Bahagi 4
Hinarap ko si Carlo sa harap ng pamilya namin at sinabi kong hindi na ako papayag na tratuhin na parang hindi ako nakatira dito.

Nagising ako bandang alas dos ng hapon. Tahimik bahay, pero amoy ng pritong itlog galing kusina. Si Carlo nasa kusina, nagluluto. Sa lamesa may nakalagay na bagong battery para sa doorbell at yung lumang kadena na tinanggal niya na.

“Gising ka na,” sabi niya, medyo alangan. “Nagpalit na ako ng battery ng doorbell. Tinanggal ko na rin kadena.”

Tiningnan ko siya. Halatang hindi siya mapakali buong umaga. Hindi siya lumabas para mag-jogging, hindi siya nag-ML. Nasa bahay lang, naghihintay.

Umupo ako sa lamesa. Hindi pa ako handa kumain kasama siya na parang walang nangyari.

“Carlo, upo ka,” sabi ko.

Umupo siya sa harap ko.

“Gusto kong mag-usap tayo nang maayos. Hindi sigawan, hindi tampuhan. Usap lang.”

Tumango siya.

“Apat na taon tayo dito sa condo sa Quezon City. Nung binili natin to, sabi mo kahit anong oras tayo umuwi, dapat may ilaw na naghihintay. Naalala mo yun?”

Tumango siya, hawak pa rin yung pulang keychain.

“Ako yung laging nag-iiwan ng ilaw para sayo. Pag late ka sa opisina mo sa Makati, ako naghihintay. Pag may business trip ka, ako nag-aayos ng gamit mo. Pero nung ako yung late, anong ginawa mo? Kinadena mo pinto. Pinatay mo ilaw. Naka-earplugs ka, naka-DND. Parang sinabi mo na mas okay kung wala ako.”

“Grace, hindi ganun yun,” depensa niya. “Pagod lang ako. Akala ko talaga dun ka kila Maya. Hindi ko sinasadya.”

“Hindi sinasadya, pero pinili mo,” putol ko. “Pinili mong hindi mag-check ng message ko ng 1:37 AM. Pinili mong ikadena pinto kahit alam mong 50-50 uuwi ako. Pinili mong matulog nang mahimbing habang ako nasa labas. Lahat yun choice, Carlo, hindi aksidente.”

Natahimik siya. Kita ko sa mata niya, nasasaktan siya, pero ngayon lang niya talaga naririnig sinasabi ko.

“Alam mo ba anong pakiramdam nakaupo sa hallway ng alas dos hanggang alas sais? Malamig tiles, patay cellphone, gutom, pagod. Tapos maririnig mo pa si Mang Jose sa baba, si Kuya Roger sa kabila, si Ate na naglilinis, lahat sila nag-aalala para sayo, pero yung mismong asawa mo na nasa loob, tulog lang. Ano tingin nila sa akin? Na pinabayaan ako ng mister ko?”

Yumuko siya. “Sorry na talaga, Grace.”

“Hindi lang sorry kailangan ko,” sabi ko. “Kailangan ko ng assurance na hindi na mauulit. Hindi dahil sa kadena, pero dahil sa respeto.”

Kinuha ko yung papel na sinulat ko habang tulog pa siya.

“Simula ngayon, tatlong bagay. Una, papalitan natin lock ng smart lock, may code ako at fingerprint ko. Ako magbabayad, ₱15,000 lang yun, pero ako magse-set ng code. Pangalawa, yung bank account natin sa BDO, hahatiin natin. Hindi na joint lahat. Maglalagay ako ng sarili kong account para sa hulog ko sa condo, para malinaw. Pangatlo, pag sinabi kong pauwi ako, kahit anong oras, hindi mo ikakadena pinto hangga’t hindi ako nakakapasok. Kung pagod ka, matulog ka sa kwarto, wag sa sala na ikakadena mo lahat.”

Nagulat siya. “Grace, parang hindi mo na ako pinagkakatiwalaan ah.”

“Hindi sa tiwala,” sabi ko. “Sa respeto. Kasi nung isang gabi, naramdaman kong hindi ako safe sa sarili kong bahay. At ayoko na maramdaman yun ulit.”

Tahimik ulit. Tapos bigla siyang tumayo, kinuha yung smart lock na inorder ko na pala online kaninang umaga habang tulog pa siya, dumating na ng tanghali.

“Ako na magkakabit,” sabi niya. “Marunong ako.”

“Ikaw magkakabit, pero ako magse-set ng code,” sabi ko.

Ngumiti siya ng pilit. “Oo na.”

Habang kinakabit niya yung lock, nasa likod niya ako, nanonood. Yung pulang keychain, nilagay niya sa ibabaw ng ref, hindi na sa susi.

Pagkatapos, sinubukan ko code ko. Bumukas.

“Grace,” tawag niya.

“Ano?”

“Yung sinabi mo na ikaw lagi nag-iiwan ng ilaw, totoo yun. Ako kasi sanay na andyan ka lang. Akala ko okay lang lahat. Hindi ko naisip na napapagod ka rin, na kailangan mo rin ng ilaw pag umuuwi ka.”

Doon lang siya naging totoo.

Umupo kami pareho sa sofa. Sa wakas, hindi na kami nag-aaway.

“Sabi mo dati, kahit anong oras tayo umuwi, dapat may ilaw na naghihintay,” sabi ko. “Simula ngayon, tayong dalawa mag-iiwan ng ilaw para sa isa’t isa. Hindi lang ako.”

Tumango siya. “Promise, hindi na mauulit. At pag mag-overtime ka ulit, susunduin na kita. Hindi na kita hahayaan mag-taxi mag-isa ng alas dos.”

Yung totoo, hindi pa tapos lahat ng sugat. Pero yung desisyon ko na palitan lock, yung paghati ng bank account, yung pag-set ng boundary, yun yung simula ng paggaling.

Kinagabihan, dumating si Maya sa condo namin, may dalang lugaw. “Grabe ka, Grace, akala ko simpleng away lang,” sabi niya. “Buti na lang hindi ka nagpa-barangay.”

Tumawa kami pareho. Si Carlo naghugas ng pinggan, tahimik pero present.

At bago kami matulog, sinindihan ni Carlo yung maliit na ilaw sa may entrance, yung dilaw na ilaw na dati hindi namin binubuksan.

“Para pag umuwi ka, may ilaw ka pa rin makikita, kahit anong oras,” sabi niya.

Huminga ako ng malalim. Sa wakas, nakauwi na talaga ako.

Simula nung gabing yun, hindi na niya kinadena pinto. At ako, natutunan kong hindi kailangang magtiis sa labas para lang patunayan na may karapatan akong pumasok. May susi na ako, may code na ako, at may boses na ako para sabihin kung anong tama.

At sa bawat gabi na umuuwi ako ngayon, kahit late, may ilaw na talagang naghihintay sa akin sa loob ng bahay namin sa Quezon City, hindi na lang pangako, kundi totoo.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨