Bahagi 3
Akala ko tapos na yung gabi nung sinabi kong bibigyan ko rin siya ng surprise, pero doon pa lang pala ako magigising na hindi na pala sa akin yung bahay na inipon ko ng anim na taon.

Mag-isa akong naupo sa sahig ng maliit na opisina alas-onse na ng gabi. Yung folding bed na sinasabi ni Carlo, may nakapatong na mga damit ni Josh at isang unan na amoy panlalaki. Yung maleta ko nasa tabi ko, hindi ko pa nabubuksan. Ang ingay ng aircon ng sala na dati ang tahimik, ngayon may halong hilik ng biyenan kong lalaki.

Binuksan ko yung drawer sa ilalim ng desk. Nandoon pa rin yung brown envelope. Sa loob, yung original na kopya ng titulo ng lupa ng condo, nakapangalan sa akin lang, Liza Santos. Binili ko to bago pa kami ikasal ni Carlo. Yung downpayment na ₱2.5 million, galing sa ipon ko nung nasa Singapore pa ako. Yung monthly amortization na ₱38,000, ako pa rin nagbabayad hanggang ngayon, auto-debit sa BPI account ko.

Pero yung duplicate na susi ng drawer, wala na. Dati dalawa yun. Isa nasa akin, isa nasa kwarto namin. Ngayon isa na lang.

Kinabahan ako. Kinuha ko yung cellphone ko at chineck yung email. May notification ako galing sa BPI tatlong linggo na ang nakalipas. May nag-attempt mag-request ng bank statement ng joint account namin ni Carlo. Yung joint account na pang-emergency fund lang, na halos ₱300,000 ang laman.

Hindi ako yun. Hindi ako nag-request.

Tinawagan ko agad yung kapatid kong si Angela na nasa Makati. Siya lang yung taong pwede kong tawagan nang ganitong oras na hindi ako huhusgahan.

“Angela, gising ka pa ba?” Bulong ko.

“Ate, kararating mo lang di ba? Kumusta?” sabi niya.

“Si Carlo, pinatira niya buong pamilya niya dito sa condo nang hindi nagsasabi. Tapos yung kwarto natin, binigay sa magulang niya. Yung halaman ko tinapon. Yung mga sapatos ko nasa karton.”

Tahimik siya ng ilang segundo. “Liza, check mo yung titulo. At check mo yung mga gamit mo sa opisina.”

Doon ko lang naalala. Yung maliit na vault na nasa opisina, yung lagayan ko ng alahas at yung iba pang importanteng papeles, nasa ilalim ng table dati. Pagtingin ko, wala na yung table. Pinalitan ng computer table na may sticker ng anak ni Rose.

“Angela, wala na yung lagayan ko,” sabi ko.

“Liza, umalis ka muna diyan. Pumunta ka dito. Bukas na natin ayusin,” sabi ni Angela.

Pero hindi ako umalis. Hindi dahil matapang ako. Kundi dahil kung aalis ako ngayong gabi, para ko na ring sinabing pumapayag ako na kanila na yung bahay.

Kinabukasan, Sabado ng umaga, maaga akong nagising. Alas-sais pa lang, nagluluto na yung biyenan kong babae sa kusina. Amoy ng sinigang, pero yung mga gamit ko sa kusina, lahat ginagamit niya na parang kanya.

Paglabas ko ng opisina, nakita ko si Carlo na nagkakape gamit yung mug ko na may pangalan ko.

“Gising ka na pala,” sabi niya. Parang walang nangyari kagabi.

“Carlo, pwede ba tayo mag-usap? Tayong dalawa lang,” sabi ko.

Sumagot yung nanay niya bago pa siya makasagot. “Ano na naman yan, Liza? Umagang-umaga, away agad? Kumain ka muna.”

Hindi ko siya pinansin. Tinitigan ko si Carlo. “Nasaan yung vault ko? Yung maliit na safe na nasa ilalim ng table dito?”

Nagkatinginan sila ni Rose. Si Rose yung sumagot. “Ate, pinatabi muna ni Kuya Carlo kasi sabi ni Lola, sagabal daw. Nasa bodega sa baba.”

Anong bodega? Wala kaming bodega sa condo. Ang meron lang, storage sa basement na binabayaran ng ₱2,000 per month.

Bumaba ako sa basement kasama si Carlo. Pagbukas ng storage, nakita ko yung vault ko, nakabukas. Walang laman. Yung mga alahas na bigay ng mama ko bago siya namatay, wala na. Yung mga resibo ng condo, wala na rin.

“Cario, sino nagbukas nito?” Halos nanginginig na boses ko.

“Wala akong alam diyan! Baka si mama lang nag-ayos!” Depensa niya agad.

Doon ko naramdaman yung pinakamasakit. Hindi yung nawala yung gamit. Kundi yung asawa kong dapat kakampi ko, siya pa yung unang nagtatakip sa pamilya niya.

Umakyat ako ulit. Hinarap ko yung biyenan ko. “Nay, nakita niyo po ba yung laman ng safe ko?”

Ngumiti siya na parang walang malisya. “Ay, yung mga hikaw? Akala ko laruan lang ni Rose, hiniram niya. Sabi ni Carlo, okay lang daw kasi pamilya naman.”

Si Rose naman, naka-cross arms. “Ate, ang arte mo naman sa hikaw. Isang pares lang naman. Ibabalik ko rin pag may pera na ako. Tsaka yung pera sa joint account niyo ni Kuya, hiniram muna ni Kuya pang-down sa motor ni Josh. Para may service papasok.”

Doon ako natauhan.

Kaya pala nag-request ng bank statement. Kinuha nila yung ₱300,000.

Lumapit si Carlo sa akin, hinawakan ako sa balikat. “Liza, wag mo nang palakihin. Babayaran din naman natin. Pamilya ko sila. Ikaw na yung mas nakakaangat, tulungan mo na.”

Tumingin ako sa kanya. Yung lalaking pinakasalan ko limang taon na ang nakakaraan, yung nangako na aalagaan niya ako, ngayon iba na yung itsura. Pagod, pero hindi dahil sa trabaho. Pagod dahil nahuli.

Sabi ko nang mahinahon, pero buong-buo, “Carlo, apat na buwan akong wala. Pagbalik ko, wala na akong kwarto, wala na yung halaman ko, wala na yung alahas ng nanay ko, at wala na yung pera natin. Ano pa yung susunod na kukunin niyo?”

Hindi siya nakasagot. Yung biyenan kong lalaki lang yung nagsalita mula sa sofa. “Abay kung ganyan ka magsalita, para mo na ring pinalayas kami! Wala ka talagang respeto!”

Sabi ko, “Hindi ko kayo pinapalayas. Pero hindi ko kayo pinatira dito. Si Carlo lang nagdesisyon nang mag-isa. At yung desisyon niya, may kapalit.”

Pumasok ako sa opisina, kinuha yung maleta ko, at kinuha yung brown envelope. Sa harap nila, nilagay ko sa bag ko yung titulo at yung natitirang bank documents.

Tapos tumingin ako kay Carlo. “Sabi ko sayo kagabi, may surprise ako sayo ngayong araw. Ito yung surprise ko. Tatawag ako ng barangay at ng building admin. Gusto kong malaman ng lahat kung kanino talaga tong condo na to, at kung paano nawala yung gamit ko.”

Nakita ko yung takot sa mata ni Carlo. Hindi dahil sa barangay. Kundi dahil alam niyang yung surprise ko, hindi lang salita. Totoo.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖