Bahagi 4: Akala nilang lahat ay pabigat ako at mang-aagaw, pero sa huli ang ebidensya mula sa lumang CCTV ng ospital ang naglantad kung sino talaga ang nanloko at kung saan ako tunay na nababagay

Hindi totoo ang bintang. Alam ko. Pero sino ang maniniwala sa isang babaeng walang apelyido, walang bahay, na ngayon ay sinasabing nang-aagaw pa ng kuya?

Si Aling Teresita na kaharap ko, payat, maitim ang balat sa araw, nanginginig ang kamay. Hindi siya mukhang masama. Mukhang pagod.

“Nanakaw daw ang perlas na kwintas ni Donya Celeste. Ikaw lang ang huling pumasok sa kwarto niya,” sabi ng pulis.

Si Mico ang humarap.

“Anong ebidensya ninyo? May CCTV ba kayo? May witness? Hindi ninyo pwedeng basta akusahan ang tao dahil mahirap ang nanay niya at mayaman ang dating pamilya niya.”

Doon ko nakita si Mico na hindi bilang manliligaw, kundi bilang lalaking lalaban para sa akin.

Pero si Aling Teresita ang biglang lumuhod.

“Anak, patawarin mo ako. Hindi ko sinabi sa kanilang magnakaw ka. Sabi ko lang na baka… baka may nakuha ka. Kasi kailangan namin ng pera. Yung kapatid mo, si Junior, nasa ospital. Kailangan ng dugo. Wala kaming pambayad.”

Gumuho ako. Hindi dahil sa bintang, pero dahil sa unang pagkakataon, may tumawag sa akin na anak na totoo ang dugo.

Niyakap ko siya kahit basa pa ako ng tubig na binuhos ni Andrea kanina.

“Nay, hindi ko po kinuha. Pero tutulungan ko po si Junior.”

Dinala namin siya sa ospital. Si Mico ang nagbayad ng lahat nang hindi nagtatanong. Doon ko nakita sa pediatric ward ang isang batang lalaki, kamukhang-kamukha ko nung bata ako, maputla at may dextrose.

Si Andrea dumating din, hingal na hingal, galing sa Tondo. Nakita niya ang lahat. Nakita niya si Aling Teresita na umiiyak, nakita niya ako na nagbabantay kay Junior.

“Anong nangyayari?” tanong ni Andrea.

Ipinaliwanag ni Mico. At doon, sa wakas, umiyak si Andrea nang totoo, hindi dahil sa galit.

“Kaya pala… kaya pala ayaw mo akong kausapin, Nay? Akala mo papalitan kita? Hindi… hinanap kita…”

Yung kwintas na perlas? Nakita sa CCTV ng mansyon na si Andrea pala ang kumuha, hindi para ibenta, pero para isuot at picturan para i-post sa Facebook at sabihin sa mga kaibigan niya sa Tondo na tunay na siyang mayaman na. Nahuli siya ni Manang Biring, ang matandang kasambahay.

Humingi ng tawad si Andrea sa harap ng lahat. Sa akin, kay Mama Celeste, kay Aling Teresita.

Kinabukasan, pinatawag kami ni Don Ramon at Mama Celeste sa mansyon. Akala ko hukuman na naman.

Pero pagdating namin, may dalawang envelope sa lamesa.

Sabi ni Don Ramon, “Mara, Andrea. Patawarin ninyo kami. Naging duwag kami. Natakot kaming husgahan ng ibang tao. Pero kagabi, naintindihan namin. Hindi kasalanan ng bata kung nagkapalit. Kasalanan ng sistema.”

Binigay nila kay Andrea ang titulo ng lupa sa Alabang at trust fund na dapat ay sa kanya simula nung pinanganak siya. Hindi nila ito kinuha pabalik.

At sa akin? Binigay nila ang sulat.

“Mara, hindi mo kailangang maging Dela Cruz para maging anak namin. Pero kung gusto mong maging Santos, susuportahan ka namin. At kung gusto mong manatiling Mara namin… pwede pa rin. Anak ka pa rin namin sa puso.”

At yung pangalawang envelope, galing sa abogado ng ospital sa Makati. Matapos ang imbestigasyon, napatunayan na si Aling Delia, yung yaya, ang may pakana. Pero dahil matagal na siyang patay at dahil sa awa, hindi na nagsampa ng kaso ang pamilya Dela Cruz at Santos. Sa halip, nag-donate sila ng bagong nursery equipment sa Makati Med para hindi na maulit.

Yung pera mula sa ospital bilang settlement, hinati nina Mama Celeste at Aling Teresita para kay Andrea at sa akin, para makapagsimula kami.

Si Andrea, nag-enroll ulit ng Senior High sa tulong ni Mama Celeste, at naging magkaibigan kami. Tinuruan ko siyang mag-design, tinuruan niya akong magluto ng adobo na pang-Tondo, yung may maraming bawang.

Si Aling Teresita at si Junior, lumipat sa isang maayos na apartment sa may Mandaluyong na binayaran nina Mama Celeste ng isang taon, habang nagpapagaling si Junior. Hindi kami naging perfect family agad, pero tuwing Linggo, sabay kaming kumakain. Isang malaking pamilya na pinaghalo ang Forbes at Tondo.

At si Mico?

Isang buwan matapos ang lahat ng gulo, bumalik kami sa condo niya sa BGC. Wala na ang pink na kwarto. Pininturahan niya ng puti at beige, para daw hindi na ako mahiya.

Lumuhod siya ulit. Pero sa pagkakataong ito, hindi sa pasilyo. Sa may balkonahe, habang lumulubog ang araw sa may Manila Bay na tanaw mula sa BGC.

“Mara Santos, dati tinawag kitang kapatid kahit ayaw mo. Ngayon, pwede ba kitang tawaging girlfriend? At balang araw, asawa?”

Umiyak ako, pero masayang iyak na.

“Sabi mo dati, hindi mo ako kailangang protektahan sa paraang gusto mo. Tama ka. Kaya ngayon, tinatanong kita, hindi kita pinipilit. Gusto mo ba akong mahalin pabalik? Hindi bilang kuya, kundi bilang Mico?”

Isinuot ko ang singsing. Yung singsing na dati ay akala ko ay nakakatakot, ngayon ay tama na ang sukat.

“Oo,” sabi ko. “Pero sa isang kondisyon. Hindi mo na ulit pupunitin ang sulat ng manliligaw ko. Kasi ikaw na ang manliligaw ko habang buhay.”

Natawa siya nang malakas, yung tawa na apat na taon kong hindi narinig.

At sa unang pagkakataon matapos ang 22 taon ng pagkalito kung sino ba talaga ako, alam ko na.

Hindi ako fake heiress. Hindi ako batang Tondo na naligaw.

Ako si Mara. Anak ni Celeste at Ramon sa pagpapalaki, anak ni Teresita sa dugo, kapatid ni Andrea sa tadhana, at babaeng mahal ni Mico nang buong-buo, hindi dahil sa apelyido, kundi dahil sa ako mismo.

At sa wakas, may uuwi na ako.