Bahagi 4
Akala ng biyenan ko mananahimik lang ako habang ginagamit nila pera ko, pero sa huli ako mismo ang humarap sa kanila sa harap ng buong barangay para bawiin lahat

Pagdating namin ni Carlo sa bangko sa Quezon Avenue kinabukasan, tahimik pa rin siya. Suot niya yung polo na binili ko sa kanya nung anniversary namin. Ako, naka-simple lang na blouse at pantalon. Dala ko ang lahat ng dokumento, pati ang sulat na ginawa ni Atty. Grace.

Naabutan namin si Aling Teresita doon. Nakaabang na siya sa labas ng bangko, kasama si Miguel at si Liza. Halatang tinawagan sila ni Carlo kagabi. Hindi ko siya sinisisi. Alam kong takot siya sa nanay niya.

Pagpasok namin, hinarang kami ni Aling Teresita. Sabi niya, wag ko raw gawin ito. Mapapahiya daw ang pamilya. Sabi ni Miguel, Ate, bakit mo ba pinapalaki? Pera lang yan. Sabi ni Liza, oo nga, Ate, pamilya tayo, dapat nagbibigayan.

Tinitigan ko silang tatlo. Dati, kapag sinasabi nila yang salitang pamilya, umiiyak ako at nagpapatawad. Pero ngayon, hindi na.

Sabi ko, Ma, kung pamilya talaga ang tingin ninyo sa akin, bakit ninyo ako ninakawan? Bakit ninyo itinago sa akin na may problema pala sa kalusugan si Carlo at ako pa ang sinisisi ninyo sa barangay na baog? Bakit ninyo peke ang pirma ko para isanla ang lupa ng mga magulang ko?

Natigilan ang buong bangko. Yung mga tao sa pila, nakatingin na sa amin. Namula si Aling Teresita. Hindi dahil sa hiya, kundi sa galit.

Sabi niya, wala akong karapatang magsalita ng ganyan sa kanya. Siya raw ang nakatatanda. Siya raw ang nagpalaki kay Carlo. Sabi niya, utang ko raw sa kanya ang lahat.

Doon na ako nagsalita nang malakas pero kalmado. Sabi ko, Ma, limang taon akong gumising ng alas-singko ng umaga para ipagluto kayo ng almusal. Limang taon akong naglinis ng bahay ninyo sa Project 8 tuwing Sabado kahit may pasok ako. Limang taon akong nagbigay ng ₱15,000 buwan-buwan para sa kuryente at pagkain ninyo, kahit hindi ninyo ako hiningan ng resibo. Ang sahod ko bilang supervisor sa Makati, halos kalahati napupunta sa inyo.

Sabi ko, nasaan ang utang na loob doon? Ako ang may utang o kayo?

Napaiyak si Liza. Pero hindi dahil sa awa sa akin. Sabi niya, Ate, wag mo naman kaming isumbat. Hirap na hirap na kami.

Sabi ko, Liza, hindi panunumbat ang pagsasabi ng totoo. Paniningil lang ito. Yung ₱3,000 na hiniram mo, hanggang ngayon hindi mo pa nababayaran. Pero may lakas ka ng loob humingi pa ng ₱5,000 para sa hulog ng kotse ng asawa mo. Nasaan ang hustisya doon?

Sumabat si Miguel. Sabi niya, bakit ko daw pinagkakaitan ang kapatid ni Carlo. Lalaki daw si Carlo, dapat sinusuportahan ang kapatid.

Tumingin ako kay Carlo. Sabi ko, Carlo, sabihin mo sa kapatid mo kung magkano na ang naibigay mo sa kanya sa loob ng anim na buwan. ₱150,000. Ipon natin yun para sa bahay. Ipon natin para sa pangarap nating magkaanak. Pero binigay mo nang hindi man lang ako tinanong.

Doon lang nagsalita si Carlo. Nanginginig ang boses niya. Sabi niya, sorry. Sorry daw. Hindi niya alam kung paano tatanggi sa nanay niya.

Sabi ni Aling Teresita, tama lang daw yun. Panganay daw si Carlo, dapat tumulong.

Sabi ko, Ma, ang pagtulong, bukal sa loob. Hindi sapilitan. At hindi pagnanakaw. Yung ginawa ninyo sa joint account namin, pagnanakaw yun. Yung tangka ninyong isanla ang titulo ko, pagnanakaw yun. Alam ba ng barangay captain natin yan? Alam ba ng mga kamag-anak natin sa Bulacan yan?

Natakot siya. Kasi alam niyang kapag nalaman ng barangay, masisira ang imahe niya bilang dating guro.

Pumasok kami sa loob ng bangko. Kahit anong pigil ni Aling Teresita, itinuloy namin ang proseso. Isinara namin ang joint account. Hati kami sa natira na ₱45,000. Maliit na halaga kumpara sa nawala, pero malaking simbolo para sa akin.

Pagkatapos sa bangko, pumunta kami sa bahay nila sa Project 8. Nandoon si Mang Jose. Sa wakas, nagsalita siya nang maayos. Sabi niya, Angela, patawarin mo na ang asawa ko. Matanda na. Nag-aalala lang siya para sa bunso namin.

Sabi ko, Pa, naiintindihan ko na matanda na si Mama. Pero hindi ibig sabihin na tama lahat ng ginagawa ng matanda. Kailangan din niyang matutong rumespeto. Ako, manugang ninyo, tao rin ako. May pagod din ako. May pangarap din ako.

Umiyak si Mang Jose. Sabi niya, pagod na rin daw siya. Pagod na siyang manahimik habang nakikita niyang nahihirapan ako.

Doon ko sinabi ang desisyon ko. Sabi ko, hindi ako makikipaghiwalay kay Carlo. Mahal ko pa rin siya. Pero may kondisyon ako.

Una, mula ngayon, hiwalay na ang pera namin. May sarili kaming account. Kung gusto niyang tumulong sa pamilya niya, pera niya ang gagamitin niya, hindi pera ko. At dapat transparent kami sa isa’t isa.

Pangalawa, ibabalik ninyo ang susi ng condo namin. Walang papasok nang hindi nagpapaalam. Bahay namin yun, hindi extension ng bahay ninyo.

Pangatlo, yung titulo ng lupa sa Bulacan, mananatili sa akin. Hindi ninyo gagalawin. Ipapagawa ko ng bakod sa tulong ni Atty. Grace. At kapag handa na kami ni Carlo, doon kami magpapatayo ng maliit na bahay. Para sa amin.

At pang-apat, hihingi kayo ng tawad. Hindi sa akin lang, kundi sa harap ng buong pamilya. Kasi limang taon ninyo akong pinahiya sa harap ng ibang tao na kesyo baog ako, tamad ako, madamot ako. Samantalang kayo pala ang may tinatago.

Tahimik ang buong sala. Si Aling Teresita, nakaupo, umiiyak na. Sa unang pagkakataon, hindi galit ang iyak niya, kundi totoong hiya.

Lumapit si Carlo sa akin. Hinawakan niya kamay ko. Sabi niya, papayag daw siya sa lahat. Sabi niya, magpapa-check up na raw siya sa ospital sa St. Luke’s, kasama ako. Hindi na siya matatakot.

Si Liza, lumapit din. Sabi niya, Ate, sorry talaga sa ₱3,000. Babayaran ko sa sahod ko. Nag-sideline na raw siya ng online selling. Si Miguel, nahihiya, sabi niya ibabalik daw niya paunti-unti yung pera.

Si Aling Teresita, dahan-dahang tumayo. Lumapit siya sa akin. Hinawakan niya ang kamay ko na may kalyo na sa kakalaba ng mga damit nila. Sabi niya, Angela, patawarin mo ako. Natakot lang ako na pabayaan kami ng mga anak ko pag nag-retire ako. Kaya kinapitan ko kayo nang mahigpit. Mali ako.

Hindi ko agad siya niyakap. Tinitigan ko lang siya. Sabi ko, Ma, hindi ko kailangan ng perpektong biyenan. Kailangan ko lang ng biyenan na rumerespeto sa akin bilang tao, hindi bilang ATM.

At doon, sa bahay na yun sa Project 8, na dati ay parang kulungan para sa akin, sa wakas ay nakahinga ako nang maluwag.

Lumipas ang ilang buwan. Hindi naging perpekto ang lahat agad. May mga araw pa rin na bumabalik sa dati si Aling Teresita, pero natututo na siyang humingi ng paumanhin. Si Carlo, tuloy-tuloy sa gamutan, at mas naging responsable. Natuto siyang magsabi ng hindi sa nanay niya nang hindi natatakot.

Ako, nagpatayo kami ng maliit na bakod sa lupa sa Bulacan. Tuwing Sabado, pumupunta kami ni Carlo doon. Nagtatanim kami ng mangga. Sabi ni Atty. Grace, malakas daw ang laban ko kung sakaling may mangyaring hindi maganda, pero hindi ko na kailangan ng laban. Kasi sa wakas, natuto kaming lahat kung paano maging pamilya nang hindi kailangang manakit.

At nung isang gabi, habang nakaupo kami ni Carlo sa balkonahe ng condo namin, hawak ang kape, sinabi niya sa akin, salamat kasi hindi mo ako sinukuan. Sabi ko, hindi kita sinukuan, pero sinukuan ko na ang dating ako na laging pumapayag kahit nasasaktan na.

Ngayon, kapag tinatanong ako ng mga kaibigan ko kung paano ko nagawa, sinasabi ko lang, minsan kailangan mo lang talagang tumayo, iwanan ang pitaka at cellphone, at sabihin na hindi na. Hindi dahil madamot ka, kundi dahil sa wakas, natuto ka nang mahalin ang sarili mo.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨