Bahagi 4
Hindi ko inaasahan na luluhod ang asawa ko sa harap ng buong barangay at pipiliin ko pa ring alagaan ang biyenan kong minsang sumira sa pangalan ko

Makalipas ang dalawang linggo, hindi na kami nakatira sa iisang bubong ni Nanay Pining. Umuupa na kami ng maliit na bahay na 35 sqm lang, ₱2,500 isang buwan, dalawang kanto lang ang layo sa bahay niya sa Commonwealth. Maliit, mainit pag tanghali, pero tahimik. Walang sigawan ng bingo, walang bulungan ng Tong-its.

Pero araw-araw, kahit umuulan, kahit pagod ako sa paglalaba at pag-aasikaso kay Elise, pinupuntahan ko pa rin si Nanay Pining para painumin ng maintenance niyang worth ₱1,500. Losartan na ₱300 sa umaga, Metformin na ₱250 pagkatapos kumain, Amlodipine na ₱350 sa gabi, Enervon na ₱300, at Salbutamol na ₱300 pag hinihingal siya.

Si Nanay Pining, hindi na nagbi-bingo at hindi na nag-To-tong-its. Araw-araw na siyang umiinom ng maintenance, at sabi ni Midwife nung huling check, normal na BP niya, 120/80 na lang, hindi na yung kunwaring mataas.

Isang gabi, habang pinapainom ko si Nanay Pining ng Losartan na ₱300, nandoon si Elise, 7 anyos, nakaupo sa tabi, hawak yung pill organizer na may alarm na binili namin sa Mercury. May susi yun, at may kopya si Elise.

“Mama, paglaki ko po, pwede ba ako maging nurse? Para alagaan ko mga Lola na 70 anyos na may high blood at diabetes na may maintenance na Losartan na ₱300 at Metformin na ₱250 at Amlodipine na ₱350 at Enervon na ₱300 at Salbutamol na ₱300 na worth ₱1,500 na binenta ng Lola nila mismo para sa bingo at Tong-its na may utang na ₱8,000 kay Nita at nagkunwaring na-high blood para pagbintangan Mama nila na binenta maintenance na worth ₱1,500 para sa Shopee at milk tea at rebond?”

Natawa ako, pero naiyak din. Niyakap ko si Elise at si Nanay Pining na 70 anyos na ngayon ay nakikinig lang.

“Oo, anak. Maging nurse ka. Para walang Lola na magbebenta ng sariling gamot na maintenance na worth ₱1,500 para sa bingo at magkukunwaring na-high blood para pagbintangan ang manugang,” sabi ko.

Si Nanay Pining umiiyak na naman, pero iba na yung iyak niya ngayon. Hindi na drama.

“Annie, patawad talaga. Alam kong sampung taon mo akong inalagaan. Ikaw nagpapaalala ng gamot ko, ikaw bumibili sa Mercury, ikaw nag-aalaga kay Elise pag nasa bingo ako. Tapos siniraan pa kita sa buong barangay. Sabi ko binenta mo gamot ko para sa Shopee. Ang sama ko,” sabi niya.

Lumuhod siya, pero pinigilan ko. 70 anyos na siya, may diabetes at high blood. Hindi ko na kailangan ng luhod.

“Nay, hindi na po luhod ang kailangan ko. Ang kailangan ko, huwag niyo na ulit gawin. At huwag niyo na ulit sirain pangalan ko sa harap ni Boyet at ni Elise. Pagod na ako maging kontrabida sa kwento na hindi naman ako gumawa,” sabi ko.

Si Boyet dumating galing palengke, may dalang pandesal at gatas para kay Elise. Narinig niya sinabi ko.

“Annie, simula ngayon, ako na magbabantay kay Nanay pag nasa palengke ka. Hindi na kita pagdudahan. Nakita ko resibo ng Mercury, nakita ko yung ₱700 na pitong tig-₱100 na binigay ni Aling Nita kay Nanay. Malinaw na malinaw na si Nanay ang nagbenta. At malinaw na ikaw ang nagligtas sa kanya kasi kung hindi mo siya pinuntahan araw-araw, baka totoong na-stroke na siya dahil walang Losartan at Amlodipine,” sabi ni Boyet.

Si Kapitan pumunta rin nung gabing yun. May dalang kasulatan. Yung TV na 32 inches na worth ₱3,000, nabenta na. Yung ₱1,500 naibayad sa Mercury para sa bagong maintenance, yung ₱1,500 na sobra naibayad kay Aling Nita. May bawas na utang ni Nanay Pining, pero may kasunduan na hindi na siya uutang para sa bingo at Tong-its. At may kasunduan na yung susi ng pill organizer, nasa akin at kay Elise lang.

“Annie, ikaw na talaga bantay ng gamot,” sabi ni Kapitan. “Mas safe pag ikaw.”

At doon ako naiyak, kasi yung anak kong 7 anyos na si Elise, na tahimik lang na nakakita nung 7 AM na kinuha ni Lola yung plastic ng Mercury Drug na may maintenance ni Lola na worth ₱1,500 at binigay kay Aling Nita ng ₱700, ang nagligtas sa pangalan ko at sa buhay ng Lola niya. Kung hindi dahil sa kanya, baka hanggang ngayon, ako pa rin ang masamang manugang na nagbenta ng maintenance ng biyenan na may high blood para sa Shopee sa mata ng buong barangay, at baka totoong na-stroke na si Aling Pining dahil walang gamot.

Ngayon, yung maintenance ni Aling Pining na worth ₱1,500, nasa pill organizer na may alarm na 7 AM at 7 PM, at yung susi ng organizer, may kopya si Elise na 7 anyos.

“Opo, Mama, ako po bantay ng gamot ni Lola,” sabi ni Elise, nakangiti, hawak yung maliit na susi.

Niyakap ko silang dalawa, si Elise at si Nanay Pining. Si Boyet nasa likod namin, hawak yung pandesal.

“Elise, pag naging nurse ka, tandaan mo, ang gamot na ₱1,500 hindi lang gamot sa high blood at diabetes. Gamot din yan sa tiwala ng pamilya,” bulong ko sa kanya.

At sa maliit naming bahay na 35 sqm na inuupahan ng ₱2,500, habang naririnig namin yung alarm ng pill organizer na tumutunog ng 7 PM para sa Losartan at Metformin ni Lola, alam kong hindi na kami yung pamilyang sinira ng bingo at ng bintang. Naging pamilya kami ulit na marunong mag-alaga, magpatawad, at magbantay para sa isa’t isa.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨