Bahagi 3
Akala nila mananahimik ako nang makita ang pera sa bag ni Ate pero doon ko lang nalaman na matagal na pala akong ginagawang tanga sa sarili kong bahay

Tahimik na tahimik yung kwarto pagkatapos sumigaw ni Mia. Yung sinabi niya, parang bombang sumabog sa gitna namin.

Nakatingin kaming lahat sa sahig. Yung beige tote bag ni Ate Trish, nakabukas. May tatlong makakapal na bungkos ng pera, nakabalot pa ng bank strap, tig-₱1,000 yung kulay. Pula nga, katulad ng sinabi ni Mia.

Namula agad mukha ni Ate Trish. Mabilis niyang dinampot yung bag, siniksik yung pera pabalik.

“Hindi ito yun! Ibang pera to!” sigaw niya, pero nanginginig boses niya.

Lumapit ako pero hindi ko hinawakan. Tiningnan ko lang.

“Ate, magkano yan?” tanong ko, kalmado pero nanginginig na rin kamay ko.

“Sa negosyo to ng asawa ko! Bakit ba pati bag ko pinakikialaman niyo!”

Si Carlo biglang lumapit sa ate niya, “Ate, sandali, magkano ba yang nasa bag mo? Kasi kung ₱550,000 yung nawawala, tapos may ganyan ka kadaming cash ngayon…”

“Huwag mo akong gawing magnanakaw sa sarili kong pera!” putol ni Ate Trish.

Doon na nagsalita si Mama, halos pabulong lang.

“Trish… anak… di ba… kinuha mo na yan last week?”

Napatingin kaming lahat kay Mama.

Umiiyak na si Mama, nanginginig balikat niya.

“Nung Martes, wala ako, nasa palengke ako. Pagbalik ko, bukas yung lata. Tinanong kita sa cellphone, sabi mo hiniram mo muna kasi kailangan ng asawa mo pang-ikot. Sabi mo ibabalik mo agad.”

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Ate Trish.

“Ma! Ano ba sinasabi mo!”

Pero tuloy si Mama, “Sabi mo huwag ko nang sabihin kay Liza at kay Carlo kasi magagalit sila. Natakot ako. Kaya nung nagtanong ka kanina na nawawala, hindi ko alam sasabihin ko.”

Doon ko naintindihan lahat.

Yung dalawang resibo na nasa lata, hindi yun resibo ng pera na nawala. Yun yung resibo nung winithdraw ni Ate Trish yung pera mismo sa banko bago niya dinala dito. Kaya may bank strap pa yung pera sa bag niya, hindi pa nagagalaw.

Si Carlo napaupo sa gilid ng kama, hawak ulo niya.

“Ate, totoo ba? Kinuha mo na pala? Tapos hinayaan mong pagbintangan si Liza?”

Umiiyak na rin si Ate Trish pero galit pa rin tono niya.

“Oo na! Hiniram ko! Pero pera ko yun! Pera ko yun, bakit kailangan ko pang magpaalam? Kailangan ng asawa ko, malulugi na negosyo niya! Anong gagawin ko?”

“Pero bakit hindi mo sinabi kanina?” sigaw ni Carlo. “Hinayaan mong sabihin mo na si Liza nagnakaw? Pinabuksan mo pa bank account niya!”

Tumingin si Ate Trish sa akin, luhaan.

“Liza, hindi kita gustong pagbintangan, natakot lang ako. Pag sinabi kong hiniram ko, magagalit kayo kasi sinabi ko na hindi ko gagalawin. Tapos naisip ko, nandito ka naman araw-araw, baka isipin nilang ikaw…”

“Isipin nilang ako?” Natawa ako pero may luha na.

“Ate, siyam na taon akong nagtiis dito. Nung kinuha mo anak mo dito nang walang paalam, nagtiis ako. Nung sinuot ni Mama yung regalo ko sa nanay ko, nagtiis ako. Pero ngayon, ninakawan mo ako ng respeto. Pera mo man yan, pero yung pagpaparatang mo, hindi pera yun.”

Hindi makatingin sa akin si Ate Trish.

Si Mama lumapit sa akin, hawak kamay ko.

“Liza, patawarin mo ako. Natakot lang ako kay Trish, ayaw ko ng gulo. Dapat sinabi ko agad.”

Tiningnan ko si Mama. Pagod na pagod na itsura niya. 63 pa lang pero mukhang 75 na sa stress. Alam kong mahal niya pareho kaming magkabilang panig, pero sa takot niya, ako yung sinakripisyo.

Doon ako mas naging kalmado. Kasi sa wakas, malinaw na.

Hindi ako magnanakaw. Hindi ako sinungaling.

Si Mia lumapit at yumakap sa binti ko, “Mama, okay ka lang?”

Niyakap ko siya.

“Sige Ate,” sabi ko kay Ate Trish, “bilangin natin yung pera sa bag mo ngayon, sa harap namin. Kung ₱550,000 yan, tapos na usapan. Pero hindi pa tapos yung pagbintang mo sa akin.”

Ayaw pa sana ni Ate Trish pero wala na siyang magawa. Binilang ni Carlo, nanginginig pa. Tatlong bungkos, tig-₱200,000, ₱200,000, at ₱150,000. Sakto ₱550,000.

Tumahimik lahat.

Sabi ni Ate Trish, mahina na, “Ibinalik ko naman dapat ngayon… kaya ko dinala dito…”

“Pero bakit mo ako pinagbintangan kanina? Bakit mo sinabi na ako lang pumapasok sa kwarto ni Mama? Bakit pati kotse sinama mo?”

Hindi siya sumagot.

Doon ako gumawa ng isang maliit pero mahalagang desisyon.

Kinuha ko cellphone ko, binuksan ko camera.

“Mula ngayon,” sabi ko, habang nakatingin kina Mama at Carlo, “lahat ng pera o gamit na iiwan dito sa condo, pipicturan, may pirma, may petsa. At lahat ng susi ng kwarto, nasa akin na lang. Si Mama kung gusto niyang may bisita, magpaalam muna.”

Tumingin ako kay Carlo.

“At Carlo, yung titulo ng condo, kukunin ko sa drawer. Itatago ko. Hindi dahil sa pera, pero dahil pagod na akong tawagin na nakikitira lang ako sa sarili kong bahay.”

Si Carlo tumango lang, hindi makatingin.

Si Ate Trish umiiyak pa rin, hawak yung bag na may pera.

Pero alam kong hindi pa tapos. Kasi yung sugat na ginawa nila, hindi lang pera. Yung tiwala, yun ang nawala.

At kailangan kong harapin silang lahat nang buo, hindi lang sa kwarto na to.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖