Bahagi 4
Akala kong habang-buhay na akong nakakulong sa pa-mystery box niyang sustento, pero nung siningil ko siya at ang pamilya ko sa harap ng lahat, doon ko nabawi ang lakas ko para ipaglaban ang anak ko

Dalawang araw pagkatapos ng birthday ni Jessa, nag-impake na ako nang tuluyan. Hindi na patago sa loob ng cabinet. Sa gitna ng sala ko ginawa.

Dalawang maleta lang. Mga damit namin ni baby, mga ID, birth certificate, passport, at yung sleeping bag na bigay ni Maya. Yung crib na second hand, iniwan ko. Yung mga damit na bigay ni Jessa na tinapon ko na dati, wala na.

Dumating si Carlo galing opisina sa Makati. Nakita niya yung maleta.

“Anong ginagawa mo?” Tanong niya, pero kalmado pa.

“Aalis na kami,” sabi ko.

Tumawa siya nang mahina. “Saan? Kay Maya? Hanggang kailan? Isang linggo? Tapos babalik ka rin. Wala kang pera, Angela.”

Umupo siya sa sofa at binuksan yung cellphone. Nag-scroll sa Facebook.

“Alam mo, pinag-usapan ka ni Jessa sa barangay namin. Sabi niya nag-iinarte ka raw. Baka daw postpartum.”

Hindi ako sumagot. Kinuha ko si baby na kakagising lang at nilagay sa carrier.

“Carlo, tatlong taon,” sabi ko. “Tatlong taon mong ginawang laruan yung buhay ko. Yung bigay-kaya na dapat para sa akin, ginamit nina Papa pang-down ng condo ni Jessa sa Makati. Alam mo yun mula umpisa. Pero ako yung pinarusahan mo. Bakit?”

Tumayo siya. Medyo nainis na.

“Dahil sinungaling ang pamilya mo! Pinalabas niyong simple lang, yun pala mukhang pera! Gusto kong turuan ka ng leksyon!”

“Leksyon? Anong leksyon? Na tiisin ng bagong panganak ang gutom ng anak niya sa ₱99? Na habang naghihirap kami, binibigyan mo yung kapatid ko ng ₱990,000 at stroller na ₱45,000?”

Tumaas boses ko, pero hindi ako sumigaw. Gusto kong marinig niya lahat nang malinaw.

“At yung pustahan niyo ng barkada mo sa ospital, narinig ko, Carlo. Sabi mo, ‘Mukhang pera yan, hindi yan aalis.’ Tama ka, mukha akong pera dati kasi wala kang ibinigay. Pero ngayon, hindi na.”

Natahimik siya. Tapos bigla siyang lumapit at hinawakan yung maleta ko.

“Hindi ka aalis. Asawa kita. Anak ko yan.”

“Asawa? Kailan mo ba ako itinuring na asawa? Nung nasa ospital ako at ₱99 lang ang ibinigay mo? Nung bawal dumede si baby sa sasakyan mo kasi baka madumihan? Nung mas inuna mo pa yung paglabas ni Jessa kaysa sa amin?”

Binawi ko yung maleta.

“At yung anak mo? Nung kailangan niya ng sleeping bag, nurse pa ang nagbigay. Nung kailangan niya ng gatas, kaibigan ko pa ang bumili. Nasaan ka nung mga panahong yun? Nasa condo ng kapatid ko, nag-aabot ng ₱990,000?”

Doon siya napahiya. Kita ko sa mukha niya.

“Angela, mag-usap tayo nang maayos. Hindi ko sinasadya… nainis lang ako sa pamilya mo.”

“Hindi lang pamilya ko ang sinaktan mo. Kaming dalawa ng anak mo ang sinaktan mo.”

Biglang tumunog yung doorbell. Si Mama at Papa. Kasama si Jessa at yung baby niya. Siguro tinawagan sila ni Carlo.

“Ate, ano ba to?” Bati ni Jessa pagkapasok. “Nag-drama ka na naman? Alam mo bang nahihirapan si kuya Carlo sa opisina tapos gaganituhin mo pa?”

Si Mama, lumapit sa akin at hinawakan yung braso ko.

“Angela, huwag kang gumawa ng iskandalo. Mag-usap kayo nang mahinahon. Isipin mo yung bata. Saan ka pupunta?”

Tumingin ako kay Mama. Matagal.

“Mama, naalala mo ba yung sinabi mo? Tatalon ka pag sinabi ko kay Carlo yung totoo tungkol sa mystery box. Nanahimik ako ng tatlong taon dahil dun. Pero ikaw, kailan mo ba ako tinanong kung kumusta na ako? Kumusta na yung apo mo? Ang alam mo lang, kung magkano binigay ni Carlo kay Jessa.”

Napaiyak si Mama. Pero si Papa, nagalit.

“Wala kang utang na loob! Lahat ng ginawa namin para sa pamilya!”

“Anong pamilya? Yung pamilya na binenta yung kasal ko para sa condo ni Jessa?” Sagot ko. “Papa, hindi ako galit dahil wala kaming pera. Galit ako kasi ginawa niyo akong kasangkapan. At hinayaan niyo akong saktan ni Carlo ng tatlong taon para lang hindi masira yung tulong niya kay Jessa.”

Si Jessa, hindi na nakangiti.

“Ate, kung inggit ka sa akin, sabihin mo lang. Hindi mo kailangang idamay si kuya Carlo. Mabait siya sa amin ng anak ko kasi wala na akong asawa. Ikaw, may asawa ka.”

Tiningnan ko siya nang diretso.

“Jessa, hindi ako naiinggit sa condo mo. Hindi ako naiinggit sa ₱990,000 mo. Naawa ako sa sarili ko kasi kapatid kita pero nagagawa mong panoorin akong mamalimos ng ₱99 habang nagbi-video ka ng cherry na tumatalsik sa sasakyan ng asawa ko.”

Tahimik ang lahat.

Si Carlo, biglang nagsalita, medyo nanginginig na boses niya.

“Angela, sige na, mag-sorry na ako. Hindi na ako magmi-mystery box. Bibigyan na kita ng buwanang budget. Magkano ba gusto mo? ₱50,000? ₱100,000?”

Umiling ako.

“Hindi pera ang habol ko, Carlo. Matagal ko nang sinabi sa sarili ko, kung pera lang, matagal na akong umalis. Pero hinintay kong matauhan ka. Naghintay ako ng tatlong taon, naghintay ako nung buntis ako, naghintay ako nung nasa ospital ako. Wala.”

Kinuha ko yung sobre na may mga papel ng mystery box at inilagay sa mesa.

“Tatlong taon ng ₱99, ₱53, ₱66, minsan ₱1,080. Tinago ko lahat. Hindi para idemanda ka. Para pag dumating yung araw na tanungin ako ng anak ko kung bakit ako umalis, may maipapakita ako na hindi ako umalis dahil maarte ako. Umalis ako dahil sinagad mo na.”

Si Jessa, biglang sumabat, “So aalis ka talaga? Sasama ka dun sa lalaki mo sa ibang bansa? Kaya ka pala malakas loob, may kapalit ka na!”

Doon lumabas yung totoong kulay ni Carlo. Nanlaki mata niya.

“Anong lalaki?”

Ngumiti ako. Hindi dahil sa panalo, pero dahil sa wakas, malaya na akong sabihin.

“Si Rafael. Yung taong sinabihan mo noon na hanggang kaibigan lang. Yung taong nagtanong kung pwede ba siyang maging tatay ng anak ko nung sinabi mong hindi mo pa gusto ng bata. Sabi niya oo. At tinupad niya. Habang ikaw, abala ka sa pagiging tatay ng anak ng kapatid ko.”

Natameme si Carlo. Alam niya kung sino si Rafael. Kaibigan namin nung college na nasa Canada na ngayon. Matagal na siyang may gusto sa akin pero umatras nung naging kami ni Carlo.

“Angela, hindi mo pwedeng gawin yan. Asawa pa kita!”

“Asawa sa papel. Pero sa gawa, matagal mo na akong binitawan. At ngayon, ako naman ang bibitaw.”

Hinila ko na yung maleta palabas. Si Maya nasa baba na, hinihintay kami. Nag-book na siya ng Grab pa-airport. Sa Cebu muna kami titira sa pinsan niya habang naghihintay.

Si Mama, sinubukang habulin ako sa hallway ng condo.

“Angela, pag-isipan mo! Mahihirapan ka!”

Lumingon ako.

“Mama, mas mahirap yung tatlong taon na nakayuko ako para lang sa ₱99. Ngayon, kahit ₱50,000 lang ang ipon ko, pero hawak ko yung anak ko nang walang takot.”

Sumakay kami ni baby sa Grab. Habang papalayo yung condo sa Quezon City, umiyak si baby saglit tapos tumahimik nang makita niya yung ilaw sa labas.

Pagdating sa Cebu kinabukasan, sinalubong kami ng pinsan ni Maya. Maliit lang yung bahay pero malinis at tahimik. May maliit na balkonahe na kita yung dagat.

Ikalimang araw, alas sais ng umaga, tumunog yung cellphone ko.

Nasa labas si Rafael. May dalang isang maliit na teddy bear at isang lata ng gatas.

Hindi siya pumasok agad. Lumuhod siya sa harap ng carrier ni baby at bumulong,

“Hi, baby. Ako si Tito Rafael. Pwede ba akong maging Papa mo?”

Umiyak ako. Pero sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, hindi dahil sa sakit.

Niyakap niya kami pareho. Hindi tulad ng yakap ni Carlo na may amoy alak at pustahan. Mainit, payapa, at buo.

Hindi pa tapos ang lahat. May proseso pa sa abogado sa Manila. May paghahati pa ng gamit. May mga papeles pa na kailangang ayusin para sa sustento ni baby na karapatan niya.

Pero hawak ko na yung bank account na sarili ko. Hawak ko yung birth certificate ng anak ko. At hawak ko yung kamay ng taong handang maghintay at sumundo, hindi dahil sa obligasyon, kundi dahil sa pagmamahal.

Isang taon ang lumipas. Nasa Cebu pa rin kami. Nag-online selling ako ng baby clothes kasama si Maya. Maliit lang kita, ₱30,000 minsan ₱40,000 isang buwan, pero sapat. Sapat para hindi na kailangang bumunot ng mystery box para lang makabili ng gatas.

Si Carlo, nagpadala ng sulat sa abogado. Gusto raw niyang makita si baby. Sabi ko, pwede, pero sa tamang lugar at may kasama akong tao. Hindi na sa condo niya. Hindi na sa ilalim ng rule niya.

Si Jessa, binenta na yung condo sa Makati kasi hindi na pala kayang bayaran ang monthly nang wala si Carlo. Bumalik siya kina Mama sa Project 8.

At ako, tuwing gabi, bago matulog si baby, binubuksan ko pa rin yung lumang wallet ko. Nandoon pa rin yung mga papel na ₱99, ₱53, ₱66. Hindi ko tinatapon. Tinatago ko para maalala kung gaano kalayo na ang narating namin.

Ngayong gabi, habang pinapanood ko si Rafael na tinuturuan si baby na maglakad sa balkonahe habang papalubog yung araw sa dagat ng Cebu, alam kong sa wakas, tapos na ang panahon ng mystery box. Panahon na ng totoong buhay, kung saan ako na ang pipili kung magkano ang halaga ko at ng anak ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨