Bahagi 4
Bumalik si Aling Pining dala ang ₱5,000 para bayaran kami, pero sa harap mismo nina Kapitan at DSWD, ako na ang tumindig para putulin ang dati naming pagtitiis

Isang buwan na kaming nakatira ni Mia at ni Jun sa bahay ni Ate Lilia. Ako, nagtitinda pa rin ng kwek-kwek sa harap ng bahay ni Ate Lilia, kita ₱250 isang araw, pero ngayon may pwesto na akong maliit na mesa na pinahiram ni Ate Nene, hindi na sa lupa. May ayuda pa na ₱3,000 isang buwan galing DSWD para kay Mia. Si Mia, Grade 2 pa rin, honor pa rin, may bagong bag na pink at may notebook na bago at may baon na ₱25 araw-araw galing sa kwek-kwek ko. Si Jun, nasa construction pa rin sa Makati na sahod ₱650 isang araw, umuuwi tuwing Sabado at Linggo at may dalang ₱1,000 para sa amin, hindi na para kay Aling Pining.

Pero hindi pa tapos ang kwento. Isang Sabado ng hapon, habang nagtitinda ako ng kwek-kwek at si Mia ay gumagawa ng homework sa mesa, dumating si Aling Pining kasama si Kapitan at yung taga-DSWD na babae na 40 anyos. May dala ulit siyang ₱5,000 at gamot na ₱100. Akala niya siguro, pag may kasama siyang barangay, mapipilitan akong tanggapin.

“Carla, ito na yung ₱5,000 na multa na kailangan bayaran ko sayo, at gamot na ₱100 para kay Mia, tanggapin mo na para matapos na,” sabi ni Aling Pining, medyo mataas pa ang boses, parang siya pa ang galit.

Si Jun, nasa likod ko, kakauwi lang galing Makati, pagod, pawis, pero nakatayo. “Nay, si Mia, apo ninyo ng 7 taon, honor student, matalino at maganda, pero takot sa inyo. Isang araw ninyo pinakulong sa kulungan na may rehas na may tae at ihi na may lagnat na 38 degrees at gutom. Tapos ₱5,000 lang at gamot na ₱100? Ano tingin ninyo kay Carla, manugang ninyo na nagtitinda ng kwek-kwek ng ₱250 isang araw para may pambili ng baon ni Mia na ₱25 at bigas na ₱50 isang kilo?”

“Jun, anak, nanay mo pa rin ako, 65 anyos na ako, byuda, may pension lang na ₱15,000 galing sa tatay mo na sundalo na namatay, binigay ko lang kay Toto kasi anak ko siya, lulong man siya sa shabu pero anak ko pa rin siya!” sigaw ni Aling Pining, umiiyak na totoo na yata.

Doon nagsalita ang taga-DSWD. “Aling Pining, hindi rason na anak mo si Toto para pagbintangan mo si Carla na nagnakaw ng pension mo na ₱15,000 at ipakulong mo pa ang apo mong si Mia na 7 anyos na may lagnat na 38 degrees sa kulungan na may rehas na may tae at ihi. Child abuse yun at unjust vexation. Yung ₱5,000 na multa, hindi pambayad sa takot ng bata. At yung pension mo na ₱15,000 na binigay mo kay Toto na pang-shabu na tig-₱500, yosi at lighter na ₱100, pera yun na dapat sa gamot mo sa high blood na ₱1,000 at pagkain ninyo.”

Si Kapitan, nagbukas ng logbook. “Aling Pining, may reklamo na si Carla. Pag hindi mo pa rin inayos, kakasuhan ka talaga ng DSWD. At si Toto, hinahanap na namin, kasi may info na bumibili ng shabu sa kanto.”

Si Aling Pining, napaupo sa semento. “Carla, patawarin mo na ako, wala na akong pera, binigay ko na lahat kay Toto, pati yung garapon na may bigas, wala nang laman. Si Toto, hindi na umuuwi simula nung tumakbo siya nung hearing. Natatakot ako mag-isa sa bahay na plywood.”

Doon lumapit si Mia, 7 anyos, hawak ang bagong bag na pink na ₱500 at certificate na honor. “Lola, bakit po ninyo binigay kay Tito Toto yung pension ninyo na ₱15,000 na pang-gamot ninyo, tapos po pinagbintangan ninyo si Mama na nagnakaw? Si Mama po, nagtitinda ng kwek-kwek simula alas-kwatro ng umaga para sa baon ko na ₱25, hindi po siya magnanakaw.”

Tahimik si Aling Pining. First time na hindi siya sumigaw pabalik sa bata.

Ako, huminga ng malalim. Ito na yung harapang matagal kong hinihintay. Hindi para gumanti, kundi para putulin.

“Nay, hindi ko po kukunin yang ₱5,000 na nasa sahig at gamot na ₱100 na yan para lang sabihin na okay na tayo. Hindi po mababayaran ng ₱5,100 ang isang araw na nakulong kami ni Mia sa kulungan na may rehas na may tae at ihi na may lagnat na 38 degrees at gutom. Ang gusto ko lang po, malaman ng barangay at ng DSWD na hindi po ako nagnakaw ng pension ninyo na ₱15,000. At simula ngayon, hindi na po kami titira sa bahay ninyo na plywood. Dito na po kami kina Ate Lilia. Si Jun, kung gusto niya bumisita sa inyo, pwede, pero kami ni Mia, hindi na.”

Si Jun, tumango. “Nay, si Carla at si Mia, pamilya ko. Si Toto, kapatid ko, 28 anyos na, pero hanggang ngayon tambay at lulong sa shabu, payat na payat at may sugat sa braso. Hindi ko na po kayang suportahan ang bisyo niya galing sa pension ninyo na ₱15,000 na galing kay Tatay na sundalo. Kailangan na po ni Toto ng tulong, hindi pera pang-shabu.”

Doon umamin si Aling Pining na wala na talaga siyang kontrol kay Toto. Sabi niya, “Araw-araw humihingi ng ₱1,000 si Toto, pang-yosi at pang-shabu na tig-₱500. Pag hindi ko binigyan, nagwawala, sinisira ang garapon na may bigas at unan kung saan nakatago pension ko. Kaya nung isang Lunes, binigay ko na lahat ng ₱15,000 para tumahimik siya. Pero natakot ako kay Jun, kaya sinabi kong ninakaw ni Carla.”

Nang marinig yun ng taga-DSWD, sinabi niya na ire-refer si Toto sa rehabilitation program ng Quezon City, libre, at si Aling Pining, kailangan mag-counseling sa barangay. Yung ₱5,000 na multa, hindi ko kinuha bilang bayad sa galit, kundi inilagay ni Kapitan sa barangay na trust fund para kay Mia, para sa school supplies, na may resibo. Pumayag ako.

“Mama, honor pa rin po ako sa school, at may bagong bag na pink at may baon na ₱25, at hindi na po ako makukulong sa kulungan na may rehas na may tae at ihi!” sabi ni Mia, tuwang-tuwa, may dalang certificate na honor at may medal na bronze na binigay ni teacher.

Si Jun, hindi na bumibisita araw-araw kay Aling Pining, pero tuwing Sabado, dumadaan pa rin para maghatid ng bigas na ₱50 isang kilo, hindi pera. Sabi niya, “Nay, bigas lang muna, para hindi mapunta sa shabu.”

Ako, mas lumakas ang tinda ng kwek-kwek. Dahil nasa kanto na kami nina Ate Lilia at Ate Nene na nagtitinda ng fishball, mas maraming bumibili. Yung dati kong kita na ₱250 isang araw, naging ₱400 na. Yung ₱3,000 na ayuda ng DSWD, ginamit ko para makabili ng maliit na kalan at mantika na hindi na kailangang manghiram. Si Mia, hindi na takot pag nakikita si Aling Pining sa palengke. Natuto siyang bumati pa rin, pero hindi na lumalapit.

Isang gabi, habang natutulog kami ni Mia sa banig sa bahay ni Ate Lilia, tinanong ni Mia, “Mama, paglaki ko po, pwede ba ako maging pulis para hulihin ko mga Lola na nagbibintang na nagnakaw ng pension nila na ₱15,000 pero ang totoo, binigay nila sa anak nilang lulong sa shabu at pinakulong pa nila manugang nila at apo nilang 7 anyos na may lagnat sa kulungan na may rehas?”

“Oo, anak, pwede ka maging pulis, at hulihin mo mga Lola na nagbibintang pero ang totoo, takot lang silang magsabi ng totoo sa anak nilang nalululong,” sabi ko, yakap si Mia na 7 anyos na may pangarap na maging pulis.

At doon ako naiyak, pero hindi na iyak ng takot. Iyak ng ginhawa. Kasi alam kong kahit 7 anyos pa lang si Mia, natuto na siyang hindi manahimik pag may nagbibintang sa Mama niya na nagnakaw ng pension na ₱15,000 pero ang totoo, binigay ng Lola niya sa tito niyang lulong sa shabu at pinakulong pa siya at Mama niya sa kulungan na may rehas na may tae at ihi. At yun ang pinakamagandang regalo na nakuha ko sa isang araw na pinagbintangan ako ng biyenan ko na ninakaw ko ang pension niya na ₱15,000 pero ang totoo, binigay niya sa anak niyang lulong sa shabu at ako pa ang pinakulong.

Ngayon, tuwing naamoy ko ang mantika ng kwek-kwek sa harap ng maliit naming pwesto at nakikita kong kumakain si Mia ng adobo na may manok na may bagong bag na pink at baon na ₱25, alam kong hindi na kami muling ikukulong ng takot, at nagsisimula na kaming bumangon nang buo, magkasama.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨