“Ana, anong ibig mong sabihin sa Maldives?” agad niyang tanong. Hindi man lang siya bumati o nagtanong kung kumusta ako. “Saan mo naman nakuha ang ganiyang kuwento?”

“Nasa Cebu ka ba ngayon?” mahinahon kong tanong.

“Oo naman. Sinabi ko na sa iyo, di ba? May problema sa project namin dito.”

“Kung ganoon, bakit may babaeng nag-post na pupunta siya sa Maldives mula sa Cebu? At bakit parang kasama niya ang relong ibinigay ko sa iyo?”

Ilang segundo siyang natahimik. Pagkatapos ay narinig kong huminga siya nang malalim. “Ana, huwag kang gumawa ng problema dahil lang sa nakita mo sa internet. Maraming tao ang may ganoong relo. Hindi ibig sabihin, ako na agad iyon.”

Hindi ako sumagot kaagad. Totoo naman ang sinabi niya tungkol sa relo, at alam kong hindi sapat iyon bilang tiyak na patunay. Pero napansin kong hindi niya tinanong kung sino ang babae, ni hindi niya sinubukang alamin kung bakit ko iniisip na may kinalaman siya rito.

“Si Peachy,” sabi ko. “Kilala mo ba siya?”

“Anong Peachy?”

“Ang babaeng nagkomento sa lumang university forum mo. Iyong tumatawag sa sarili niyang prinsesa at naghahanap sa personal caretaker niya.”

Biglang naging tahimik ang kabilang linya.

Doon ko naramdaman ang unang malinaw na pagbabago sa kaniyang boses. Wala na ang inis. Wala na rin ang kumpiyansang narinig ko noong una. Nang magsalita siya muli, mas mababa na ang kaniyang tono.

“Ana, makinig ka muna. Hindi ito ang tamang oras para pag-usapan ang ganiyang bagay.”

“Kung wala kang tinatago, bakit hindi mo kayang sagutin?”

“Pagod ako. Marami akong inaasikaso. Pagbalik ko na lang tayo mag-usap.”

Natawa ako nang mahina, pero walang saya sa tawa ko. Pagod na naman. Iyon na rin ang sinabi niya noong gabing lumapit ako sa kaniya, habang may ibang babaeng tila naghihintay ng atensiyon niya.

“Sige, Adrian. Pagbalik mo, mag-uusap tayo.”

Pinutol ko ang tawag bago pa siya makapagdagdag ng ibang paliwanag.

Naupo ako sa gilid ng kama at matagal na tinitigan ang aming kuwarto. Maayos pa rin ang mga gamit niya. Nasa ibabaw ng dresser ang pabango niyang ginagamit tuwing papasok sa opisina, at nakasabit pa rin sa likod ng pinto ang jacket na madalas kong ipaalala sa kaniyang dalhin kapag malamig ang panahon.

Napakaraming maliliit na bagay ang nagpapaalala sa akin ng pagiging asawa ko. Ako ang madalas maghanda ng kailangan niya bago bumiyahe. Ako rin ang nag-aayos ng iskedyul namin kapag parehong abala sa trabaho.

Hindi dahil wala siyang kakayahang gawin ang mga iyon. Ginagawa ko dahil mahal ko siya.

Pero sa pagkakataong ito, ako pa mismo ang nag-book ng flight na maaaring ginamit niyang daan para makasama ang ibang babae.

Kinabukasan, pumasok pa rin ako sa trabaho. May sarili akong propesyon at mga responsibilidad na hindi maaaring basta iwan dahil lamang sa problema sa bahay. Habang nasa opisina, ilang beses kong napansin na hinahanap ko ang cellphone ko kapag tumutunog ang notification.

May mga mensahe si Adrian, pero halos pare-pareho lamang ang sinasabi niya. Huwag daw akong mag-isip nang kung anu-ano. Huwag daw akong maniwala sa lahat ng nakikita ko online. Magtiwala raw ako sa kaniya.

Isang beses, tinanong ko siya nang diretso kung kasama ba niya si Peachy. Hindi niya sinagot ang tanong. Sa halip, sinabi niyang masyado raw akong nagiging mapagduda.

Iyon ang mas lalong nagpabigat sa nararamdaman ko.

Hindi ko kailangang maging perpektong asawa para karapat-dapat sa katapatan. Kung mayroon siyang problema sa aming relasyon, maaari naman niya akong kausapin. Kung hindi na niya ako mahal, maaari niya iyong sabihin nang harapan.

Pero ang magkunwaring walang nangyayari habang ginagamit ang pagtitiwala ko para maitago ang ibang relasyon ay ibang usapan.

Nang gabing iyon, muling lumitaw ang bagong post ni Peachy. May larawan ng magandang tanawin ng karagatan, maaliwalas na silid, at mesa para sa dalawang tao. Hindi niya ipinakita nang buo ang kasama niya, ngunit may caption siyang nagsabing mas masarap ang bakasyon kapag kasama ang taong matagal mo nang hinihintay.

Hindi ko alam kung gaano katagal na silang magkakilala. Hindi ko rin alam kung alam ng babae na may asawa ang lalaking kasama niya. Ayokong punan ng sariling haka-haka ang mga bahaging hindi ko pa alam.

Kaya sa halip na magkomento sa kaniyang account, isinara ko ang social media.

May isang bagay akong naunawaan habang nakatitig sa madilim na screen ng cellphone.

Hindi ko kailangang makipagpaligsahan sa isang babaeng hindi ko pa nakikilala. Hindi ko rin kailangang patunayan na mas maganda, mas mabait, o mas karapat-dapat akong mahalin.

Asawa ako ni Adrian. Kung mayroon siyang ibang pinili, responsibilidad niyang harapin ang epekto ng ginawa niya.

Kinabukasan, nagpa-appointment ako sa isang abogadong humahawak ng mga usaping pampamilya. Hindi ko ipinangakong magsasampa ako agad ng anumang kaso. Gusto ko lamang malaman kung paano poprotektahan ang sarili ko kung tuluyang masira ang aming pagsasama.

Ipinaliwanag sa akin na may iba’t ibang legal na hakbang depende sa sitwasyon ng kasal, at hindi awtomatikong matatapos ang kasal dahil lamang sa isang kasunduan ng mag-asawa. Kailangan ding pag-usapang mabuti ang mga ari-arian, pananagutan, at mga karapatang maaaring maapektuhan.

Nakinig akong mabuti.

Hindi dahil gusto kong gumanti kay Adrian. Gusto kong tiyaking hindi ako gagawa ng padalos-dalos na desisyon na pagsisisihan ko sa hinaharap.

Pag-uwi ko, kinuha ko ang isang notebook at isinulat ang mga bagay na kailangan naming pag-usapan. Ang totoo niyang relasyon kay Peachy. Ang mga kasinungalingan tungkol sa biyahe. Ang aming mga personal na gamit at mga obligasyong pinagsasaluhan.

May sarili akong ipon at kita, kaya hindi ko kinailangang humingi ng pera sa kaniya para makapaghanda. Ngunit hindi rin ako basta kumuha mula sa anumang pinagsasaluhang account. Ayokong gawing labanan sa pera ang isang problemang nagsimula sa kawalan ng katapatan.

Makalipas ang dalawang araw, tumawag si Marco.

Nagulat ako nang makita ang pangalan niya sa screen. Hindi kami madalas mag-usap maliban kapag may kailangan siyang linawin tungkol sa mga biyahe o iskedyul ni Adrian. Nang sagutin ko, maingat ang kaniyang boses.

“Ana, pasensiya na kung bigla akong tumawag. Nagtatanong lang sana ako kung nakausap mo na si Adrian.”

“Bakit?”

“May mga kailangan kaming tapusin sa project. Hindi ko pa siya nakakausap nang maayos mula noong umalis siya para sa personal niyang lakad.”

Napaupo ako nang tuwid.

“Personal niyang lakad?”

Saglit na natahimik si Marco. “Akala ko sinabi niya sa iyo. Magkasama kaming dumating sa Cebu, pero pagkatapos noon, sinabi niyang may sarili siyang pupuntahan. Naiwan ako rito para sa mga meeting.”

Hindi na ako nagtanong tungkol sa babaeng kasama ni Adrian. Hindi rin naman nakita ni Marco kung sino ang pinuntahan nito. Pero sapat ang narinig ko para maunawaan na hindi pala magkasama ang dalawa sa buong business trip.

“Salamat, Marco,” sabi ko. “Hindi mo kailangang makialam sa personal naming problema. Kami na ni Adrian ang mag-uusap.”

Pagkababa ng telepono, hindi ako nakaramdam ng tagumpay.

Sa halip, naramdaman kong may isa na namang bahagi ng tiwala ko ang tuluyang gumuho.

May totoo ngang proyekto sa Cebu. Totoo ring sumama si Marco sa biyahe. Ngunit pagkatapos nilang dumating, umalis si Adrian para sa isang personal na lakad na hindi niya sinabi sa akin.

Hindi na ito simpleng pagkakatugma ng mga detalye sa social media.

May tunay na pagitan ang kuwentong sinabi niya sa akin at ang ginagawa niya habang wala siya sa bahay.

Nang gabing iyon, tumawag muli si Adrian.

“Uuwi ako bukas,” sabi niya. “Pag-usapan natin ito nang maayos, ha? Ayokong kung ano-ano ang iniisip mo.”

“May kasama ka bang ibang babae sa biyahe mo?”

“Ana, please.”

“Oo o hindi lang ang kailangan kong sagot.”

Hindi siya sumagot.

“Kung hindi mo pa rin kayang sabihin ang totoo, wala tayong mapag-uusapan,” sabi ko.

“Ano ba ang gusto mong mangyari?” tanong niya, halatang naiirita na. “Gusto mo bang masira ang pamilya natin dahil sa isang bagay na hindi mo pa lubos na naiintindihan?”

Napapikit ako.

Mula nang magsimula ang lahat, ako ang pinagdududahan niyang may problema. Ako raw ang maraming iniisip. Ako raw ang naninira ng aming pagsasama.

Hindi niya man lang naisip na ang mga sarili niyang desisyon ang dahilan kung bakit kami umabot sa puntong iyon.

“Hindi ako ang gumawa ng lihim na lakad, Adrian. Hindi rin ako ang nagsinungaling tungkol sa taong kasama ko.”

Ibinaba ko ang telepono.

Kinagabihan, inihanda ko ang mga papel na maaari naming pagbatayan para sa pansamantala naming paghihiwalay habang humihingi ng wastong legal na payo. Hindi iyon dokumentong awtomatikong magwawakas sa aming kasal. Isa iyong malinaw na pagsasabi na hindi na ako papayag na magpatuloy ang lahat na parang walang nangyari.

Inayos ko ang mga papel sa isang folder at inilagay sa ibabaw ng mesa sa sala.

Pagkatapos ay inilipat ko ang ilang personal kong gamit sa kabilang kuwarto. Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang problema, hindi ako naghintay sa kama naming dalawa para sa pagbabalik ng asawa ko.

Kinabukasan, bago magtanghali, narinig ko ang pagbukas ng pinto.

Pumasok si Adrian na may dalang maleta. Mukha siyang pagod, pero maayos ang kaniyang damit at buhok. Nang makita niya akong nakaupo sa sala, pilit siyang ngumiti.

“Love, nandito na ako.”

Hindi ako tumayo upang salubungin siya.

Itinuro ko ang folder sa mesa.

“Umupo ka, Adrian. Ito ang mga papeles ng paghihiwalay natin habang inaayos natin ang mga legal na hakbang. Pero bago mo basahin, gusto kong marinig ang buong katotohanan tungkol kay Peachy at sa Maldives.”

Unti-unting nawala ang ngiti sa kaniyang mukha habang nakatitig siya sa folder.

Sa pagkakataong iyon, hindi ko na inurong ang mga papel.

Bahagi 4

Matagal na nakatayo si Adrian sa harap ng mesa. Hindi niya agad hinawakan ang folder, at ilang beses niyang tiningnan ang mukha ko na para bang umaasang nagbibiro lamang ako. Pagkatapos, dahan-dahan niyang ibinaba ang maleta at umupo sa tapat ko.

“Ana, seryoso ka ba rito?” tanong niya. “Dahil lang sa ilang post sa internet, gusto mo na tayong maghiwalay?”

“Hindi dahil sa ilang post,” sagot ko. “Dahil sa mga kasinungalingan mo. Dahil sinabi mong nagtatrabaho ka sa Cebu habang mayroon kang personal na lakad na itinago sa akin.”

“May trabaho talaga ako roon.”

“Alam ko. Pero alam ko ring naiwan si Marco para sa mga meeting habang ikaw ay umalis.”

Napatingin siya sa akin nang matalim. “Kinausap mo si Marco?”

“Siya ang tumawag. At hindi ko siya tinanong tungkol sa personal mong buhay. Siya mismo ang nagsabing umalis ka para sa ibang lakad.”

Hinilot ni Adrian ang kaniyang noo. Sandali siyang tumingin sa folder bago muling humarap sa akin. “Hindi ko alam kung bakit kailangan mo pang idamay ang ibang tao.”

“Hindi ko siya idinamay. Ang gusto kong malaman ay kung bakit hindi mo masabi sa akin ang totoo.”

Walang sumunod na sagot.

Kinuha ko ang cellphone ko at ipinakita ang mga larawang nai-save ko mula sa pampublikong account ni Peachy. Hindi ko itinago ang katotohanang may mga bagay na hindi ko matiyak mula sa mga larawang iyon. Ngunit malinaw ang mga petsa ng biyahe at ang kaniyang mga post tungkol sa lalaking kasama niya.

“Sabihin mo sa akin, Adrian. Ikaw ba ang lalaking tinatawag niyang caretaker?”

Napatingin siya sa unang larawan. Pagkatapos ay sa pangalawa. Nang makarating siya sa litratong may relong niregalo ko, dahan-dahan niyang ibinaba ang kaniyang mga mata.

“Ilang beses na tayong nag-away dahil sa kakulangan ko ng oras,” sabi niya sa wakas. “Pakiramdam ko kasi, puro trabaho na lang ang buhay natin.”

Hindi ko inaasahang iyon ang una niyang sasabihin.

“At dahil pareho tayong abala, naging katanggap-tanggap na bang magsinungaling ka?”

“Hindi ko sinabing tama ang ginawa ko.”

“Kung ganoon, ano ang ginawa mo?”

Matagal siyang natahimik. Nakita kong mahigpit niyang pinagkrus ang mga daliri. Pagkatapos ay huminga siya nang malalim at tumingin sa akin.

“Oo. Kasama ko si Peachy sa Maldives.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.

Kahit matagal ko nang pinaghihinalaan ang katotohanan, iba pa rin pala kapag mismong asawa mo ang umamin. Biglang naging napakatahimik ng aming sala. Naririnig ko ang mahinang ugong ng air conditioner, pati ang tik-tak ng orasan sa dingding.

“Gaano na katagal?” tanong ko.

“Magkakilala na kami noon pang nagkikita kami sa mga aktibidad na may kaugnayan sa university forum. Pero nitong mga nakaraang buwan lang kami naging malapit.”

“Hindi iyon ang tanong ko, Adrian.”

Napayuko siya.

“Ilang buwan na rin kaming may relasyon.”

Pinisil ko ang mga daliri ko sa ilalim ng mesa. Ayokong umiyak sa harap niya, pero may luha nang namuo sa mga mata ko. Hindi dahil mahina ako, kundi dahil masakit malaman na habang sinusubukan kong alagaan ang aming pagsasama, mayroon na pala siyang ibang pinagbubuhusan ng atensiyon.

“Alam ba niyang may asawa ka?”

“Oo,” mahina niyang sagot.

Napatingin ako sa kaniya. Sa isang iglap, nawala ang natitira kong pagnanais na humanap ng magandang dahilan para sa dalawa. Hindi na pala ito simpleng maling akala o pagkakaibigang nabigyan ko ng ibang kahulugan.

Pareho nilang alam na kasal siya.

“Kung ganoon, alam ninyong may masasaktan, pero itinuloy ninyo pa rin.”

“Ana, hindi ko intensiyong saktan ka.”

“Pero ginawa mo.”

Tumulo ang unang luha ko. Mabilis ko itong pinunasan, ngunit hindi ko ikinahiya ang pag-iyak. May pinagsamahan kami ni Adrian, at hindi mabubura ang lahat ng iyon sa isang mahinahong pag-uusap.

Ilang sandali kaming nanahimik.

Pagkatapos ay lumapit siya at sinubukang hawakan ang kamay ko. Bahagya akong umatras. Hindi ako handang tumanggap ng lambing mula sa taong katatapos lang umamin ng matagal na panloloko.

“Nagkamali ako,” sabi niya. “Alam kong nasaktan kita. Pero ayokong matapos ang kasal natin. Puwede kong tapusin ang lahat sa kaniya.”

Tinitigan ko siya.

“Kailan mo naisip na gusto mong tapusin iyon? Noong masaya kayong magkasama sa Maldives, o noong nalaman mong nahuli na kita?”

Hindi siya sumagot.

“Kung hindi ko nakita ang account niya, magsasabi ka ba sa akin?”

Muli siyang natahimik.

Ang kaniyang katahimikan ang pinakamalinaw na sagot.

Inilapit ko ang folder sa kaniya.

“Hindi ako makikipag-away tungkol sa kung sino ang mas mahal mo. Hindi ko rin susubukang makipagpaligsahan sa kaniya. Ang kailangan kong gawin ngayon ay protektahan ang sarili ko.”

Binuksan niya ang folder at binasa ang laman. Nakasaad doon ang mga mungkahi ko tungkol sa pansamantalang magkahiwalay na tirahan, pangangalaga sa personal naming mga gamit, at maayos na pag-uusap tungkol sa mga obligasyong pinagsasaluhan namin. May nakasaad din na kailangan naming kumuha ng wastong legal na payo bago gumawa ng anumang pormal na hakbang.

“Hindi ba puwedeng ayusin na lang natin ito?” tanong niya.

“Sinubukan kong ayusin ang ating pagsasama bago ko pa nalaman ang tungkol sa kaniya. Lumapit ako sa iyo. Kinausap kita. Inintindi kong pagod ka at abala sa trabaho.”

Napahinto ako at tumingin nang diretso sa kaniyang mga mata.

“Pero hindi ko kayang ayusin mag-isa ang isang kasal na dalawa dapat ang nag-aalaga.”

Napatungo si Adrian.

Sa unang pagkakataon, hindi niya ako sinisi sa pagiging mapagduda. Hindi niya rin sinabi na gumagawa lang ako ng problema. Tahimik niyang tinitigan ang mga papel na nasa harap niya.

Makalipas ang ilang minuto, humingi siya ng pagkakataong magpaliwanag pa. Pumayag akong makinig, hindi dahil handa na akong magpatawad, kundi dahil gusto kong matapos ang pag-uusap na wala nang mga tanong na kailangang balikan.

Inamin niyang naging masaya siya sa atensiyong ibinibigay sa kaniya ni Peachy. Sa tuwing nagkakaroon siya ng problema sa trabaho, madali raw siyang kausapin ng babae at palagi itong handang makinig. Sa halip na pag-usapan namin ang mga suliranin sa aming relasyon, unti-unti niyang piniling lumapit sa ibang tao.

Habang nakikinig ako, may isang bagay akong napagtanto.

Maaaring magkaroon ng problema sa kahit anong pagsasama. May mga panahong pagod ang mag-asawa, hindi nagkakaintindihan, o nagiging abala sa kani-kanilang responsibilidad. Pero hindi obligasyon ng isang asawa na tanggapin ang panloloko dahil lamang sa hindi naging perpekto ang relasyon.

“Kung nalulungkot ka, sana sinabi mo,” sagot ko. “Kung may kailangan kang pagbabago, sana kinausap mo ako. Hindi mo kailangang maghanap ng ibang babae para iparamdam sa akin na may pagkukulang ako.”

Napaluha si Adrian.

Hindi ko alam kung nagsisisi siya dahil nasaktan niya ako o dahil nawawala na ang buhay na nakasanayan niya. Hindi ko rin kailangang hulaan. Ang mga salita niya ay maaari kong pakinggan, pero ang susunod niyang mga kilos ang magpapakita kung gaano siya kaseryoso.

Gayunman, may isang desisyon na akong malinaw na ginawa.

Ayoko nang magpatuloy sa aming pagsasama bilang mag-asawang nagpapanggap na walang nangyari.

Nang araw na iyon, pumayag siyang pansamantalang tumira sa ibang lugar habang inaayos namin ang mga kinakailangang usapan. Hindi siya masaya sa desisyong iyon. Ilang beses niyang tinanong kung maaari pa ba akong magbago ng isip, pero hindi ko siya binigyan ng pangakong hindi ko kayang tuparin.

“Adrian, hindi ito parusa para sa iyo,” sabi ko. “Ito ang hangganang kailangan kong itakda para sa sarili ko.”

Makalipas ang ilang araw, muli akong nakipagpulong sa abogado upang pag-usapan ang mga legal na opsiyong maaaring naaangkop sa aming sitwasyon. Nauunawaan kong hindi sapat ang isang pribadong kasunduan para basta mapawalang-bisa ang kasal sa Pilipinas. Kaya pinili kong sundin ang wastong proseso sa halip na magmadali para lamang masabing tapos na ang lahat.

Hindi rin ako nag-post ng anumang paninira laban kay Adrian o Peachy. Hindi ko kailangang ipahiya sila sa internet para maramdaman kong may halaga ako. Ang mga taong nagdesisyong lumabag sa tiwala ko ay hindi na kailangang maging sentro ng araw-araw kong buhay.

Sinikap kong ibalik ang mga simpleng bagay na matagal ko nang ipinagpapaliban.

Mas maaga akong umuuwi mula sa trabaho kapag maaari. Muli akong naglalaan ng oras para mag-ehersisyo, magpahinga, at alagaan ang kalusugan ko. Nag-follow-up din ako sa doktor tungkol sa hormonal imbalance, para magkaroon ng mas malinaw at angkop na paraan ng pangangalaga sa aking katawan.

Noong una, hindi madali ang pagtulog nang mag-isa.

May mga gabing nagigising ako dahil akala ko narinig kong bumukas ang pinto. May mga umagang nakagawian ko pang maghanda ng dalawang tasa ng kape bago ko maalalang wala na si Adrian sa condo.

Hindi naman nawawala agad ang pagmamahal dahil lamang sa isang desisyon. Minsan, ang pinakamahirap na bahagi ng paglayo ay ang pagtanggap na maaari mong mahalin ang isang tao at piliin pa ring huwag nang manatili sa piling niya.

Patuloy na nagpapadala ng mensahe si Adrian. Sinabi niyang tinapos na niya ang relasyon kay Peachy at handa siyang gawin ang anumang kailangan upang maibalik ang tiwala ko. Ngunit ipinaalam ko sa kaniya na hindi sapat ang isang pangako para burahin ang nangyari.

Hindi ko na rin sinubukang bantayan kung totoo ang bawat sinasabi niya.

Hindi na iyon ang buhay na gusto kong tahakin.

Sa mga sumunod na linggo, naging mas maayos ang aming pag-uusap tungkol sa praktikal na mga bagay. Naging malinaw kung alin ang personal naming gamit at kung aling mga obligasyon ang kailangan pang ayusin. Sa tulong ng propesyonal na payo, nagsimula kaming gumawa ng mga hakbang na naaayon sa aming sitwasyon.

Hindi naging magaan para kay Adrian ang mga nangyari. Kinailangan niyang tumanggap ng hiwalay na pamumuhay at ng katotohanang hindi na niya maaasahang babalik ang lahat sa dati dahil lamang humingi siya ng tawad. Nakita kong mas maingat na siyang magsalita, ngunit hindi ko ginawang dahilan ang kaniyang pagsisisi para talikuran ang desisyon ko.

Isang hapon, nagkita kami upang ayusin ang ilan pang natitirang personal na gamit niya.

Bago siya umalis, tumigil siya sa may pintuan.

“Ana, may pagkakataon pa ba tayong bumalik sa dati?”

Tiningnan ko siya nang matagal.

“Alam mo, Adrian, dati akala ko ang pinakamalaking takot ko ay mawalan ng asawa. Pero ngayong nangyari na ito, mas malinaw kong naiintindihan ang isang bagay.”

“Ano iyon?”

“Mas nakakatakot palang mawala ang respeto ko sa sarili ko habang pilit kong pinananatili ang isang relasyon.”

Unti-unti siyang tumango.

“Wala na ba talaga?”

“Hindi ko na gustong bumalik sa dati. Ang gusto ko ay makapagsimula muli nang walang panloloko at walang pangambang kailangan kong mag-imbestiga para malaman ang totoo.”

Hindi na siya nakipagtalo.

Kinuha niya ang kaniyang gamit at tahimik na nagpaalam. Nang magsara ang pinto, hindi ko naramdaman ang galit na akala kong mararamdaman ko. May lungkot pa rin, ngunit hindi na iyon kasingbigat ng mga unang araw.

Lumapit ako sa bintana at tiningnan ang mga sasakyang dumaraan sa ibaba.

Tatlumpu’t dalawang taong gulang pa lamang ako. Marami pa akong pangarap, mga lugar na gustong puntahan, at mga bagay na nais matutuhan. Hindi magtatapos ang buhay ko dahil lamang sa pagtatapos ng isang pagsasamahan.

Naalala ko ang gabing sinuot ko ang itim na lace nightdress para sa asawa kong nagsabing pagod siya. Noong gabing iyon, inisip kong baka may problema sa akin. Baka hindi na ako kaakit-akit, baka may pagkukulang ako, o baka may kailangan akong baguhin para muling mapalapit sa kaniya.

Ngayon, alam kong hindi ko dapat sukatin ang sarili kong halaga batay sa katapatan o kawalan nito ng ibang tao.

Makalipas ang ilang buwan, mas maayos na ang pang-araw-araw kong pamumuhay. Patuloy pa ring inaasikaso ang nararapat na legal na mga hakbang, ngunit malinaw na ang direksiyong pinili ko. May sarili akong trabaho, maayos na kalusugang patuloy kong inaalagaan, at mga kaibigang maaari kong makasama nang hindi kailangang magpanggap na masaya.

Isang umaga, habang umiinom ako ng kape sa balkonahe, sumikat ang araw sa pagitan ng matataas na gusali. Hindi ko napigilang mapangiti nang mapansin kong wala na akong hinihintay na mensaheng magpapaliwanag kung nasaan ang asawa ko.

Hindi ko na kailangang magtanong kung sino ang tumatawag sa kaniya. Hindi ko na kailangang tingnan kung nagkataon lamang ang mga petsa ng dalawang biyahe. Hindi ko na kailangang ikumpara ang sarili ko sa isang babaeng nagkaroon ng puwang sa isang relasyong dapat ay pinangangalagaan naming dalawa.

May mga pangarap akong kailangang buuing muli, pero sa pagkakataong ito, para na sa sarili ko.

At habang tahimik kong tinatapos ang aking kape, naunawaan kong hindi pala ako natalo nang piliin kong lumayo kay Adrian—dahil sa araw na pinili kong respetuhin at mahalin muli ang sarili ko, doon nagsimula ang bago at mas masayang kabanata ng buhay ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨