Bahagi 3
Akala ko tapos na nang itapon ko ang damit para sa gabi naming sana, pero bumalik ang assistant niya kinabukasan dala ang katotohanang pilit niyang tinago sa akin

Pagkagising ko kinabukasan, maaliwalas ang Forbes house pero parang hindi na akin. Si Aling Nena nasa baba na, nagtitimpla ng kape. Hindi niya ako kinulit. Tahimik lang siyang naglagay ng toast sa harap ko.

Hindi ko ginalaw ang kape. Hawak ko pa rin ang kopya ng prenup na nakita ko kagabi. Malinaw ang nakasulat doon. Bago ang kasal, pumirma kami na kapag naghiwalay, wala akong kukunin ni piso sa pamilya de Leon. Hindi titulo ng lupa, hindi bank account, hindi condo. Pirma ko yun, pirma niya yun. Kaya nung tinulak ko pabalik ang sobre na may ₱10 million at titulo ng Forbes house, hindi ako nag-iinarte. Tinupad ko lang ang sinabi ko noon.

Alas diyes ng umaga, may kumatok sa gate. Si Carlo ulit.

Hindi ko sana pagbubuksan pero nandoon si Aling Nena at nahihiyang pinapasok siya hanggang sa may terrace lang. Naka-americana pa rin siya, pero halatang puyat. May dala siyang brown envelope pero hindi yung kagabi.

“Ma’am Angela, pasensya na po sa istorbo,” sabi niya. Hindi na siya kasing pormal kagabi. “Hindi po ako mapakali.”

Tinitigan ko siya. “Bakit ka bumalik? Nablock na kita, di ba?”

Yumuko siya nang kaunti. “Alam ko po. Pero may kailangan kayong malaman. Hindi ko po dapat sabihin, pero… si Sir Miguel po talaga ang nasa sasakyan kagabi. Siya po yung nag-message.”

“Alam ko,” sagot ko. Diretso. “Nakita ko.”

Nagulat siya. “Nakita niyo po?”

“Yung kamay niya. Yung sigarilyo na hindi sinindihan. Nasa likod siya ng tinted na SUV, pero binaba niya ang bintana ng kalahati. Akala niya siguro hindi ko makikita.”

Tahimik si Carlo. Ilang segundo bago siya nagsalita ulit.

“Gusto niya pong makasigurado na aalis kayo nang walang gulo. Matagal na po kasi siyang… natatakot na baka habulin niyo siya sa ari-arian. Yung ₱10 million, gusto niya pong tapusin nang maayos.”

Doon ako natawa pero hindi masaya. “Ako? Hahabulin siya? Carlo, tatlong taon akong hindi nanghingi kahit pang-grocery. Tatlong taon akong nagbayad ng sarili kong kuryente sa bahay na hindi naman akin. Tapos ngayon ako pa ang mukhang mukhang pera?”

Hindi nakasagot si Carlo. Inilapag niya ang brown envelope sa lamesa.

“Ano yan?” tanong ko.

“Yung original na marriage certificate niyo po. At yung kopya ng prenup na may pirma ni Sir. Pinabalik po ni Sir Miguel. Sabi niya, kung hindi niyo kukunin ang compensation, at least ibalik daw ang mga papeles na sa inyo talaga.”

Binuksan ko. Nandoon nga. Yung marriage certificate na ako lang ang may picture dati kasi proxy lang si Carlo nung nagpa-register kami. Walang picture ni Miguel doon. Puro pirma lang ng abogado niya.

Sa tabi ng certificate, may maliit na sulat-kamay na note. Hindi sulat ni Carlo. Iba ang sulat. Mabilis, lalaki.

“Nag-renew na ako ng ticket. Aalis ako bukas. Kung may kailangan ka, kay Carlo ka na lang magsabi. – M”

Isang letra lang. M. Miguel.

Nung binasa ko yun, hindi ako nasaktan sa paraang inakala ko. Mas parang natauhan ako. Tatlong taon akong nag-isip na baka busy siya, baka may dahilan kung bakit hindi siya umuuwi. Baka may trauma. Baka pinipilit lang siya ng pamilya niya na magpakasal. Lahat ng dahilan na yun, ginawa ko para pagaanin ang loob ko.

Pero yung sulat na isang linya, mas malinaw pa kaysa sa tatlong taong katahimikan. Wala siyang dahilan. Ayaw niya lang talaga.

“Ma’am,” mahinang sabi ni Carlo, “gusto ko lang pong sabihin, sa tatlong taon na nagtatrabaho ako kay Sir, kayo lang po ang… hindi nanghingi ng kahit ano. Yung ibang… dati, iba po.”

Tumingin ako sa kanya. “Anong ibig mong sabihin?”

Umiling siya. “Wala po. Nakita ko lang po kasi kung paano niyo itinulak ang sobre kagabi. Hindi po lahat gagawin yun lalo na ₱10 million yun at titulo ng Forbes house.”

Tumayo ako. Kinuha ko ang envelope at ibinalik sa kanya ang titulo at bank account na nandoon pa rin pala sa loob. Hindi ko alam na sinama niya ulit.

“Sabihin mo kay Sir Miguel, salamat pero hindi ko kailangan. At sabihin mo, hindi ako yung babaeng iniisip niya.”

Doon ko ginawa ang maliit na desisyon na yun pero importante sa akin. Tinawagan ko si Bea habang nandoon pa si Carlo.

“Bea, pwede ba akong makitulog muna sa condo mo sa BGC?” sabi ko sa phone. Nasa loudspeaker.

“Oo naman! Kanina pa kita hinihintay. Iwan mo na yang bahay na yan,” sigaw ni Bea sa kabilang linya.

Pinatay ko ang tawag. Humarap ako kay Carlo.

“Hanggang mamayang hapon lang ako dito. Pakisabi kay Sir Miguel, ako na mismo magpapadala ng ID pictures para sa divorce certificate. Pero hindi na niya kailangang ipa-personal deliver. Ipa-courier na lang niya sa BGC. Ayoko nang may assistant na kakatok sa pinto ko para lang ipaalala na tapos na kami.”

Tumango si Carlo. Halatang nahihiya pero halatang gumaan din ang loob niya.

Bago siya umalis, lumingon siya. “Ma’am Angela, kung sakali pong… kung kailangan niyo ng tulong sa paglipat…”

“Hindi na, Carlo. Kaya ko. Salamat.”

Pagkaalis niya, umakyat ako at sinimulan kong ayusin ang duffel bag ko. Hindi marami ang dadalhin. Mga damit ko lang, laptop, at yung prenup. Hindi ko dadalhin ang kahit anong gamit na binili ng pamilya de Leon para sa Forbes house.

Si Aling Nena nasa pintuan ng kwarto, hawak ang panyo.

“Ma’am, saan po kayo pupunta?” mahina niyang tanong.

Ngumiti ako sa kanya. “Sa BGC po muna, Aling Nena. Pero huwag po kayong mag-alala. Hindi ko kayo makakalimutan.”

“Ma’am, pasensya na kayo ha. Tatlong taon ko kayong nakita dito. Kayo lang mag-isa sa malaking bahay na to. Kahit ako, nasasaktan para sa inyo.”

Lumapit ako at niyakap siya. “Salamat po sa lahat ng sabaw, Aling Nena. Sa lahat ng gabi na sinamahan niyo ako maghintay kahit alam nating hindi darating.”

Habang nagsasara ako ng bag, nag-message ulit ang unknown number. Alam kong si Miguel yun.

“Natanggap mo na ba ang papeles?”

Hindi ko sinagot. Pero sa pagkakataong ito, hindi dahil sa galit. Dahil wala na akong kailangang patunayan pa sa kanya. Binura ko ang message at blinock ko rin ang bagong number na yun.

Ang totoo, masakit pa rin. Pero sa unang pagkakataon, malinaw na sa akin kung saan ako nasasaktan. Hindi dahil iniwan niya ako. Kundi dahil tatlong taon kong pinilit paniwalaan na may darating, samantalang wala naman talaga.

At sa gitna ng sakit na yun, may maliit na ginhawa. Akin pa rin ang pangalan ko. Akin pa rin ang desisyon ko na hindi kumuha ng kahit piso. At akin pa rin ang bukas na hindi na nakatali sa isang bahay na hindi naman naging tahanan.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖