Bahagi 4
Akala ng biyenan ko na habambuhay niya akong mapapatahimik sa bintang niya pero sa harap ni Kapitan at ng gamot na binenta niya ng ₱500 isiniwalat ng apo niyang 7-anyos ang katotohanan na bumago sa buhay naming lahat

Isang buwan ang lumipas. Nakabukod na kami. Nakahanap si Nonoy ng maliit na paupahan sa may bandang Commonwealth, 30 sqm lang, yari sa plywood pero malinis, ₱2,000 isang buwan. Kasha kami ni Janna at Nonoy. May sarili kaming lamesa, may sarili kaming cabinet na may lock.

Si Janna, 7 anyos, magaling na. Araw-araw may Ceelin at Propan. Hindi na siya hinihingal sa gabi. Nakakapasok na ulit sa Grade 2. Yung teacher niya, tuwang-tuwa kasi active ulit siya.

Si Aling Toyang, naiwan sa lumang bahay. Hindi na siya nagbi-bingo at Tong-its. Sabi ni Kapitan, binantayan siya ng barangay. Nagtitinda na siya ng gulay sa may palengke, kita ₱250 isang araw. Araw-araw naglalako, pawis na pawis, pero hindi na nagsusugal.

Isang Linggo ng hapon, pumunta si Aling Toyang sa bahay namin. May dalang supot ng kangkong at malunggay. Kumatok siya, mahina. “Elisa, Nonoy, andito ako.”

Binuksan ni Nonoy yung pinto. Si Janna, tumakbo kay Lola niya, pero may konting takot pa rin. “Lola,” sabi ni Janna.

Umupo si Aling Toyang sa sahig namin. Hindi na siya mayabang. Wala na yung sigaw niya dati. “Elisa, anak, patawad talaga. Alam kong malaki kasalanan ko. Binenta ko gamot ni Janna na worth ₱1,200 sa TGP para sa bingo. Tapos ikaw pa pinagbintangan ko na pang-milk tea at Shopee at rebond na ₱2,000. Kahit alam kong ikaw bumibili ng gamot.”

Hindi ako agad nakasagot. Tinitignan ko siya. Payat na siya, mukhang pagod. Sabi ko, “Nay, alam mo ba muntik na mamatay si Janna? Hinihingal siya, walang gamot. Kung hindi nakita ni Janna video sa cellphone, ako pa rin masamang nanay sa paningin ng lahat.”

Umiyak si Aling Toyang. “Alam ko, Elisa. Araw-araw ko iniisip yun. Kaya ako nagtitinda ngayon. Gusto ko bayaran pa yung kulang ko kay Bumbay na ₱3,200. Gusto ko bumawi.”

Si Nonoy, nagsalita. “Nay, hindi ka na namin pababayaan. Pero dito muna kami. Para kay Janna. Kailangan niya ng maayos na hangin. Pag may pera ka, kain ka dito. Pero huwag mo na galawin gamit ni Janna.”

Tumango si Aling Toyang. “Oo, anak. Hindi na mauulit. Promise. Hindi na ako magbi-bingo.”

Tapos si Janna, lumapit sa lamesa namin. Kinuha niya yung cabinet na may lock. Binuksan niya gamit yung maliit na susi na nakasabit sa leeg niya. Pinakita niya kay Lola niya yung gamot.

“Lola, ito po gamot ko. Ambroxol ₱150, Salbutamol ₱120, Ceelin ₱180, Propan ₱200, Amoxicillin ₱250. Total ₱1,200. Hindi na po ito mawawala kasi ako na po bantay.”

Naiyak si Aling Toyang lalo. Niyakap niya si Janna. “Apo, sorry. Sorry talaga, apo.”

Kinagabihan, habang pinapainom ko si Janna ng Ceelin na vitamins, tinanong niya ako habang nakahiga kami sa papag.

“Mama, paglaki ko po, pwede ba ako maging doctor? Para gamutin ko mga batang 7 anyos na may hika at ubo na binenta ng Lola nila gamot at vitamins nila sa TGP na worth ₱1,200 para sa bingo at Tong-its na may utang na ₱6,000 kay Nita at ₱4,000 kay Bumbay at pinagbintangan Mama nila na binenta gamot na worth ₱1,200 para sa milk tea at Shopee at rebond?”

Natawa ako na may luha. Hinaplos ko buhok niya. “Oo, anak. Maging doctor ka. Para walang batang 7 anyos na hihingalin dahil binenta ng Lola niya gamot niya sa TGP na worth ₱1,200 para sa bingo.”

Niyakap ko si Janna nang mahigpit. Sabi ko sa kanya, “Anak, tandaan mo, hindi lahat ng matanda laging tama. Pero pwede sila matuto. Tulad ni Lola mo.”

Si Nonoy, nakikinig sa gilid. Sabi niya, “Janna, pag doctor ka na, libre mo kami gamot ha.”

Tumawa si Janna. “Opo, Papa. Pero hindi ko po bebenta.”

At doon ako naiyak ulit, pero hindi na dahil sa sakit. Dahil sa wakas, tahimik na bahay namin. Walang sigawan, walang bintang. Yung anak kong 7 anyos na si Janna, na may hika at ubo at may video sa cellphone na luma na kuha niya ng 8:15 AM na may plastic ng TGP na may gamot at vitamins na worth ₱1,200, ang nagligtas sa pangalan ko at sa hininga niya. Kung hindi dahil sa kanya, baka hanggang ngayon, ako pa rin ang masamang nanay na nagbenta ng gamot ng anak na may hika para sa milk tea sa mata ng buong barangay.

Ngayon, yung gamot at vitamins ni Janna na TGP na worth ₱1,200, nasa cabinet na may lock, at yung susi, hawak ni Janna na 7 anyos.

“Opo, Mama, ako po bantay ng gamot ko,” sabi niya ulit, ngumiti, at uminom ng Ceelin niya nang buo, walang takot na mawawala ito bukas.

Simula noon, araw-araw, bago pumasok sa school sa Quezon City, chine-check ni Janna cabinet niya. At ako, araw-araw, nagpapasalamat kasi may anak akong matapang na mas matapang pa kaysa sa akin.

At sa maliit naming bahay na 30 sqm na upa lang ng ₱2,000, sa wakas natutunan naming huminga nang maluwag, hindi dahil sa Salbutamol at Ambroxol lang, kundi dahil wala nang kasinungalingan sa loob nito.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨