Bahagi 3
Akala ko tapos na ang lahat nang ipahiya ako ng biyenan ko, pero nang lumabas ang totoo tungkol sa pekeng papel na pinirmahan niya, doon ako tuluyang natauhan!

Hindi ko malilimutan ang itsura ni Carmen nang agawin niya ang mic. Nanginginig ang kamay niya, pero malakas ang boses niya. “May papeles ako! Nagpa-abort ang babaeng iyan! Niloko niya kayong lahat!”

Buong ballroom nagkagulo. Ang mga camera na kanina naka-focus sa akin, ngayon nakatutok na sa mukha ni Carmen. Si Bianca sa tabi niya pilit na hinahatak ang braso ng biyenan ko, bulong nang bulong ng “Tita, tama na po.”

Si Miguel hindi pa rin nagsasalita. Nakatayo lang siya sa harap ng tatlo kong anak. Tinitigan niya si Miko. Si Miko ang pinakamatapang sa tatlo. Labing-apat na taong gulang, pero hindi siya umatras. “Hindi kami peke,” sabi niya nang mahinahon pero buo ang boses. “Si Mama hindi nagsisinungaling.”

Doon ako natauhan. Hindi na ako iyong babaeng umiiyak sa banyo ng ospital habang hawak ang pregnancy test. Hindi na ako iyong babaeng pumunit ng tseke para lang sa dignidad.

Huminga ako nang malalim at kinuha ang mic na hawak ng host na natutulala pa rin. “Carmen Lorenzo,” sabi ko. Hindi ko na siya tinawag na Ma. “Sabi mo nagpa-abort ako. Saan? Saang ospital? Sino ang doktor? Kasi ang alam ko, pinunit ko ang tseke na ₱5 million na binigay mo sa harap mo mismo. Wala akong kinuha kahit piso sa inyo.”

Namula ang mukha ni Carmen. “Sinungaling ka! Kinuha mo ang pera at tumakas ka kasama ng ibang lalaki!”

Tumawa ako. Pero hindi masayang tawa iyon. “Tumakas kasama ng ibang lalaki? Carmen, lumaki ako sa ampunan. Wala akong pamilya. Kung may lalaki mang kasama ako noong gabing umalis ako, iyon ay ang taxi driver na nagdala sa akin sa ospital kasi muntik na akong mamatay sa ulan habang buntis ako ng triplets.”

Lumingon ako kay Miguel. “At yung polo na may lipstick? Alam mo ba kung saan nanggaling iyon, Miguel? Hindi mo alam, di ba? Kasi lasing ka noong gabing iyon. Pero si Bianca alam niya. Siya mismo ang naglagay noon.”

Napaatras si Bianca. “Hindi totoo yan! Grace, huwag kang gumawa ng kwento!”

Pero hindi na siya pinakinggan ni Miguel. Sa unang pagkakataon sa loob ng labing-apat na taon, tiningnan niya si Bianca nang malamig na malamig. “Noong gabing iyon… ikaw ang nagdala sa akin pauwi galing sa meeting sa Makati, di ba? Sabi mo nahilo ako.”

Doon nagsimulang manginig si Bianca. “Miguel, hindi…”

“At yung tawag sa anibersaryo natin?” Patuloy ko. “Nasa harap ako ng malamig na steak, may kandila. Tapos isang babae ang sumagot sa cellphone mo. Sabi mo naliligo ka. May tunog pa ng tubig sa background. Ang galing ng timing, Bianca. Kakasimula pa lang naming mag-away ni Miguel sa telepono, ikaw na ang sumagot.”

Napaiyak na si Bianca pero hindi dahil sa pagsisisi. Dahil nahuli siya.

Ang buong hall tahimik na nakikinig. Kahit ang mga waiter hindi gumagalaw.

Si Miguel dahan-dahang lumingon kay Carmen. “Ma, nasaan ang papel na ibinigay mo sa akin noon? Yung medical certificate?”

Pilit na matapang si Carmen. “Nasa safe ko! Totoo iyon!”

“Anong pangalan ng ospital ang nakalagay doon?” tanong ni Miguel, mahinahon pero parang kutsilyo ang bawat salita. Hindi nakasagot si Carmen.

Doon ko nakita, kahit masakit, na si Miguel ay niloko rin. Hindi lang ako.

Labing-apat na taon siyang nabuhay na akala niya iniwan ko siya dahil sa pera at nagpa-abort ako. Labing-apat na taon siyang naging demonyo sa negosyo dahil galit siya. At ang singsing na pilak na iniwan ko, hindi niya itinapon dahil kahit galit siya, may parte pa rin sa kanya na hindi makalimot.

Lumapit si Marco sa akin, hinawakan ang kamay ko. “Ma, okay ka lang?” Bulong niya. Tumango ako. Ang sakit, pero mas malinaw na ang isip ko ngayon.

Tumingin ako kay Miguel. “Hindi ako pumunta rito para makipagbalikan. Hindi ko kailangan ang apelyido mo. Pumunta ako rito kasi narinig ng mga anak ko na idodonate mo ang lahat. ₱150 billion, Miguel. Iyon ang dugo at pawis ng kompanyang dapat sana para sa kinabukasan nila. Hindi mo pwedeng ipamigay nang hindi man lang tinatanong kung may mga anak ka pala.”

Doon napaluhod nang bahagya si Carmen sa upuan. Si Bianca napayuko na, umiiyak.

Si Miguel naman, sa harap ng lahat ng tao, sa harap ng mga camera na naka-live pa rin sa buong mundo, dahan-dahang lumuhod para pantayan ang taas ng tatlo kong anak.

“Anong pangalan ninyo?” tanong niya, basag ang boses.

“Miko,” sagot ng panganay. “Marco.” “Matteo,” sabay ng dalawa pa.

Tatlong pangalan na pinili ko nang mag-isa sa maliit na apartment sa Cebu, habang nagtitinda ako ng online para mabuhay.

Tumayo ako nang tuwid. “Miguel, bukas pupunta ako sa opisina mo sa Makati. Hindi para magmakaawa. Para pag-usapan kung paano mo kikilalanin ang mga anak mo. Hindi sa salita, kundi sa titulo ng lupa, sa bank account, sa legal na dokumento. Kasi kung hindi, ako mismo ang maglalabas ng totoo sa publiko.”

Iyon ang maliit pero pinakamahalagang desisyon na ginawa ko sa gabing iyon. Hindi na ako tatakbo. Hindi na ako iiyak sa ulan. Lalaban ako, pero hindi bilang asawa niya. Bilang nanay ng tatlo niyang anak.

At bago ako tumalikod para umalis kasama ang mga bata, narinig kong mahinang sinabi ni Miguel sa likod ko, “Grace… yung singsing… nasa safe ko pa rin.”

Hindi ako lumingon. Pero sa unang pagkakataon sa loob ng labing-apat na taon, hindi na mabigat ang dibdib ko.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖