Bahagi 3
Akala ko tapos na nang umalis ako sa condo, pero nang silipin ko ang bank account at titulo ng lupa, dun ko nakita ang tunay na panloloko nila.

Akala ko yung pag-cancel ng membership card at pag-lock ng bank account ang pinakamasakit na gagawin ko nung gabing yun. Hindi pala. Mas masakit pa yung nasa BGC bus terminal na ako, hawak ang maleta, tapos biglang nag-notify ang bank app ko.

May attempted payment na ₱8,500 sa isang Italian restaurant sa BGC. Tinanggihan kasi na-lock ko na. Kay Liza at Carlo pa rin pala yung huling plano. Dinner daw nila kasama ang parents ni Liza para mag-thank you. Gamit pa rin ang supplementary card na nakapangalan sa akin.

Doon ako napahagalpak ng tawa sa terminal. Hindi dahil nakakatawa. Dahil sa wakas, malinaw na malinaw.

Sampung taon kong tinakpan ang mga butas nila.

Si Liza, nung una siyang dumating sa Manila, wala siyang matuluyan. Sabi niya broken-hearted siya. Sa condo ko siya pinatuloy. Sabi ko ilang araw lang. Umabot ng dalawang taon. Ako ang nag-ayos ng resume niya. Ako ang nag-refer sa kanya sa marketing department namin. Ako ang nagsabi sa boss namin na mabait siya at masipag.

Si Carlo naman, resident doctor sa isang ospital sa Makati. Laging pagod, laging may duty. Ako ang nag-aadjust. Ako ang nagluluto pag may time siya. Ako ang naglilinis ng condo pag umuwi siya nang pagod. Akala ko team kami.

Pero sa mga screenshot, team pala silang dalawa. Ako ang outsider.

Pagdating ko sa Cubao, sumakay ako ng bus papuntang Quezon City, sa bahay ng pinsan ko muna ako tumuloy. Hindi pa ako handang umuwi sa Cebu nang biglaan. Kailangan kong ayusin muna ang turnover papers ko at ang condo.

Kinabukasan, bumalik ako sa opisina sa BGC para kunin ang clearance ko. Hindi ko inaasahan na nandun si Liza sa pantry, kausap ang ilang katrabaho namin.

Pagkakita sa akin, biglang tumahimik.

“Liza, may kailangan lang akong kunin,” sabi ko nang mahinahon.

Ngumiti siya nang pilit. “Ah, Ana. Okay ka na ba? Kagabi kasi…”

Pinutol ko siya. Hindi ko na kayang makipagplastikan.

“Okay lang ako. Na-cancel ko na lahat ng auto-debit na nakalink sa card ko. Kasama na yung Spotify at Netflix na ginagamit niyo sa condo. Baka gusto niyo na mag-own account.”

Namula siya. Rinig na rinig ng mga kasama namin.

Maya-maya, dumating si Carlo sa opisina. Hindi na siya naka-scrubs, naka-casual siya. May dala siyang maliit na paper bag. Yung ice cream na sinasabi niya kagabi.

“Ana, pwede ba tayong mag-usap?”

Umupo kami sa may conference room. Wala nang tao.

Inilabas niya yung ice cream, tunaw na.

“Alam kong galit ka. Pero hindi mo dapat dinamay yung trabaho ni Liza. Natakot siya kahapon. Umiyak siya buong gabi. Sabi niya natatakot siyang matanggal dahil sa ginawa mo.”

Doon ako tuluyang nainis pero kalmado pa rin ang boses ko.

“Carlo, sino ba ang dinamay? Ako ba? Sampung taon akong nag-refer, nagturo, nag-cover sa kanya pag late siya. At ikaw, ilang beses kong sinabing gusto kong matikman nina Mama at Papa yung Manam? Ang sagot mo laging fully booked. Pero nung parents ni Liza, may table ka agad? May pa-city tour ka pa?”

Hindi siya nakasagot agad. Yumuko siya.

“Ana, magkaibigan lang kami ni Liza. Alam mo yun. Hindi ko siya gusto. Parang kapatid ko na siya.”

“Kapatid? Kapatid na sinasabihan mong kabahan ka pag tinatanong kita ng kasal? Kapatid na pinagsusuotan mo ng couple shirt na binili nating tatlo? Carlo, hindi ako tanga. Hindi na.”

Tumulo ang luha ko pero hindi ako humagulgol. Yung luha na matagal mo nang pinipigilan.

Doon niya sinabi ang totoo. Hindi yung buong totoo, pero sapat na.

“Natakot ako, Ana. Natakot akong magpakasal. Hindi pa ako ready. Akala ko pag nag-away kami ni Liza sa harap ng parents mo, titigil sila sa pangungulit. Hindi ko naisip na masasaktan ka nang ganun.”

“So ginamit niyo ako? Ginamit niyo yung pagmamahal ko para lang may excuse kayo?”

Tumahimik siya. Yun na ang sagot.

Pag-uwi ko sa bahay ng pinsan ko, tinignan ko ulit ang titulo ng condo. Nakapangalan pa rin sa akin. Binili ko yun limang taon na ang nakalipas, nung nag-promote ako. Naka-loan pero ako ang nagbabayad ng monthly na ₱35,000. Si Carlo, hati lang sa utilities, pero madalas ako pa rin. Si Liza, wala. Free lodging.

At yung bank account na joint dati namin ni Carlo para sa “future wedding fund” daw. May laman pa sanang ₱250,000. Nung sinilip ko, ₱45,000 na lang. May mga transfer kay Liza. Panggastos daw sa condo, pang-grocery, pang-Grab.

Doon ko naramdaman na hindi lang puso ko ang niloko, pati yung pinaghirapan ko.

Tinawagan ako ni Mama nung gabing yun. Umiiyak ako pero pinipilit kong tumawa.

“Anak, okay ka lang ba? Sabi ng pinsan mo umiiyak ka raw.”

“Ma, okay lang ako. Sa wakas, okay na ako. Hindi na ako yung Ana na naghihintay ng ten years para lang piliin.”

Sabi ni Papa sa background, “Umuwi ka na dito sa Cebu, anak. Dito ka muna.”

Pero hindi pa ako pwedeng umuwi agad. May isang bagay pa akong kailangang ayusin.

Kinabukasan, nagpunta ako sa admin ng condo. Pinalitan ko ang access. Sabi ko ako lang ang owner, at hindi na authorized ang dalawang tao na yun. Nag-iwan ako ng formal notice na may one week sila para kunin ang gamit nila.

Maliit na desisyon, pero para sa akin, malaki. First time kong inuna ang sarili ko.

Pagkatapos kong gawin yun, pumunta ako sa HR namin. Hindi para siraan si Liza. Para lang ipaalam na yung mga membership card at account na ginamit niya para sa team ay personal account ko at cancelled na. Ayaw kong madamay pa ang company.

Habang naglalakad ako pabalik sa bus station sa Quezon City, nakatanggap ako ng tawag.

Si Liza.

“Ana, bakit mo ginawa yun? Pinalayas mo kami? Saan kami titira ni Carlo? Wala kaming ibang mapupuntahan sa Manila!”

At sa likod niya, rinig na rinig ko ang boses ni Carlo, “Liza, ibigay mo sa akin ang cellphone.”

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖