Bahagi 4
Hinarap ko silang dalawa sa condo niya sa BGC at sinabi kong tapos na kami, na kukunin ko ang nararapat sa akin at magsisimula akong muli

Kinabukasan, alas tres ng hapon, nasa lobby ako ng condo sa BGC kung saan nakatira si Clarisse.

Hindi yung social na condo na mamahalin. Yung katamtaman lang, pero malinis at bago. Yung deposit na ₱80,000 na galing sa joint account namin, yun pala ang pang-down dito.

Nakaupo ako sa may coffee shop sa baba. Nag-order ako ng iced coffee. Nanginginig pa rin kamay ko pero kalmado na isip ko.

Dumating si Carlo, pawis at halatang nagmamadali. Kasunod niya si Clarisse, naka-dress na puti, parang kakagaling lang sa opisina sa Makati.

Pagkakita sa akin, nagulat si Clarisse.

“Liza, anong ginagawa mo dito?” sabi niya.

Tumayo ako. “Dito tayo mag-usap. Kasi dito mo pala ginagastos yung pera naming mag-asawa.”

” Liza, huwag ka dito mag-iskandalo,” bulong ni Carlo. Hinawakan niya braso ko.

Tinabig ko kamay niya. “Huwag mo akong hawakan. Dalawang linggo mo akong niloloko, Carlo. Akala mo ba hindi ko malalaman?”

Umupo kaming tatlo sa isang sulok. Yung ibang tao sa coffee shop, napatingin.

Nilabas ko yung cellphone ko. Pinakita ko yung screenshot ng bank transfer.

“₱50,000 nung October 10. ₱80,000 nung October 15. ₱40,000 nung October 20. Lahat galing sa joint account natin. Lahat papunta kay Clarisse. Para saan?”

Namutla si Clarisse. “Liza, hindi mo naiintindihan. Pinahiram lang ni Carlo sa akin. Babayaran ko rin. Kagagaling ko lang kasi sa Canada, wala pa akong trabaho.”

“Pinahiram?” sabi ko. “Gamit pera ng asawa mo? At yung condo na to, sino nagbayad ng deposit? Sino naghatid ng susi? Sino nagsabing ‘ako na bahala’?”

Hindi makasagot si Carlo. Tumingin siya kay Clarisse na parang humihingi ng tulong.

“Liza, sorry kung na-offend ka nung dinner,” sabi ni Clarisse, biglang umiyak. “Hindi ko talaga intensyon na agawin si Carlo. Kaibigan ko lang talaga siya. Simula college pa. Akala ko okay lang sa’yo kasi sabi ni Carlo practical lang naman daw yung marriage niyo. Na hindi ka naman talaga nagmamahal sa kanya gaya ng pagmamahal niya sa akin.”

Doon ako natawa ulit. Pero masakit na tawa.

“So sinabi niya sa’yo na practical lang marriage namin? At pumayag ka na gamitin pera namin? Alam mo bang yung pera na yun, plano naming pang-down sa lupa sa Tagaytay para sa mama ko na may sakit? Alam mo ba yun?”

Umiyak lalo si Clarisse. “Hindi ko alam. Si Carlo lang nagsabi na may extra siya.”

“Extra?” Tumingin ako kay Carlo. “Carlo, magsalita ka. Anong extra? Extra ba yung perang pinag-ipunan natin para sa pamilya? Extra ba yung sinabi mong pamilya ako? Kasi sa message mo sa akin, sabi mo ‘lahat ng barkada may kasamang pamilya’. Tapos ako pala, hindi pamilya, props lang?”

Doon na siya nagsalita. At doon lumabas yung totoo.

“Liza, hindi ko naman sinasadya na saktan ka,” sabi niya, mahina boses. “Si Clarisse kasi, bumalik siya. Matagal ko na siyang mahal. Alam mo naman yun. Pero nung nawala siya, ikaw yung nandyan. Ikaw yung stable. Ikaw yung bagay pakasalan. Maayos ka, mabait, hindi magulo. Si Clarisse kasi, pangarap. Pero ikaw, realidad. Hindi ko kayang pagsabayin dati, kaya pinili kita para sa kasal.”

Napakatahimik ng coffee shop.

“So ako yung realidad na tagasalo ng mga bayarin mo habang siya yung pangarap na binibigyan mo ng condo?” sabi ko.

” Hindi ganun yun,” sabi niya. “Plano ko naman sabihin sa’yo pag maayos na si Clarisse. Tutal, ikaw naman, hindi mo rin naman ako mahal gaya ng pagmamahal mo sa sarili mong pangarap, di ba? Sinabi mo mismo nung dinner, hindi mo ako type.”

“Oo, sinabi ko yun,” sabi ko. “Kasi nasaktan ako. Pero kahit hindi kita type nung una, nung pinakasalan kita, nirespeto kita. Hindi ako nagpadala ng pera sa ibang lalaki. Hindi ako nag-asikaso ng condo para sa ex ko. Ikaw, ginawa mo lahat yun habang kasal tayo.”

Tumayo si Clarisse. “Liza, aalis na ako. Hindi ko na kukunin yung pera. Sorry talaga. Uuwi na ako sa Cebu sa mama ko.”

“Clarisse, umupo ka,” sabi ko. “Hindi ikaw ang kausap ko. Siya.” Tinuro ko si Carlo.

“Carlo, dalawang taon akong naging mabuting asawa. Nagluto ako, naglinis, nagtrabaho sa Ortigas habang ikaw nasa opisina mo sa Makati. Sinuportahan kita. Pero ngayon tapos na.”

Nilabas ko yung folder na dala ko. Nandun yung kopya ng titulo ng condo namin sa Makati. Naka-pangalan sa akin yung 70% kasi galing sa mana ng papa ko yung down na ₱2.5 million. Nandun din yung bank statements.

“Bukas, pupunta ako sa abogado ng ate ko sa Quezon City. Hindi para manira. Para ayusin yung separation ng pera. Kukunin ko yung ₱2.5 million na down at yung kalahati ng natira sa joint account na dapat sa akin. Yung condo sa Makati, ibebenta natin at hahatiin base sa titulo. At yung ₱170,000 na binigay mo kay Clarisse, babayaran mo galing sa sarili mong sahod. Hindi galing sa akin.”

” Liza, huwag naman umabot sa ganun,” sabi ni Carlo, biglang kinakabahan. “Pamilya tayo.”

“Pamilya? Nung nasa BGC tayo at binabalatan mo ng hipon si Clarisse sa harap ko at sinabihan mo akong hindi mo type, pamilya pa ba tingin mo sa akin? Nung kinuha mo yung pera natin para sa kanya nang hindi nagpapaalam, pamilya pa ba ako?”

Hindi siya makasagot.

“Alam mo Carlo, akala ko dati matalino yung sinabi mo na iba ang magmahal sa magpakasal. Ngayon alam ko na, katamaran lang pala yun. Katamaran magmahal nang tapat. Gusto mo yung convenience ng kasal pero gusto mo pa rin yung kilig ng dati. Hindi pwede yun. Hindi sa akin.”

Tumayo ako.

“At isa pa,” sabi ko, tinitigan ko si Clarisse na umiiyak na, “Clarisse, hindi kita kaaway. Pero sana next time, kung may lalaking may asawa na mag-aalok ng condo at pera, tanungin mo muna kung kaninong pera yun. Kasi baka pera ng asawa niyang naghihintay sa bahay.”

Umalis ako. Hindi ako lumingon.

Si Carlo naiwan nakaupo, hawak yung resibo na pinakita ko.

Pag-uwi ko sa Quezon City, sinalubong ako ng ate ko.

“Kumusta?” tanong niya.

“Tinanong ko siya,” sabi ko. “At sa wakas sinabi niya yung totoo. Na ako yung pinili niyang pakasalan pero hindi yung minahal.”

Niyakap ako ng ate ko. “Anong plano mo ngayon?”

“Hindi ko pa alam lahat,” sabi ko. “Pero alam ko na kung ano yung hindi ko na gagawin. Hindi na ako magiging yung babaeng nakaupo sa tabi habang yung asawa niya nagbabalat ng hipon para sa iba.”

Lumipas ang isang buwan.

Naibenta namin yung condo sa Makati. Nakuha ko yung ₱2.5 million ko plus yung parte ko. Si Carlo bumalik sa dati niyang unit sa Mandaluyong na maliit. Si Clarisse umuwi ng Cebu at nag-block sa amin pareho.

Yung joint account, sinara ko. Nag-open ako ng sarili kong bank account. Yung pera na nakuha ko, pinang-down ko sa maliit na lupa sa Tagaytay na pangarap ng mama ko. Hindi pa malaki, pero sa akin.

At ngayon, tuwing kumakain ako mag-isa sa bago kong maliit na apartment sa Quezon City, ako na ang nagbabalat ng hipon para sa sarili ko.

Hindi ko na kailangan hintayin na may magbalat para sa akin. Hindi ko na kailangan makisalo sa malamig na sabaw ng iba.

Kasi sa wakas, natutunan kong piliin ang sarili ko, hindi dahil practical, kundi dahil mahal ko.

Ngayong umaga, nagising ako sa tahimik kong kwarto na walang lamig ng aircon ng ibang tao, nagtimpla ako ng kape, at sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, alam kong bukas, ako naman ang pipili kung sino ang gusto kong mahalin at kung paano ko gustong mahalin ang sarili ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨