Bahagi 4
Akala kong ako ang talo pero sa huling gabi sa ospital, sinugod ako ng biyenan at ng kabit ng asawa ko para bawiin ang lahat, pero doon mismo ko nilabas ang huling alas na 13 taon kong tinago.

Pagpasok ni Aling Pining at Carla sa kwarto ni Miguel, akala nila iiyak ako at magmamakaawa, pero sa halip inilapag ko sa mesa ang brown envelope na may lamang mother title at bank statements na magpapabago ng lahat.

Gabi na nun sa St. Luke’s BGC. Stable na si Miguel, inilipat na sa private room. Pero mahina pa rin. Hindi pa rin makatayo.

Pumasok si Aling Pining, galit na galit. “Liza! Ano ba tong narinig ko? Totoo ba na binili mo yung lupa ng condo? Paano mo nagawa yun sa anak ko? Asawa mo pa rin siya!”

Kasunod niya si Carla, hawak si Ethan, umiiyak pa rin. “Ate Liza, please, wag mo naman idamay si Ethan. Bata pa siya. Wala siyang kasalanan.”

Si Miguel, nakahiga, pinipilit bumangon. “Liza… wag… wag mong idamay ang bata… Ako ang may kasalanan…”

Tumingin ako sa kanilang tatlo. Labintatlong taon akong nanahimik. Labintatlong taon akong umoong kahit alam kong niloloko ako. Ngayon, sila pa ang galit?

Umupo ako nang dahan-dahan. Binuksan ko ang envelope.

“Ma, Carla, Miguel, makinig kayo. Hindi ako nandito para maghiganti.”

Inilabas ko ang unang papel. Yung mother title ng One Bonifacio High Street.

“Ma, alam mo ba kung magkano utang ng shop ni Miguel sa supplier ngayon? ₱25 million. Hindi niya sinabi sa inyo kasi nahihiya siya. Noong pandemic, nalugi ang construction. Nangutang siya para ipangbili ng mga condo na to, akala niya investment. Pero yung mga condo, hindi kumikita. Yung renta, hindi pa sumasakto sa monthly amortization.”

Natigilan si Aling Pining.

“At Miguel, alam mo ba kung saan nanggaling yung pera na pinambayad mo sa utang mo last year? Yung ₱5 million? Hindi sa kita ng shop. Sa pera ko. Sa shell company ko. Pinadaan ko lang sa pinsan mo para akala mo tulong niya.”

Nanlaki ang mata ni Miguel. Hindi siya makapagsalita dahil sa oxygen.

“Carla, yung ₱35,000 na pinapadala sa’yo buwan-buwan? 13 years na. Alam ko. Pero alam mo ba, yung kalahati nun, galing din sa tinatabi ko? Kasi kung hindi ako nagtipid sa accounting, wala nang maipapadala si Miguel sa’yo nung nalugi siya.”

Umiyak lalo si Carla. “Hindi ko alam, Ate. Akala ko…”

“Akala mo mahal ka niya kaya ka niya binibigyan ng lahat. Pero ang totoo, Carla, hindi ka niya kayang bigyan ng lahat. Ako ang bumubuhay sa inyong dalawa nang hindi niyo alam.”

Inilabas ko ang pangalawang papel. Mga bank statement. Mga titulo ng lupa sa Cavite na ngayon ay subdivision na.

“Yung lupa sa Cavite, binili ko ₱800,000 lang noon. Ngayon, ₱45 million na ang value. Yung pera na yan, hindi galing kay Miguel. Galing sa sipag ko. Sa 13 years na pagtitiis ko.”

Lumapit si Aling Pining, biglang lumuhod. “Liza, patawarin mo kami. Patawarin mo ang anak ko. Huwag mo kaming paalisin sa bahay…”

Hinawakan ko siya. “Ma, tumayo ka. Hindi ko kayo paaalisin. Bahay niyo pa rin yun. Bahay ni Carlo yun.”

Tumingin ako kay Carla at kay Ethan.

“Carla, eto ang offer ko. Hindi kita idedemanda. Hindi ko kukunin lahat ng condo. Yung tatlong condo na hawak ko ang mother title, sa akin na. Pero ibebenta ko yung isa, yung pera, hati kami ni Ethan para sa college fund niya at ni Carlo. Equal. Yung dalawa pa, paupahan natin, yung kita, hati sa dalawang bata.”

“Yung limang condo na natira, sa inyo na. Pero yung utang na ₱25 million, kailangan nating bayaran. Ibebenta natin yung dalawa dun para mabayaran. Yung tatlo, kay Ethan pa rin.”

“Yung tatlong sasakyan? Iisa lang matitira, yung luma. Yung dalawa, ibebenta natin para sa ospital ni Miguel at sa negosyo.”

Tahimik ang lahat. Narinig lang ang heart monitor.

Si Miguel, umiiyak na. “Liza… bakit… bakit hindi mo ako iniwan?”

Lumapit ako sa kanya, hinawakan ang kamay niya.

“Kasi Miguel, kung iniwan kita 13 years ago, wala kang matitira. Wala si Carla, wala si Ethan, wala si Carlo. Lahat tayo talo. Pero kung nanatili ako, kahit masakit, may naipon ako. May naipundar ako. Para sa mga bata.”

“At isa pa, Miguel. Yung sikreto na 13 years kong tinago? Hindi lang pera. Hindi lang titulo.”

Huminga ako nang malalim.

“13 years ago, nung nabasa ko yung text ni Carla, buntis din ako. Pangalawang baby sana natin. Pero nalaglag siya nung gabing nalaman ko ang lahat. Hindi ko sinabi sa’yo. Kasi alam kong pipiliin mo pa rin si Carla.”

Doon, tuluyang bumagsak si Miguel. Humagulgol siya nang malakas habang nakasaksak pa ang oxygen.

“At yun ang dahilan kaya hindi ako nagwala. Kasi patay na yung pangalawang anak natin nung gabing yun. At simula nun, ang mga anak na lang ang nabubuhay para sa akin. Si Carlo. At kahit hindi ko aminin, si Ethan din. Kasi kapatid siya ni Carlo.”

Lumapit si Ethan, takot pa rin. Hinawakan ko ang kamay niya.

“Ethan, ako si Tita Liza. Asawa ako ng Papa mo. Pero gusto kitang makilala. Gusto ni Kuya Carlo na magkaroon ng kapatid.”

Umiyak si Ethan at niyakap ako. Doon din napayakap si Carlo na kararating lang galing school kasama ang yaya.

Sa huli, pumayag si Carla. Pumayag si Aling Pining.

Si Miguel, naospital pa ng dalawang buwan. Ako ang nag-alaga. Hindi si Carla. Pero pinapapunta ko si Carla at si Ethan tuwing hapon para makita siya.

Nung gumaling si Miguel, hindi na siya bumalik sa shop. Ako na ang nagpatakbo. Ginawa ko siyang consultant na lang.

Yung walong condo, nabenta namin ang tatlo. Nabayaran ang utang. Yung natira, nakapangalan na kina Carlo at Ethan, co-owned, may educational trust.

At yung mother title? Nilagay ko sa trust fund ng dalawang bata. Para pag 21 na sila, sa kanila na talaga.

Isang taon ang lumipas. Nasa BGC kami ngayon. Magkakasama. Ako, si Carlo, si Ethan, minsan si Carla, at si Miguel na payat pa rin pero buhay.

Hindi kami perpektong pamilya. Pero buo kami sa paraang hindi ko inakala.

Minsan, tinanong ako ni Carlo. “Mama, hindi ka ba galit kay Papa?”

Ngumiti ako. “Galit ako, Anak. Galit na galit ako dati. Pero mas mahal ko kayo kaysa sa galit ko.”

At sa gabi, pag tahimik na, binubuksan ko pa rin ang lumang thermos ko, umiinom ng tsaa, at naglalaro ng chess mag-isa.

Pero ngayon, hindi na para maghintay maningil.

Para ipaalala sa sarili ko, nanalo ako hindi dahil nangganti ako, kundi dahil hindi ko hinayaang sirain ng sikreto nila ang kinabukasan ng mga anak ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨