Bahagi 4
Dumating si Carla mula California para sa launch ng collection ko. Hindi ko siya inimbitahan bilang kalaban, inimbitahan ko siya bilang dating parte ng pamilya Reyes.

Ginanap ang show sa lumang compound sa Quezon City, sa ilalim mismo ng puno ng sampaguita kung saan ako unang umamin kay Carlo. Pinalamutian namin ng puting tela, may mga ilaw na parang bituin. Nandoon si Lola Corazon sa front row, suot ang lumang barong Tagalog, hawak ang jade bracelet na kapares ng suot ko. Nandoon ang buong board ng Reyes Group, mga investors, at mga kaibigan ko sa fashion industry.

Si Carla dumating na nakaputing dress, kamukhang-kamukha ng suot ko noong 18 ako. Ngumiti siya sa akin na parang walang nangyari. “Angela, congrats ah. Ang ganda ng venue mo, parang debut.”

Ngumiti ako pabalik, pero hindi na yung ngiting pilit noon sa BGC gala. “Salamat, Carla. Salamat at dumating ka. Upo ka sa harap para makita mo nang malinaw.”

Nagsimula ang show. Labinlimang looks, lahat galing sa pitong taon ng pag-iisa ko. Yung unang gown, itim, parang NAIA gabi na umiiyak ako. Yung pangalawa, puti na may pulang sinulid sa dibdib, parang salin ng dugo na hindi naman pala kanya. Yung pangatlo hanggang pang-anim, mga dress na may 30% na cut-out sa likod, simbolo ng shares na hawak niya. Lahat ng tao tahimik, nakikinig lang sa music.

Pagkatapos ng show, tumayo si Carlo at kinuha ang mic. Akala ng lahat magsasalita siya tungkol sa Reyes Group, pero hindi.

” pitong taon akong naging duwag,” sabi niya, garalgal ang boses. “Pitong taon kong hinayaan na ang isang kasinungalingan tungkol sa dugo ang magdikta kung sino ang dapat kong mahalin. Akala ko utang na loob ang pagiging mabuting tao. Pero hindi pala. Ang pagiging mabuting tao ay ang pagiging totoo, lalo na sa taong mahal mo.”

Tumingin siya kay Carla. “Carla, patawarin mo ako. Pinabayaan kita sa isang kasal na walang pagmamahal. Binigyan kita ng ₱100 million at bahay sa California para lang makawala. Pero ginamit mo pa rin ang pangalan ng Reyes para takutin ang asawa ko.”

Tumayo si Carla, nanginginig na. “Carlo, anong sinasabi mo? Ako ang nag-alaga sa’yo ng tatlong buwan! Ako ang…”

Pinutol siya ni Lola Corazon, tumayo ito na may hawak na folder. “Carla, apo, tama na. Ako ang nagbigay ng 30% shares. Sabi ko sa’yo noon, regalo iyon sa magiging manugang na magmamahal sa pamilya, hindi kabayaran sa kontrata. May sulat-kamay ako. At may medical record ang ospital sa Makati na hindi ka compatible mag-donate kay Carlo. Blood type O ka, AB siya. Hindi ikaw ang nagligtas sa kanya. Ang nagligtas sa kanya ay ang blood bank at ang dasal namin.”

Nagbulungan ang buong crowd. Si Carla namula, tapos namutla. “Hindi totoo yan! May resibo ako ng…”

“May resibo ka ng ₱2.5 million monthly transfers mula sa account ng Reyes Group papunta sa personal account mo sa loob ng tatlong taon,” sabi ko, kalmado lang pero malinaw ang boses. Lumapit ako, dala ang sobre na may photocopy ng bank statements na nakuha ko mula sa courier. “Nakita ko. Hindi ka lang secretary, naging finance handler ka rin pala. At habang nasa kontrata ka, kumukuha ka ng extra. Iyan ang dahilan kung bakit muntik nang mag-bankrupt ang Reyes Group noon, hindi dahil sa kalaban lang.”

Doon na siya tuluyang nadulas. “Ginawa ko lang iyon kasi… kasi mahal ko si Carlo! Pitong taon akong naghintay na mahalin niya ako! Akala ko kapag tumagal ako, matutunan niya akong mahalin!”

Umiyak siya sa harap ng lahat. Walang sumigaw, walang nanisi. Si Carlo lang ang lumapit at nagsabi, “Carla, hindi kita kailanman minahal bilang asawa. Nirespeto kita bilang kasama sa trabaho. Pero ang pagmamahal hindi nabibili ng shares o ng dugo na hindi naman totoo. Tapos na ang kontrata. Tapos na ang pitong taon.”

Lumuhod si Carla sa harap ni Lola Corazon, humihingi ng tawad. Si Lola, kahit galit, hinawakan ang kamay niya. “Umuwi ka na sa California. Yung bahay at pera, sa’yo na iyon. Pero yung shares, ibabalik mo sa pamilya. Iyan lang ang hinihingi namin.”

Tumango si Carla, humahagulgol. Pumirma siya sa harap ng abogado na nandoon mismo sa venue. Ibinalik ang 30% shares sa Reyes family trust, na nakapangalan na ngayon kina Lola, Carlo, at sa akin bilang legal na asawa.

Pagkatapos ng lahat, lumapit sa akin si Carlo at hinawakan ang kamay ko na may suot na jade bracelet. “Angela, dati ikaw ang naghihintay. Ngayon ako naman ang maghihintay sa desisyon mo. Gusto mo pa ba akong makasama sa iisang bahay?”

Tinitigan ko siya, ang lalaking minahal ko mula 5 years old ako. Hindi na siya yung malamig na Kuya Carlo na laging tahimik. Siya na yung Carlo na natutong magsalita at manindigan.

Sabi ko, “Kuya Carlo, hindi na ako titira sa Cubao o sa BGC lang. Lilipat tayo sa lumang compound. Ipaparenovate natin. Gagawin nating studio sa baba, bahay natin sa taas. At yung puno ng sampaguita, doon natin palalakihin ang mga anak natin. At yung titulo ng lupa, gusto kong nakapangalan sa ating dalawa, pati yung bank account ng Reyes Group na hawak mo, gusto kong may joint account tayo para sa future ng pamilya, hindi para sa takot.”

Tumango siya at niyakap ako sa ilalim ng puno ng sampaguita, sa harap ng lahat. “Lahat ng titulo, lahat ng shares, lahat ng unan sa bahay na ito, hahatiin natin. Hindi na magiging malamig.”

At nang gabing iyon, sa wakas, sa lumang compound na puno ng ilaw, natulog kami ni Carlo sa iisang unan na hindi na galing sa iyak o sa paghihintay. Mainit na ang unan, dahil sa wakas, kami na mismo ang bumubuo ng init nito, at alam kong bukas, at sa lahat ng bukas na darating, magkasama na kaming gigising na may pangalan, may tahanan, at may pagmamahal na hindi na kailangang patunayan pa sa iba.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨