Bahagi 4
Hinarap ko ang mister ko at si Boss Tasyo sa barangay para bawiin ang cellphone ng anak ko at putulin na ang bisyo na sumisira sa amin

Kinabukasan, maaga pa lang, alas-singko ng umaga, nagluto na ako ng puto at kutsinta sa bahay namin sa Quezon City. Si Nicole tulog pa sa banig, katabi ang certificate na honor at bronze medal niya. Si Aling Nene, biyenan ko, 68 anyos, gising na rin, nagtitimpla ng kape. Tahimik lang kami, walang chismis. Kagabi kasi, pagkatapos ng presinto, kinausap ko siya.

“Nay, hindi po ako nagbenta ng cellphone ni Nicole para sa milk tea o parlor o Shopee. Si Onyok po nagsangla,” sabi ko.

Umiyak si Aling Nene. “Alam ko, Mylene. Nakita ko yung resibo na may pirma ng anak ko. Hiyang-hiya ako sa mga chismosa sa tindahan. Akala nila totoo yung sinabi ni Onyok.”

Sabi ko, “Nay, tutulungan niyo po ba ako na tubusin? Pero ako po magbabayad. Magtitinda lang po ako ulit.”

Doon dumating si Kapitana na babae, 50 anyos, may dalang logbook, kasama ulit si Ma’am Liza na teacher, yung taga-DSWD, at yung babaeng pulis. Pinatawag nila kaming lahat sa barangay hall ulit, kasama si Onyok at si Boss Tasyo. Si Onyok mukhang hindi nakatulog, si Boss Tasyo wala na yung angas, hawak pa rin yung listahan ng utang na ₱12,000 na may tubo na 10% kada araw na ₱1,200.

Sa barangay hall, harap-harapan na. Sabi ni Kapitana, “Onyok, Boss Tasyo, mag-usap tayo nang maayos. May bata na nadamay. Pitong taon pa lang, Grade 2, honor student. Yung cellphone na Tecno na ₱4,500 na galing sa limang buwang pagtitinda ng kakanin ni Mylene na kita ₱300 araw-araw, isinanla ng ₱2,000 para sa e-sabong.”

Si Onyok, nakayuko. “Opo, Kapitana. Ako po may kasalanan. Isinanla ko po habang tulog si Nicole sa duyan na may kulambo. Kinuha ko po sa harap ng bahay na kahoy na 60 sqm.”

Si Boss Tasyo sumingit, “Kapitana, may utang si Onyok na ₱12,000. May tubo yan, 10% kada araw. Kaya ₱13,200 na ngayon. Yung ₱2,000 na sangla, pinantaya niya, talo ulit.”

Doon ako nagsalita. First time na hindi ako umiyak. Sabi ko, “Boss Tasyo, yung utang ni Onyok sa e-sabong, problema niya yun. Pero yung cellphone ng anak ko, hindi kasama sa sugal. Yung cellphone na yun, may load na ₱100 araw-araw na 2GB, may headset na ₱150 na may mic, may notebook na 10 piraso na ₱200, may lapis na 10 piraso na ₱50. Lahat yun para makapasok siya sa Zoom ng teacher niya na 35 anyos, kasama yung 30 bata sa Math, English, Science.”

Tumahimik lahat. Si Nicole, hawak ang kamay ko, nagsalita, “Kapitana, gusto ko lang po mag-online class ulit. Gusto ko po yung cellphone ko na Tecno na ₱4,500.”

Sabi ng pulis na babae, “Onyok, bawal ang pananakot. Yung picture ni Mylene na may pulang ekis sa listahan, at baril na may anim na bala, hindi yan simpleng singilan. At yung pagbintang mo sa asawa mo na binenta niya para sa milk tea na ₱150 isang baso, sampung baso na ₱1,500, rebond na ₱1,500, damit na sexy sa Shopee na limang piraso tig-₱500, at Red Horse na tig-₱100 sampung bote, paninira yan.”

Doon lumabas ang totoo. Si Onyok umamin na wala na siyang tricycle na bumibiyahe ng ₱500 isang araw. Matagal na pala niyang hindi pinapasada. At yung pulang manok na pang-sabong na ₱500, binili niya gamit ang huling pera niya. Lahat talo.

Sabi ni Kapitana, “O, paano natin tutubusin yung cellphone? Sa Cebuana Lhuillier, 10% tubo kada buwan, kaya ₱2,000 plus ₱200, total ₱2,200 ang tubos.”

Ako, may dala akong lata. Binilang ko sa harap nila. “May ₱1,800 po ako galing sa benta ng kakanin na puto at kutsinta, tig-₱5 isa. Nagbenta po ako ng dalawampung puto na ₱100 at dalawampung kutsinta na ₱100 kahapon. Kulang pa po ng ₱400.”

Si Aling Nene, tumayo. “Mylene, may ₱250 ako galing sa tindahan ng yosi. Idagdag mo.”

Si Ma’am Liza, may dalang envelope na brown na may scholarship na ₱5,000 ni Nicole. Sabi niya, “Mylene, ito yung scholarship ni Nicole, ₱5,000. Pwede mo gamitin pang-tubos, pero ibalik mo na lang pag may pera ka. Ayaw kong mawala siya sa honor.”

Pero sabi ko, “Ma’am, ayaw ko pong galawin ang scholarship. Para po yun kay Nicole. Yung ayuda na ₱3,000 galing sa DSWD, pwede po ba pang-load na lang niya na ₱100 araw-araw?”

Si Onyok, biglang nagsalita, “Mylene, ibebenta ko na yung tricycle ko. Kahit ₱12,000 lang. At yung manok na pula na pang-sabong na ₱500, ibebenta ko ng ₱300. Para may pang-tubos tayo.”

Sabi ng taga-DSWD, “Onyok, hindi sapat na ibenta mo lang. Kailangan mo ring huminto sa e-sabong. Yung utang mo na ₱12,000 kay Boss Tasyo, may tubo na ₱1,200 kada araw, total ₱13,200, hindi mababayaran ng sugal.”

Si Boss Tasyo, nung narinig na may pulis at DSWD, natakot. Sabi niya, “Sige, kalimutan na yung tubo na 10% kada araw. Yung ₱12,000 na lang. Pero bayaran mo, Onyok.”

At doon kami nagkasundo sa barangay. Si Onyok pipirmahan na ibebenta ang tricycle ng ₱12,000 at manok ng ₱300. Yung pera, pang-tubos sa cellphone na ₱2,200 sa Cebuana, at yung sobra, pangbayad ng parte ng utang kay Boss Tasyo. At mangangako siyang hindi na tataya sa e-sabong na tig-₱100 isang taya, dalawampung beses isang araw na ₱2,000.

Pumunta kami sa Cebuana Lhuillier sa may kanto ng Quezon City. Ako, si Nicole, si Aling Nene, si Ma’am Liza. Dala namin yung resibo na may pangalan at pirma ni Onyok, at pera na ₱2,200. Yung teller, chineck yung Tecno na cellphone na ₱4,500. Nandoon pa. Tinubos namin. Pagkahawak ni Nicole sa cellphone niya ulit, pati headset na ₱150 na may mic, umiyak siya pero ngiti na.

“Mama, may cellphone na po ako ulit na pang-online class! May load na po ulit akong ₱100 araw-araw na may data na 2GB! May headset na po akong ₱150 na may mic! Makakapasok na po ako sa online class ko na may teacher na 35 anyos na may Zoom na may ID at password, kasama yung 30 bata na Grade 2, Math, English, Science!” sabi ni Nicole, tuwang-tuwa, hawak ang cellphone.

Pag-uwi, alas-siyete na ng umaga kinabukasan, may online class na ulit si Nicole. Nakaupo siya sa harap ng bahay na kahoy na 60 sqm na walang titulo, pero ngayon may bagong pintura na pink na natira galing sa kapitbahay, at may electric fan lang, walang aircon na window type na ₱15,000, pero okay na. Naririnig ko siya sumasagot sa teacher.

“Mama, present po ako! Si Nicole po, Grade 2!”

Si Onyok, nakaupo sa labas, walang tricycle, walang manok na pula, walang cellphone pang e-sabong. Lumapit siya sa akin. “Mylene, sorry. Hindi ko na uulitin. Maghahanap ako ng trabaho na driver ulit, kahit ₱500 lang isang araw pag may biyahe.”

Sabi ko, “Onyok, hindi ako galit para sa sarili ko. Galit ako kasi pinagbintangan mo ako sa harap ng barangay na binenta ko ang cellphone ng anak natin para sa milk tea na ₱150, parlor na ₱1,500, Shopee na sexy na damit, at Red Horse. At mas galit ako kasi pitong taon pa lang si Nicole, tinuruan mo siyang manahimik habang kinukuha mo yung pinaghirapan niya.”

Umiyak siya. Pero hindi ko na siya pinabayaan na lumuhod lang. Sabi ko, “Kung gusto mong bumawi, patunayan mo. Hindi sa akin, kay Nicole. Turuan mo siyang mag-tricycle balang araw, pero turuan mo ring huwag magsugal.”

Lumipas ang tatlong buwan. Nasa bahay pa rin kami na kahoy ni Aling Nene. Pero iba na. Ako, tuloy pa rin sa pagtitinda ng kakanin na kita ₱300 araw-araw. Si Aling Nene, tuloy sa tindahan ng yosi na ₱250 araw-araw, pero hindi na chismosa. Si Onyok, nag-a-apply na ulit bilang tricycle driver sa barangay namin sa Quezon City, minsan may biyahe na ₱500, minsan wala, pero hindi na tumataya ng ₱100 sa e-sabong.

Si Nicole, honor pa rin, may bagong bag na pink na ₱500 galing sa scholarship na ₱5,000, may notebook na 10 piraso na ₱200 at lapis na 10 piraso na ₱50, may baon na ₱30 galing sa benta ko. At may cellphone na Tecno na ₱4,500 na may load na ₱100 araw-araw na may data na 2GB at headset na ₱150 na may mic.

Isang gabi, habang nakahiga kami sa banig, nagtanong si Nicole, “Mama, paglaki ko, pwede ba ako maging teacher para turuan ko yung mga batang katulad ko na nawalan ng cellphone dahil isinanla ng Papa nila sa Cebuana ng ₱2,000 para pang-e-sabong?”

Niyakap ko siya. “Oo, anak, pwede. At turuan mo silang huwag manahimik. Kasi yung boses mo, yun ang nagbalik ng cellphone mo.”

At doon ako naiyak, hindi dahil sa galit, kundi dahil alam kong kahit 7-anyos pa lang si Nicole, natuto na siyang lumaban nang hindi sumisigaw, at natuto akong tumayo nang hindi na kailangang ibenta ang pangarap ng anak ko para lang patunayan na inosente ako.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨