Bahagi 3
Akala ko tapos na ang panloloko niya pero nang makita ko ang titulo ng condo namin na wala na ang pangalan ko, doon ako natauhan ng tuluyan

Tatlong araw na kami sa Tagaytay. Tahimik ang umaga dito, hindi tulad ng BGC na puro busina at ilaw. Si Emma at Liam unti-unti nang nasasanay. Naglalaro sa maliit na veranda, naghahanap ng langgam.

Ako hindi pa rin mapakali. Hawak ko ang laptop, bukas ang email kung saan ko inencrypt lahat. Kahapon sinabi ni Atty. Liza na may nakuha na siyang kopya ng titulo ng lupa ng condo namin sa BGC. Conjugal dapat iyon, kasi nabili namin pagkatapos ng kasal. Pero wala na ang pangalan ko.

Walong buwan na pala nung pinatransfer ni Carlo ang titulo sa nanay niya. Deed of donation daw. ₱7.8 million ang market value ng condo na iyon. Kaya pala kampante siyang sabihin na hindi ako mahihirapan sa kalahati ng buhay ko kung aalagaan ko si Ethan. Kasi sa utak niya, wala na akong habol.

Nang mabasa ko iyon, parang sinampal ako. Hindi dahil sa pera. Kundi dahil habang ako nag-aalaga ng dalawang sanggol sa incubator dati, siya nag-aasikaso na ng papeles para itago ang conjugal property namin. Habang ako nagtitipid para sa gatas, siya nagta-transfer ng ₱2.5 million sa nanay niya na kunwari investment.

Tumawag si Carlo kinahapunan. Hindi ko na binlock ang bagong number niya kasi sabi ni Atty. Liza hayaan ko munang magsalita siya para may record. Galit ang boses niya pero pilit pinapakalma.

“Grace, saan mo dinala ang mga bata? Hindi mo pwedeng basta kunin sila. May karapatan ako.”

Sagot ko, “May karapatan ka rin ba kay Ethan? Sino ang nanay niya?”

Tahimik siya ng ilang segundo. Tapos sabi niya, “Si Bianca kaibigan ko lang. Si Ethan, anak ko iyon. Pero pamilya pa rin tayo. Bumalik ka na, pag-usapan natin. Si Ethan kapatid nina Emma at Liam.”

Doon ako natawa. Mahina pero malamig.

“Carlo, hindi mo pwedeng gawing kapatid ang anak mo sa kabit para lang maging convenient sa iyo. Hindi laruan ang mga anak ko para pilit mong pagdugtungin ang dalawang pamilya na sinira mo.”

Sumigaw siya. “Wag mo akong pagsalitaan nang ganyan! Kung magmamatigas ka, wala kang makukuha. Nasa nanay ko na ang condo. Wala kang titulo ng lupa, wala kang bank account na malaki. Anong ipaglalaban mo?”

Doon ko naintindihan kung bakit niya nasabi sa recording na malambot ang puso ko. Kasi akala niya pera ang magpapaluhod sa akin. Akala niya kapag sinabi niyang bibigyan niya ako ng magandang buhay kapalit ng pag-aalaga kay Ethan, papayag ako.

Hindi niya alam, anim na buwan ko nang inililipat paunti-unti ang sahod ko sa freelance ko sa sarili kong bank account. Hindi kalakihan, pero sapat para sa anim na buwan na upa at pang-enroll sa school. Hindi niya alam na yung alahas ng nanay ko na binenta ko ay ₱120,000 at iyon ang downpayment ko dito sa Tagaytay. Hindi niya alam na yung USB na hawak ko ay may lahat ng transfer slips na may pirma niya.

Kinagabihan, dumating siya sa Tagaytay. Hindi ko alam kung paano niya nahanap ang address, siguro sa Find My ng lumang iPad ni Emma na naiwan ko dati sa condo. Kumatok siya nang malakas. Si Emma umiyak. Si Liam nagising.

Binuksan ko ang pinto pero hindi ko siya pinapasok. Nakatayo siya sa labas, may dalang paper bag na may laruan.

“Grace, please. Si Ethan nasa nanay ko ngayon. Hindi ko alam kung paano siya aalagaan. Hindi ko naman gustong iwan kayo.”

Tiningnan ko siya. Yung Carlo na nakilala ko limang taon na ang nakakaraan, wala na. Ang nasa harap ko ay isang lalaking pagod at takot na mabisto.

“Carlo, nung nasa ospital ako sampung oras na umiiyak, nasaan ka? Nung nasa incubator sina Emma at Liam, nasaan ka? Wala ka. Ngayon gusto mong ako ulit ang mag-ayos ng gulo mo?”

Hindi siya nakasagot. Nakayuko lang. Narinig ko si Bianca tumatawag sa cellphone niya. Hindi niya sinagot sa harap ko.

“Umuwi ka na, Carlo. Ayusin mo ang buhay mo. Kami, aayusin namin ang amin.”

Isinara ko ang pinto. Nanginginig ang kamay ko pero hindi ako umiyak sa harap niya. Pagkasara, sa banyo ako pumasok at doon ko binuhos ang lahat. Tahimik lang, walang boses, para hindi marinig ng mga bata.

Pagkalabas ko, gising si Emma. “Mama, bakit ka umiiyak?”

Niyakap ko siya. “Hindi Mama umiiyak dahil mahina. Umiiyak si Mama kasi tapos na.”

Doon ko naintindihan na hindi na ako yung dating Grace na maghihintay ng sorry. Mas malinaw na ang isip ko. Masakit pa rin, pero hindi na malabo.

Kinaumagahan, nagdesisyon ako ng isang maliit pero importanteng bagay. Pumunta ako sa City Hall ng Tagaytay kasama si Atty. Liza via video call. Nag-enroll ako ng dalawang bata sa bagong preschool gamit ang apelyido ko noong dalaga. Nagbukas ako ng bagong bank account na ako lang ang may access. At pinirmahan ko ang authorization para kasuhan si Carlo ng fraudulent transfer ng conjugal property at para sa sole custody nina Emma at Liam.

Sabi ni Atty. Liza, malakas ang laban namin kasi may recording, may bank transfers, at may pattern ng pagtatago ng titulo ng lupa. Pero matagal daw ang proseso. Sabi ko okay lang. Hindi ko kailangan ng mabilis. Kailangan ko ng totoo.

Nung hapon, habang naglalaro sina Emma at Liam sa sahig, may dumating na sulat mula sa barangay. Notice na may naghahanap sa akin sa lumang address sa BGC. Si Carlo nag-file ng report na nawawala ang mga bata. Natawa si Atty. Liza nang makita niya. “Hay naku, classic move.”

Hindi ako natakot. Kasi sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, hawak ko ang ebidensya. Hindi ako ang nangangailangan ng awa niya. Siya ang kailangang magpaliwanag.

Bago matulog, inayos ko ang mga papeles sa mesa. Titulo ng lupa na wala ang pangalan ko, transfer slip na ₱2.5 million, loan slip na ₱350,000 kay Bianca, at USB. Katabi nila ang drawing ni Emma na may tatlong tao lang, ako, siya, at si Liam.

Tiningnan ko iyon nang matagal. At doon ko sinabi sa sarili ko na hindi ko na hahayaang gamitin ng kahit sino ang pagiging mabait ko laban sa akin.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖