Bahagi 3
Akala ko tapos na nang biglang nagpadala siya ng Goldilocks at ng blue na baon na ako raw ang tinuruan niyang ipagluto pabalik

Isang buwan kaming nasa Laguna. Ginamit ko yung ₱45,000 na ipon ko para magtayo ng maliit na sari-sari store sa harap ng bahay ni Nanay. Kahoy at yero lang, may dalawang lamesa, pero sa akin. Ako ang bumili ng mga unang paninda, softdrinks, kape, biskwit, sabon. Si Nanay ang tumulong magpintura ng karatula na may pangalan ni Miko.

Si Miko, inenroll namin sa elementary school sa barangay. Masaya siya doon, maraming kalaro, hindi na nagtatanong tuwing gabi kung kailan kami uuwi sa Quezon City. Pero minsan, bago matulog, nagtatanong siya, “Mama, galit ka ba kay Papa?” Sabi ko, “Hindi galit, anak. Pagod lang si Mama.”

Si Carlo, nung unang linggo, tawag nang tawag. Hindi ko sinasagot. Text nang text. “Mara, saan kayo? Umuwi na kayo, nag-aalala ako. Miss ko na kayo ni Miko.” Hindi ako nag-reply. Alam kong pag nag-reply ako, iiyak lang ako ulit.

Si Liza, nag-message sa Facebook. “Mara, misunderstanding lang yun, nagpapatulong lang ako kay Carlo sa resume sa SM, wala kaming relasyon. Best friend mo ako.” Hindi ko binasa nang buo. Ni-like ko lang yung message para alam niyang nabasa ko, pero hindi ako sumagot.

Pagkalipas ng dalawang linggo, tumigil na tawag ni Carlo. Akala ko tapos na talaga. Akala ko pinili na niya si Liza. Masakit, pero mas tahimik.

Isang hapon, mainit, nagbibilang ako ng benta sa sari-sari store, may dumating na delivery rider. Naka-motor, may dalang Goldilocks paper bag, yung kaparehong paper bag na nakita ko sa loob ng kotse ni Carlo sa parking ng SM North.

“Ma’am, may nagpadala po para kay Ma’am Mara,” sabi ng rider.

Pagbukas ko, may lunch box na blue. Bago, pero may sticker na Superman pa rin, katulad nung dati. Sa loob, may sinigang na baboy. Yung paborito ni Carlo dati. Pero ngayon, ako ang pinagluto. Maalat, medyo hilaw yung baboy, pero sinigang.

May sulat, sulat-kamay ni Carlo, pangit sulat niya.

“Mara, ako nagluto nito. Natutunan ko sa YouTube. Pangit lasa, maalat. Naalala ko kung gaano kahirap gumising ng 4am araw-araw para magluto. Sorry. Si Liza, hindi ko na kinakausap. Umalis na siya sa SM, lumipat ng ibang branch tapos umuwi ng probinsya. Pwede ba kayong bumalik ni Miko? Kahit hindi mo ako patawarin agad, gusto ko lang makita kayo.”

Natawa ako, pero may luha. Hindi ko alam kung matatawa o iiyak. Si Nanay nasa likod ko, nakatingin.

“Ano yan?” tanong ni Nanay.

“Baon. Siya nagluto,” sabi ko.

Umupo ako sa maliit na bangko sa tindahan, tinitigan yung lunch box. Tatlong taon kong ginagawa yun nang walang reklamo. Ngayon lang niya naranasan magluto, isang beses pa lang, alam na niya agad na mahirap.

Kinagabihan, tinawagan ko si Miko na naglalaro sa loob.

“Miko, miss mo na ba si Papa?”

Tiningnan niya ako, seryoso yung mukha ng 7 anyos.

“Opo, Mama. Pero okay lang po ako dito kasama si Lola. Masaya naman po tayo dito.”

Yung sagot ni Miko ang nagpatigil sa akin. Hindi na siya yung batang umiiyak pag wala si Papa sa gabi. Natuto na siyang maging masaya nang wala siya. At doon ko naisip, hindi na ako pwedeng bumalik sa dati na parang walang nangyari.

Isang linggo pa ang lumipas, walang delivery. Akala ko yun na yung huling baon. Pero isang hapon, bandang alas-kwatro, may tricycle na huminto sa harap ng tindahan. Bumaba si Carlo. Payat siya, naka-lumang t-shirt, may dalang maleta na sira na yung gulong. Hindi na siya yung supervisor na naka-polo at mabango tuwing papasok sa SM.

“Mara,” tawag niya, nahihiya.

Tiningnan ko siya. Hindi ako tumayo agad.

“Anong ginagawa mo dito?” tanong ko, kalmado pero nanginginig boses ko.

“Gusto ko lang makita kayo ni Miko. At gusto kong humingi ng tawad, hindi sa text, harap-harapan.”

Nasa loob si Miko, narinig boses ni Carlo. Lumabas siya, dala yung coloring book niya.

“Papa!” sigaw niya, pero huminto sa gitna ng tindahan at tumingin sa akin. “Mama, okay lang ba yakapin ko si Papa?”

Tumango ako. Hindi ko kayang ipagkait kay Miko yun.

Tumakbo si Miko, niyakap si Carlo. Umiiyak si Carlo habang yakap si Miko, parang bata.

“Sorry, anak, sorry,” paulit-ulit niya.

Tiningnan ko silang dalawa. Alam kong mahal pa rin ni Miko ang Papa niya. Pero ako, hindi ko pa alam kung mahal ko pa yung asawa ko, o mahal ko pa yung alaala niya.

Umupo kami sa loob, sa kusina ni Nanay. Si Nanay, tahimik lang, nagtimpla ng kape pero nakikinig.

“Mara, alam kong nasira ko tiwala mo,” sabi ni Carlo, nakayuko. “Si Liza, wala na. Tapos na. Nung umalis ka, naintindihan ko kung gaano kahirap yung ginagawa mo araw-araw. Yung 4am na gising, yung lunch box na may Superman sticker, yung sulat na ‘ingat’. Lahat yun hindi ko pinahalagahan. Yung ₱20,000 na iniwan mo sa joint account, hindi ko ginalaw. Nandun pa rin. Yung sapatos na ₱3,500 na pinabili ko kay Liza, hindi ko binili.”

“Carlo,” putol ko, “hindi lang yung baon ang issue. Yung best friend ko pa. Sa harap ng anak ko. Sa parking ng pinagtatrabahuhan mo. Pinagmukha mo akong tanga.”

Tumango siya, umiiyak pa rin. “Alam ko. Wala akong excuse. Nagsimula lang sa kwentuhan sa pantry, tapos lunch, tapos… mali ako, Mara.”

Tahimik kami. Si Miko nakayakap pa rin sa braso ni Carlo.

Tiningnan ko yung sari-sari store ko sa labas, maliit pero kumikita na. Tiningnan ko si Nanay na pagod na pero nandyan. Tiningnan ko si Miko.

“Carlo, hindi kita mapapatawad ngayon,” sabi ko, malinaw. “Pero pwede kang tumulong dito sa tindahan, magbantay pag may lakad ako sa palengke sa bayan. At simula bukas, ikaw ang gumising ng 4am para magluto ng baon ni Miko. Pag nagawa mo yun ng isang buwan, araw-araw, saka natin pag-usapan kung ano tayo.”

Nagulat siya, pero ngumiti habang umiiyak pa rin. “Oo, Mara. Kahit habambuhay pa. Kahit maalat pa rin luto ko.”

At doon ako nagdesisyon ng maliit pero importante. Hindi ko siya pinatuloy sa bahay ni Nanay. Doon siya sa maliit na kubo sa likod ng tindahan natulog, kasama yung maleta niya. Gusto kong makita kung kaya niyang bumawi nang hindi ako agad inaangkin ulit. Gusto kong protektahan yung tindahan na pinundar ko sa ₱45,000 at yung tahimik naming buhay ni Miko dito sa Laguna.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖