit ang ginawa mo. Hindi na ako babalik.”
Nagbigay ako ng senyas sa security guard na panatilihing nakasara ang gate.
Pagkatapos ay tumalikod ako.
Narinig ko pa ang paulit-ulit niyang pagtawag sa pangalan ko.
Pero hindi na ako lumingon.
Dahil natutuhan ko ang isang bagay na sana ay mas maaga kong naunawaan.
Ang pagpapatawad at pagbabalik sa taong nanakit sa iyo ay dalawang magkaibang bagay.
Hindi ko kailangang gumanti sa pamamagitan ng pagsira sa kanyang buhay.
Sapat nang tumayo ako para sa sarili ko at tumangging ibigay muli sa kanya ang kapangyarihang kontrolin ako.
Ang mansyong nagkakahalaga ng ₱50 milyon ay nawala sa aming dalawa.
Pero may isang bagay akong nabawi na mas mahalaga kaysa anumang ari-arian.
Ang respeto ko sa sarili.
At iyon ang bagay na hindi na kailanman maaagaw sa akin ni Anton.
Kung ikaw ang nasa kalagayan ni Carmela, patatawarin mo ba si Anton at bibigyan ng pangalawang pagkakataon, o tuluyan mo na ring isasara ang pinto?
