“Alam ko,” sagot ko habang tumitingin sa kalsada. “Hindi ko gustong bumagsak ang kompanya dahil sa personal naming problema. Maraming empleyadong umaasa roon, at wala silang kasalanan sa ginawa sa akin ni Adrian.” Huminga ako nang malalim. “Gusto kong managot siya sa mga desisyong siya mismo ang gumawa.”

Tumango siya at binuksan ang pinto ng sasakyan. Habang bumibiyahe kami, ipinaliwanag niya ang mga hakbang na maaaring gawin ng isang majority shareholder. Hindi sapat ang hawak kong 62% para basta na lamang burahin ang pangalan ni Adrian sa lahat ng posisyon. Kailangang sumunod sa mga patakaran ng kompanya, magsagawa ng pagpupulong, at bigyan siya ng pagkakataong sumagot.

Sumang-ayon ako sa lahat ng iyon. Ang pinagkaiba lamang namin ni Adrian, hindi ko kailangang baluktutin ang mga patakaran para makuha ang gusto ko. May karapatan akong gamitin ang sarili kong shares, at wala akong intensiyong ipahintulot na kontrolin pa niya ang mga karapatang iyon. Sa unang pagkakataon matapos ang apat na taon, malinaw kong nakita ang pagkakaiba ng pagmamahal at bulag na pagsunod.

Pagdating namin sa isang tahimik na opisina, muling inilatag sa harap ko ang impormasyon tungkol sa Sarmiento Group. Nasa talaan ng mga shareholder ang tunay kong pangalan, Andrea Villanueva. Ang pamilya namin ang matagal nang may pinakamalaking bahagi ng kompanya, at ang 62% na iyon ay nakapangalan sa akin. Hindi iyon basta maaaring angkinin ni Adrian, gaano man kataas ang kaniyang posisyon.

Naalala ko kung paano nagsimula ang lahat. Noong labingwalong taong gulang ako, umalis ako sa bahay dahil gusto kong magkaroon ng sarili kong buhay. Ayokong makilala lamang bilang anak ng isang mayamang pamilya o bilang babaeng may malaking bahagi sa isang negosyo. Gusto kong malaman kung kaya kong magmahal at mahalin nang hindi nakadepende sa apelyido o pera.

Kaya ginamit ko ang pangalang Mika Cruz. Sa pangalang iyon ako nagtrabaho, nakipagkaibigan, at kalaunan ay nakilala si Adrian. Hindi ko itinanggi na may nakaraan ako, pero pinili kong huwag sabihin ang tunay kong pamilya at ang mga ari-ariang nakapangalan sa akin. Akala ko noon, makakatulong iyon para maging totoo ang pagmamahalan namin.

Noong una, mabait si Adrian. Kapag pagod siya sa trabaho, hinahanap niya ako kahit madaling-araw. Kapag may problema sa kompanya, ako ang una niyang kinakausap kahit wala akong opisyal na posisyon sa pamamahala. Nakikinig ako sa mga plano niya, nagbibigay ng opinyon kapag hinihingi niya, at nananatiling gising hanggang makatulog siya.

Hindi ko kailanman ginamit ang aking shares para tulungan siyang makuha ang kaniyang posisyon. Ang mga karapatan ko bilang shareholder ay pinangangalagaan sa pamamagitan ng aming mga kinatawan, habang ang araw-araw na pamamalakad ay nasa kamay ng mga opisyal ng kompanya. Gusto kong makita kung ano ang kaya niyang makamit sa sarili niyang pagsisikap. At aminado akong ipinagmalaki ko siya noong naging chairman at president siya.

Pero habang tumataas ang kaniyang posisyon, unti-unti ring nagbago ang pagtrato niya sa akin. Dati, nagpapasalamat siya kapag dinadalhan ko siya ng pagkain sa opisina. Kalaunan, para bang tungkulin ko nang gawin iyon kahit may sarili akong mga kailangang asikasuhin. Kapag may hindi ako nagawa, isang malamig na tingin lamang ang ibinibigay niya.

Masakit man aminin, matagal ko nang napapansin ang pagbabagong iyon. Hindi lang ako handang tanggapin na maaaring hindi na ako mahal ng taong pinaglaanan ko ng apat na taon. Lagi kong sinasabi sa sarili kong pagod lamang siya o naiipit sa responsibilidad. Hanggang sa dumating si Sofia at wala nang natirang dahilan para ipagtanggol ko pa siya.

“Miss Andrea, kailangan nating pag-usapan ang nangyari sa detention facility,” sabi ng lalaki, na nagpabalik sa akin sa kasalukuyan. “Maaari kang magsampa ng reklamo tungkol sa paraan ng pagdadala at pagkakakulong sa iyo. Pero magkahiwalay nating hahawakan iyon at ang usapin ng kompanya.”

“Iyon din ang gusto ko,” sagot ko. “Ayokong magmukhang ginagamit ko ang shares ko para takasan ang proseso o parusahan siya nang walang pagdinig.” Itinuro ko ang pangalan ni Adrian sa talaan ng mga opisyal. “Dapat suriin kung ginamit niya ang kaniyang posisyon at mga tauhan para sa personal niyang interes.”

Nagpatuloy kami sa pagtalakay hanggang hapon. May ilang bagay akong kailangang pirmahan upang opisyal na maipabatid ang aking mga desisyon bilang shareholder. Pinili kong magkaroon ng pagsusuri sa pamamalakad ng kompanya, lalo na sa paggamit ng mga security personnel at iba pang resources. Hindi ko inakusahan ang sinumang empleyado nang walang batayan.

Nang matapos kami, sinabi sa akin ng lalaki na maaari nang ihanda ang pormal na abiso para sa board. Tinanong niya kung kailan ko gustong ipadala iyon. Tumingin ako sa petsang nakasulat sa kalendaryo. Tatlong araw na lamang bago ang kasal nina Adrian at Sofia.

“Sa mismong araw ng kasal,” sagot ko. “Hindi para sirain ang selebrasyon nila, kundi dahil iyon ang araw na dapat nang matapos ang paniniwala niyang maaari niyang gawin sa akin ang kahit ano.” Hindi ako ngumiti habang sinasabi iyon. Wala akong nararamdamang saya sa magiging kahihiyan niya.

Kinagabihan, tahimik akong naghanda para umalis ng Metro Manila. Ayokong manatili sa lugar kung saan bawat kanto ay may alaala kami ni Adrian. Nag-book ako ng flight papuntang Cebu City, kung saan maaari akong pansamantalang manirahan habang inaayos ang mga susunod na hakbang. Sa unang pagkakataon, hindi ko kailangang ipaliwanag sa kaniya kung saan ako pupunta.

Habang naghihintay sa airport, tiningnan ko ang aking cellphone. Wala pa ring mensahe mula kay Adrian. Walang tanong kung kumusta ako, walang paghingi ng tawad, at wala man lang pagtatanong kung maayos ba akong nakakakain sa loob ng detention facility. Para bang sapat nang alam niyang hindi ako makakagambala sa kasal.

May sandaling gusto kong tumawa sa kalupitan ng sitwasyon. Ilang taon kong itinuring na pinakamahalagang tao sa buhay ko ang lalaking iyon. Pero nang mawala ako sa kaniyang paningin, hindi man lang niya naisip na maaaring may nangyaring masama sa akin. Ang mahalaga lamang sa kaniya ay hindi masira ang mga plano niya.

Pagpasok ko sa eroplano, tahimik akong umupo sa first-class cabin. Lumapit ang isang flight attendant at magalang na tinanong kung may kailangan ako. Umiling ako at humiling lamang ng tubig. Nang mailapag iyon sa harap ko, napansin kong hindi na nanginginig ang aking mga daliri.

Nang magsimulang gumalaw ang eroplano, tumingin ako sa labas ng bintana. Unti-unting lumayo ang mga gusaling minsan kong dinaraanan para lamang bumili ng gamot o maghatid ng pagkain kay Adrian. Ang mga lugar na iyon ay bahagi ng apat na taong minahal ko siya. Ngunit hindi ibig sabihing kailangan ko pang manatili roon.

Pagdating sa Cebu, isang simpleng apartment ang pinili kong pansamantalang tirhan. Walang magarbong dekorasyon at walang mga taong naghihintay para pagsilbihan ako. Isang malinis na sala, maliit na kusina, at kuwartong may bintanang nakaharap sa kalye ang sumalubong sa akin. Kakaiba ang katahimikan, pero hindi na iyon nakakatakot.

Kinabukasan, nakipag-usap ako sa aking legal representative tungkol sa nalalapit na pagpupulong. Ipinaalala niyang ang pangunahing layunin ay protektahan ang kompanya at tiyaking maayos ang pamamahala nito. Kung may paglabag si Adrian, kailangang malinaw itong suriin. Kung kailangan siyang alisin sa posisyon, dapat dumaan iyon sa wastong desisyon.

“Wala akong planong agawin ang pinaghirapan ng iba,” sabi ko. “Ang gusto kong bawiin ay ang karapatan kong magdesisyon para sa sarili ko.” Pagkatapos, hiniling kong huwag ibunyag ang aking personal na tirahan. Hindi ako handang makipagkita kay Adrian dahil lamang bigla niyang maisip na kailangan niya akong kausapin.

Sa araw bago ang kasal, nakatanggap ako ng huling kumpirmasyon tungkol sa mga abisong ipapadala. Nakahanda na ang mga opisyal na detalye ng aking paglahok bilang majority shareholder. Nakatala roon ang tunay kong pangalan at ang 62% na karapatan kong bumoto. Wala nang dahilan para itago pa iyon sa mga direktor.

Maya-maya, nakita ko sa isang social media post ang litrato nina Adrian at Sofia sa kanilang pre-wedding celebration. Nakangiti si Adrian sa tabi ng babaeng matagal niyang hinintay. Maayos ang kaniyang suit, at hawak niya ang kamay ni Sofia na para bang wala siyang iniwang taong nasasaktan.

Matagal kong tiningnan ang litrato. Nakaramdam ako ng hapdi sa dibdib, pero hindi na iyon ang sakit na dati kong nararamdaman kapag iniisip kong mawala siya. Mas katulad iyon ng pagdadalamhati sa mga taong naging kami noon. Dahan-dahan kong isinara ang larawan at inilapag ang cellphone.

Kinabukasan, maaga akong nagising. Sa Metro Manila, abala na marahil ang mga tao sa paghahanda para sa kasal. May mga bulaklak na inaayos, mga upuang nililinis, at mga bisitang naghihintay na makita ang magkasintahang ikakasal. Ngunit sa Cebu, tahimik lamang akong nakaupo sa harap ng aking computer.

Tinawagan ako ng legal representative ko para sa huling kumpirmasyon. “Miss Andrea, kapag ipinadala natin ito, malalaman ng board kung sino ka. Maaaring makarating kay Adrian ang impormasyon bago pa matapos ang kasal.” Tiningnan ko ang dokumentong nakabukas sa screen at mahinahong sumagot, “Naiintindihan ko.”

Hindi ako nagbigay ng mahabang paliwanag. Hindi ko rin hiniling na ipahiya siya sa harap ng mga bisita. Ang kailangan lamang ay maiparating sa mga kinauukulan ang isang pormal at totoong pahayag. Handa na akong harapin ang lahat ng maaaring mangyari pagkatapos nito.

Eksaktong alas-diyes ng umaga, ibinigay ko ang pahintulot na ipadala ang abiso sa board ng Sarmiento Group. Nakasaad dito ang aking paghingi ng espesyal na pagpupulong at pagsusuri sa pamumuno ng kompanya. At sa pinakailalim ng dokumento, malinaw na nakalagay ang pangalang matagal kong itinago kay Adrian: Andrea Villanueva, may-ari ng 62% ng shares ng Sarmiento Group.

Bahagi 4

Hindi nagtagal bago nakarating ang abiso sa mga direktor ng Sarmiento Group. Ayon sa impormasyong natanggap ko mula sa aking kinatawan, agad itong itinuring na isang mahalagang usapin. Hindi araw-araw na personal na nagsasalita ang shareholder na may hawak ng pinakamalaking bahagi ng kompanya. Lalo na kung ang hinihingi nito ay pagsusuri sa pamumuno ng mismong chairman.

Nasa lugar na ng kasal si Adrian nang tawagan siya tungkol sa dokumento. Nang unang marinig ang pangalan ni Andrea Villanueva, hindi raw agad niya naunawaan kung bakit kailangan siyang istorbohin. Kilala niya ang pangalang iyon mula sa mga rekord ng kompanya. Ngunit ang pagkakaugnay nito sa babaeng ipinakulong niya ay hindi niya kailanman naisip.

Ipinadala sa kaniya ang kumpirmadong pagkakakilanlan ng majority shareholder. Doon niya nalaman na ang babaeng apat na taon niyang tinatawag na Mika Cruz ay iisa lamang kay Andrea Villanueva. Ang babaeng ipinakulong niya para hindi makadalo sa kasal ay siya palang may hawak ng 62% ng kompanyang pinamumunuan niya. Hindi ito usapin ng bagong perang dumating; matagal nang nakapangalan sa akin ang mga shares.

Nalaman kong biglang ipinahinto ni Adrian ang paghahanda sa seremonya. Lumapit sa kaniya si Sofia at tinanong kung ano ang nangyayari. Hindi ko alam ang bawat salitang sinabi nila, ngunit malinaw sa naging resulta na hindi na niya itinuloy ang kasal. Naiwan ang mga bisita habang pilit na ipinapaliwanag ng mga organizer ang biglaang pagbabago.

Nang gabing iyon, pumunta siya sa detention facility kasama ang ilang tauhan. Doon niya hinanap ang babaeng akala niya ay nakakulong pa rin. Tinanong niya ang opisyal kung maaari niya akong makausap at maiuwi. Ngunit napakamot lamang sa ulo ang babae at sinabing, “Sir, tatlong araw na pong nakalabas si Mika Cruz.”

Paulit-ulit daw niyang tinanong kung sino ang kumuha sa akin at kung saan ako pumunta. Ngunit walang sinumang may obligasyong ibigay sa kaniya ang aking personal na kinaroroonan. Hindi ko rin siya binigyan ng pahintulot na malaman iyon. Sa unang pagkakataon, hindi sapat ang kaniyang pangalan at posisyon para makuha ang impormasyong gusto niya.

Kinabukasan, nagsimulang dumating ang kaniyang mga tawag sa aking cellphone. Una, tatlong missed calls. Pagkatapos, sampu. Sumunod ang maiikling mensahe na paulit-ulit na nagtatanong kung nasaan ako at kung bakit hindi ko sinabi ang tungkol sa aking pamilya.

Hindi ko agad sinagot ang mga iyon. Nasa maliit akong kusina noon, naghahanda ng almusal habang pumapasok ang sikat ng araw sa bintana. Kakaiba ang pakiramdam na walang nagmamadaling utos mula kay Adrian. Maaari kong ubusin ang kape ko nang hindi nangangambang may tatawag para pagsabihan ako.

Maya-maya, may dumating na mensahe mula sa kaniya. “Mika, hindi ko alam na ikaw si Andrea Villanueva. Kailangan nating mag-usap tungkol sa kompanya.” Matagal kong tiningnan ang mga salita. Kapansin-pansing ang una niyang gustong pag-usapan ay ang kompanya, hindi ang nangyari sa akin.

Sumagot ako nang maikli. “Kung tungkol sa Sarmiento Group, makipag-ugnayan ka sa aking legal representative. Kung tungkol sa pagkakakulong ko, sasagutin natin iyon sa tamang proseso.” Pagkatapos ay inilapag ko ang cellphone. Wala akong kailangang ipaliwanag pa.

Ilang araw ang lumipas bago itinakda ang espesyal na pagpupulong. Naging bahagi ng usapan ang paggamit sa mga security personnel at kung paano nadawit ang aking pangalan sa isang kasong walang sapat na batayan. Hindi agad naglabas ng konklusyon ang mga direktor. Ngunit malinaw na ang ginawa ni Adrian ay hindi na maaaring balewalain bilang simpleng personal na problema.

Nagpasya akong bumalik sa Metro Manila para dumalo sa pagpupulong. Hindi dahil gusto ko siyang makita, kundi dahil kailangan kong personal na panindigan ang desisyong sinimulan ko. Sa pagkakataong iyon, pumasok ako sa gusali ng Sarmiento Group gamit ang tunay kong pangalan. Walang sinumang nangahas na pigilan ako sa lobby.

Pagbukas ng pinto ng conference room, nakita ko si Adrian na nakaupo sa dating puwesto niya. Mukha siyang pagod, may maitim na bilog sa ilalim ng kaniyang mga mata, at hindi na kasing-ayos ng dati ang kaniyang pananamit. Nang makita niya ako, agad siyang tumayo. “Mika,” mahina niyang tawag.

Huminto ako sa tapat ng mesa. “Andrea Villanueva ang pangalan ko sa pagpupulong na ito,” sagot ko. “At narito ako bilang shareholder, hindi bilang dating girlfriend mo.” Sandaling namayani ang katahimikan sa loob ng silid. Pagkatapos, umupo ako sa puwestong nakalaan para sa akin.

Nagsimula ang pagpupulong sa pagtalakay sa mga usaping pangkompanya. Ipinaliwanag ko kung bakit ko hiniling ang pagsusuri sa paggamit ng mga resources at kung bakit hindi na ako nagtitiwala sa kakayahan ni Adrian na mamuno nang walang sapat na pananagutan. Hindi ko kailangang magtaas ng boses. Nasa harap ng mga direktor ang mga impormasyong kailangan nilang suriin.

“Personal na alitan lang namin iyon,” sabi ni Adrian nang bigyan siya ng pagkakataong magsalita. “Hindi dapat madamay ang buong kompanya sa nangyari sa relasyon namin.” Tumingin siya sa akin na para bang umaasang mauunawaan ko ang kaniyang dahilan. Ngunit hindi ako umiwas ng tingin.

“Personal na alitan?” ulit ko. “Ginamit mo ang mga security personnel para sapilitang ilabas ako sa opisina. Pagkatapos, nauwi ako sa detention facility dahil sa isang alegasyong hindi naman napatunayan.” Huminga ako nang malalim bago nagpatuloy. “Hindi ba dapat malaman ng kompanya kung ginagamit ng namumuno rito ang kaniyang posisyon para sa sariling interes?”

Walang agad sumagot. Tumungo si Adrian at pinisil ang kaniyang noo. Sa pagkakataong iyon, hindi ko nakita ang dating kumpiyansang palagi niyang ipinapakita kapag may mahirap na tanong sa meeting. Hindi na sapat ang kaniyang malamig na tingin para matapos ang usapan.

Nagpatuloy ang mga direktor sa kanilang pagsusuri. Ipinaliwanag ng legal team na kailangang paghiwalayin ang personal kong reklamo sa mga hakbang na maaari nilang gawin tungkol sa pamamahala. Sumang-ayon ako roon. Hindi ko gustong magkaroon ng anumang desisyong madaling kuwestiyunin dahil lamang sa galit ko.

Nang dumating ang panahon ng pagpapasya, ginamit ko ang karapatan kong bumoto bilang may-ari ng 62% ng shares. Sa pamamagitan ng mga naaangkop na proseso ng kompanya, sinuportahan ko ang pagbabago sa pamunuan at ang pagtanggal kay Adrian sa posisyong pinanghahawakan niya. Kasabay nito, tiniyak kong magpapatuloy ang operasyon at hindi basta mawawalan ng trabaho ang mga empleyadong walang kinalaman sa nangyari.

Hindi ko iyon itinuring na tagumpay laban sa isang kaaway. Masakit pa ring makita ang lalaking minsan kong minahal na nakaupo nang tahimik habang tinatanggap ang resulta. Ngunit may mga pagkakataong kailangang managot ang isang tao sa mga desisyong ginawa niya. Hindi maaaring palaging ang nasaktan ang magbabayad ng lahat ng pagkakamali.

Pagkatapos ng pagpupulong, nilapitan ako ni Adrian sa labas ng conference room. Wala na ang mga direktor, at halos wala nang tao sa pasilyo. “Andrea, maaari ba tayong mag-usap nang tayo lang?” tanong niya. Saglit ko siyang tiningnan bago sumang-ayon.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin kung sino ka talaga?” agad niyang tanong. “Apat na taon tayong magkasama. Hindi mo ba ako pinagkatiwalaan?” May bahid ng sama ng loob ang kaniyang tinig, na para bang siya ang niloko ko sa lahat ng nangyari.

“Totoong may itinago akong bahagi ng pagkatao ko,” sagot ko. “Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit mo ako ipinakulong, Adrian. Noong akala mong wala akong pamilya, pera, o kapangyarihan, ganoon mo ako tratuhin.” Tumingin ako sa kaniyang mga mata. “Kung hindi mo nalaman ang tunay kong pangalan, pupuntahan mo rin ba ako sa detention facility?”

Hindi siya nakasagot. Bumuka ang kaniyang bibig, ngunit wala siyang masabing malinaw. Sa halip, umiwas siya ng tingin at huminga nang mabigat. Sapat na sa akin ang katahimikang iyon.

“Mika, nagkamali ako,” mahina niyang sabi matapos ang ilang sandali. “Hindi ko dapat hinayaang mangyari iyon sa iyo. Natakot akong masira ang kasal namin ni Sofia, at gumawa ako ng bagay na hindi ko dapat ginawa.” Bahagya siyang lumapit. “Patawarin mo ako.”

Hindi ako umatras, ngunit hindi rin ako lumapit. “Narinig ko ang paghingi mo ng tawad,” sabi ko. “Pero hindi ibig sabihin niyon na mawawala na ang nangyari. Kailangan mo pa ring harapin ang mga tanong at reklamo tungkol sa ginawa mo.”

Tinanong niya kung may pagkakataon pa kaming magsimulang muli. Sinabi niyang hindi natuloy ang kasal nila ni Sofia at gusto niyang ayusin ang mga bagay sa pagitan namin. Ngunit hindi ko nakita sa pagkansela ng kasal ang dahilan para bumalik. Ang desisyon niyang ipagpalit ako ay ginawa niya bago pa niya nalaman kung sino ako.

“Adrian, noong wala akong maipakitang kapangyarihan, madali mo akong itinapon,” sagot ko. “Ngayon na alam mong may hawak akong malaking bahagi ng kompanya, bigla mo akong gustong balikan.” Umiling ako. “Hindi ko na kayang maniwala na ang babaeng mahal mo ay ako, at hindi ang mga bagay na nalaman mo tungkol sa akin.”

Namula ang kaniyang mga mata. Ilang sandali siyang nakatayo sa harap ko, tila naghahanap pa ng mga salitang makakapagpabago sa isip ko. Ngunit wala na akong hinihintay na pangako mula sa kaniya. Apat na taon na ang inilaan ko para pakinggan ang mga pangako niya.

Sa mga sumunod na linggo, nagpatuloy ang pagsusuri sa mga nangyari sa kompanya at sa aking pagkakadetine. Nakipagtulungan ako sa mga kinakailangang proseso at ibinigay ang sarili kong salaysay. Hindi ko hiniling na parusahan ang sinuman nang walang pagdinig, ngunit hindi ko rin binawi ang aking reklamo para lamang maging komportable si Adrian.

Nanatili siyang wala sa dating posisyon habang inaayos ang pagbabago sa pamamahala. Ang mga usaping kailangan pang resolbahin ay ipinagpatuloy sa tamang paraan. Para sa akin, sapat nang hindi na niya maaaring gamitin ang dating kapangyarihan upang kontrolin ang mga taong nakapaligid sa kaniya. Hindi na rin ako bahagi ng personal niyang buhay.

Bumalik ako sa Cebu pagkatapos maayos ang mga pangunahing responsibilidad ko. Sa pagkakataong iyon, hindi na ako nagtatago sa pangalang Mika Cruz. Ginagamit ko na ang Andrea Villanueva sa aking mga gawain, pero hindi ko rin ikinakahiya ang babaeng dating piniling mabuhay nang simple. Siya rin ang babaeng natutong magmahal nang buong puso.

Isang umaga, nakaupo ako sa balkonahe ng apartment habang umiinom ng kape. May mga taong naglalakad sa kalsada, may mga sasakyang dumaraan, at may mga batang nagtatawanan sa malayo. Walang marangyang handaan at walang malaking selebrasyon. Ngunit sa simpleng umagang iyon, naramdaman kong payapa na ako.

Naalala ko ang mga salitang nakaukit sa pader ng detention facility. “Balang araw, makakalabas din ako rito.” Noon, inisip kong tatlong araw lamang ang kailangan kong hintayin. Ngayon, alam kong hindi lang bakal na gate ang kailangan kong iwan.

Kailangan ko ring makalaya mula sa paniniwalang dapat kong isakripisyo ang sarili ko para lamang manatili ang isang tao sa buhay ko. Hindi ko na kailangang patunayan ang halaga ko sa sinumang hindi marunong gumalang sa akin. May pamilya akong maaari kong muling lapitan, may mga responsibilidad akong kayang harapin, at may buhay akong malayang bubuuin.

Ipininid ko ang lumang cellphone na dati kong ginagamit sa pakikipag-ugnayan kay Adrian. Pagkatapos, binuksan ko ang aking computer at sinimulang ayusin ang mga plano para sa susunod kong mga taon. Hindi na ako ang babaeng naghihintay sa isang lalaking ayaw umuwi.

Ako na si Andrea Villanueva, isang babaeng natutong ipaglaban ang sarili, at sa wakas ay malaya nang magsimula ng isang mas masaya at mapayapang buhay.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨