Bahagi 4
Hinarap ko ang biyenan ko sa harap ng buong barangay at sinabi kong hindi na kami titira sa bahay niya kahit magmakaawa siya

Isang buwan ang lumipas. Nakalipat na kami sa maliit na inuupahan namin sa may dulo ng Tandang Sora, Quezon City. 30 sqm lang, yari sa hollow blocks, may isang kwarto, maliit na kusina at banyo. ₱2,000 isang buwan ang upa.

Pero amin. Aming-amoy, aming-ayos.

Si Chloe, honor pa rin sa Grade 2. Yung bagong Barbie Dream House na ₱800, nasa cabinet na may lock sa kwarto namin. Yung susi, nakasabit sa bag niya. May dalawa pa siyang bagong Barbie na regalo ko nung nakalipat kami, galing sa kinita ko sa online selling.

Si Bong, mas ganado na magtrabaho. Dati pag-uwi galing construction, pagod at tahimik. Ngayon, pag-uwi niya, naglalaro pa siya kay Chloe ng Dream House. “Papa, ikaw yung driver ng pink na kotse,” sabi ni Chloe.

Ako, tuloy pa rin sa pagtitinda. Pero mas magaan na pakiramdam ko. Wala nang nagsasabi na binenta ko laruan para sa milk tea.

Si Aling Nena, hindi na nagbi-bingo. Nagtitinda na siya ng kakanin sa kanto tuwing umaga. Sabi ni Aling Nita, kumikita siya ng ₱200 isang araw. Lahat ng kita, binabayad niya sa natitirang utang na ₱4,300.

Isang Linggo ng hapon, biglang may kumatok sa pinto namin. Si Aling Nena, may dalang bilao ng puto at kutsinta.

“Jen, Bong, Chloe,” bati niya. Payat siya ng konti, pero mas maayos tignan kaysa dati.

Pinapasok namin siya. Si Chloe agad niyakap Lola niya. Kahit binenta laruan niya, mahal pa rin niya Lola niya.

“Jen, pwede ba tayo mag-usap sa barangay ulit? Gusto ko humingi ng tawad sa harap ng tao,” sabi ni Aling Nena.

Nagkatinginan kami ni Bong. Sabi ni Bong, “Nay, okay na po yun.”

Pero sabi ni Aling Nena, “Hindi, kailangan. Kasi sinira ko pangalan mo sa buong lugar.”

Kaya pumunta kami ulit sa barangay hall. Nandoon si Kapitan, si Aling Nita, at ilang kapitbahay na chismosa na dati akong pinag-usapan.

Tumayo si Aling Nena sa gitna. Nanginginig boses niya.

“Mga kapitbahay, ako po si Nena, 67 anyos. Ako po nagbenta ng Barbie Dream House na ₱800 ng apo kong si Chloe. Binenta ko ng ₱300 kay Nita. Hindi po si Jen. Nalulong po ako sa bingo at Tong-its. May utang po akong ₱5,000. Pinagbintangan ko po manugang ko na binenta niya para sa milk tea at Shopee at rebond. Hindi po totoo yun. Si Jen po nag-ipon ng ₱800 para sa apo ko. Ako po may kasalanan.”

Tahimik lahat. Yung mga dating nagbubulungan na ako daw gastadora, yumuko.

Ako naman, tumayo. Ito yung confrontation na hinihintay ko.

“Nay,” sabi ko, malinaw boses ko, hindi na umiiyak. “Alam niyo po ba kung ano pakiramdam na pagbintangan sa harap ng anak mo? Na sabihan ka na binenta mo laruan ng anak mo na 7-anyos na regalo mo dahil honor siya, para lang sa milk tea na ₱150?”

Umiiyak si Aling Nena. “Patawad, Jen.”

“Pinag-ipunan ko po yun. Dalawang linggo akong nagtinda ng damit. Hindi po ako bumili ng bagong hikaw dahil sa laruan ni Chloe. Yung hikaw na sinasabi niyo, regalo po yun ni Bong nung anniversary namin. Pero sinabi niyo sa lahat na galing sa binentang laruan.”

Si Bong, hawak kamay ko. “Nay, tama na. Makinig ka kay Jen.”

“At alam niyo po ba kung anong pinakamasakit?” dagdag ko. “Si Chloe mismo nakakita. 7-anyos pa lang anak ko, siya pa nagligtas sa pangalan ko dahil may picture siya sa cellphone na luma nung 9:05 AM. Kung hindi dahil sa kanya, hanggang ngayon ako pa rin masama.”

Si Kapitan tumango. “Jen, anong gusto mong mangyari ngayon?”

Huminga ako ng malalim. Ito yung pagprotekta ko sa pamilya ko.

“Kapitan, hindi na po kami babalik sa bahay ni Nanay. Dito na po kami sa inuupahan namin na 30 sqm na ₱2,000 isang buwan. Pero hindi po namin siya pababayaan. Tutulungan po namin siya magbayad sa utang pero hindi na po kami makikitira. At yung Dream House ni Chloe, nasa amin na at may lock. Siya lang may susi.”

Tumingin ako kay Aling Nena. “Nay, mahal pa rin namin kayo. Pero kailangan niyo po itigil ang bingo. Magtinda na lang po kayo ng kakanin. Kumikita naman po kayo ng ₱200 isang araw. Yun po ang gawin niyo.”

Si Aling Nena lumuhod ulit pero pinatayo ko siya. “Tumayo po kayo, Nay. Hindi na po kailangan lumuhod. Kailangan lang po magbago.”

Si Aling Nita nagsalita, ” Nena, ako naman, hindi na kita sisingilin ng tubo. Yung ₱4,300 na lang, unti-untiin mo. Basta huwag ka na mag-bingo.”

Pag-uwi namin sa maliit naming bahay, gumaan pakiramdam ko. Parang natanggal tinik sa dibdib ko.

Gabi na, habang naglalaro si Chloe ng Dream House niya sa sahig, may pink na kotse at dalawang Barbie na nakaupo sa loob, bigla siyang nagtanong.

“Mama, paglaki ko po, pwede ba ako maging toy designer?”

“Toy designer? Bakit anak?” tanong ko.

“Para po gumawa ako ng maraming Barbie Dream House na ₱800 para sa mga batang 7-anyos na katulad ko. Para kahit ibenta ng Lola nila laruan nila na ₱800 para sa bingo at Tong-its na may utang na ₱5,000 kay Aling Nita at pagbintangan Mama nila na binenta laruan na ₱800 para sa milk tea at Shopee at rebond, may bago pa rin sila laruan.”

Natawa ako na naiyak. Niyakap ko siya ng mahigpit.

“Oo anak, pwede. Maging toy designer ka. Para walang batang hindi makapaglaro dahil lang sa bingo.”

Si Bong nakikinig sa likod namin, nakangiti. Lumapit siya at niyakap kaming dalawa.

“Mama, Papa, ako po bantay ng Dream House ko,” sabi ni Chloe, hawak yung maliit na susi ng cabinet.

Tumango ako. “Oo anak, ikaw bantay.”

At sa unang gabi na yun sa maliit naming bahay na 30 sqm na amoy bagong pintura at may ilaw na dilaw, habang mahimbing na natutulog si Chloe na yakap ang isa sa dalawang Barbie niya at nasa tabi niya yung susi ng cabinet na may Dream House na ₱800, alam kong tapos na yung panahon na ako yung pinagbibintangan. Ito na yung simula ng mas tahimik, mas buo at mas masayang bukas namin.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨