Bahagi 3
Akala ko tapos na ang kahihiyan sa barangay hall, pero sa presinto pala mismo umamin ang mister ko kung paano niya isinanla ang cellphone ng anak ko

Pagdating namin sa presinto sa Quezon City, maliit lang yung kwarto, may rehas na 2×2 meters, may CR na amoy ihi. Pinaupo kami sa bangko na kahoy. Si Onyok katabi si Boss Tasyo, parehong hawak ng pulis. Si Boss Tasyo may dala pa ring baril na may anim na bala at listahan ng utang na ₱12,000 na may 10% na tubo kada araw.

Ako, si Nicole, si Aling Nene, si Ma’am Liza na teacher, at yung taga-DSWD na babae. Si Nicole hawak pa rin ang resibo ng Cebuana na ₱2,000 at ang certificate niya. Ako, nanginginig pa rin ang kamay. Hindi dahil sa takot kay Boss Tasyo, kundi dahil sa kahihiyan at galit kay Onyok. Limang buwan kong pinag-ipunan yun. Gigising ako ng alas-kwatro ng umaga para magluto ng puto at kutsinta, magtitinda hanggang tanghali, kikita ng ₱300. Tapos isang tulog lang ng bata sa duyan, nawala.

Tinanong ng pulis na lalaki, 40 anyos, si Onyok. Paulit-ulit ang tanong. Totoo ba na isinanla mo ang cellphone ng anak mo na Tecno na ₱4,500 na galing sa ipon ng asawa mo? Totoo ba na habang tulog si Nicole sa duyan na may kulambo sa bahay na kahoy na 60 sqm na walang titulo, kinuha mo yung cellphone? Totoo ba na ang resibo ay may pangalan mo at pirma mo? Totoo ba na ginamit mo yung ₱2,000 para tumaya sa e-sabong?

Umiiyak na sumagot si Onyok. Opo, sir. Isinanla ko po. Kinuha ko po habang tulog si Nicole. May pirma ko po sa resibo. Yung ₱2,000 pinantaya ko po sa e-sabong. Kasi may utang po ako na ₱12,000 kay Boss Tasyo. May tubo na ₱1,200 kada araw, kaya ₱13,200 na po lahat. Pinagbintangan ko po si Mylene kasi takot po ako.

Si Boss Tasyo naman, maangas pa rin nung una. Sabi niya, utang ay utang, may tubo dapat. Pero nung nakita ng pulis yung picture ko na may pulang ekis sa listahan niya, at yung baril, iba na ang tono. Sabi ng pulis, pananakot yan. Hindi pwedeng maningil ng may baril at picture ng asawa na may ekis. Kasama pa ang bata.

Doon ko nakita ang totoong mukha ni Onyok. Hindi na siya yung lalaking minahal ko na masipag mag-tricycle. Payat na siya, nangingitim ang ilalim ng mata, amoy yosi at alak. Yung kamay niya na dati nag-aayos ng tricycle, ngayon puro kakalabit sa cellphone para sa e-sabong. At yung bibig niya na dati tahimik, ngayon marunong nang manira ng asawa sa harap ng barangay.

Si Aling Nene, biyenan ko, umiyak. Sabi niya, “Onyok, anak, bakit mo nagawa yun sa apo ko? Pitong taon pa lang yun. Honor pa. Tapos yung nanay niya, limang buwan nagtinda.” Si Aling Nene kahit chismosa, mahal niya si Nicole. Siya ang nag-aalaga pag nasa palengke ako. Nakita ko sa mata niya ang hiya.

Si Ma’am Liza, teacher ni Nicole, nagsalita. Sabi niya, may scholarship si Nicole na ₱5,000 galing sa school, kasi honor student. Pero hindi pa niya binibigay kasi wala na yung cellphone na gagamitin. At kung hindi makakapasok sa online class, baka matanggal sa honor. Sabi niya, “Mylene, sayang yung sipag ng anak mo. Araw-araw nasa Zoom yan, Math, English, Science, laging sumasagot.”

Yung taga-DSWD, babae na 40 anyos, kinausap ako. Sabi niya, may ayuda na ₱3,000 para kay Nicole. Pero kailangan daw ayusin muna yung sitwasyon sa bahay. Hindi daw pwedeng bata ang nagsasakripisyo sa bisyo ng magulang. Tinignan niya ako, hindi bilang asawa ni Onyok, kundi bilang nanay.

Ako, nasaktan, pero mas luminaw ang isip ko. Hindi na ito tungkol sa milk tea na binintang sa akin. Hindi tungkol sa chismis ng sampung babae sa tindahan ni Aling Nene. Tungkol ito sa anak kong 7-anyos na natutong magsinungaling ang tatay niya at gamitin ang gamit niya para sa sugal. At tungkol sa akin na pinagbintangan para pagtakpan ang utang na ₱12,000.

Habang nasa presinto kami, may sinabi si Onyok na hindi ko inaasahan. Sabi niya, “Mylene, hindi ko na maalala kung saan ko nilagay yung headset na ₱150 at yung load na ₱100.” Doon ko na-realize, pati yung headset na may mic na binili ko para malinaw boses ni Nicole sa klase, at yung load na 2GB na nilo-loadan ko araw-araw, sinama niya sa bulsa nung kinuha niya yung cellphone. Hindi lang cellphone ang nawala, pati yung buong gamit pang-online class.

Pero may isa pa. Nung tinanong ng pulis si Boss Tasyo kung magkano talaga ang tubos sa Cebuana, sabi ni Boss Tasyo, ₱2,000 daw ang sangla, pero may tubo na 10% kada buwan, ₱200, kaya ₱2,200 na ang tubos. At si Onyok, wala ni piso. Yung tricycle niya na dapat kumikita ng ₱500 isang araw, hindi na bumibiyahe kasi puro e-sabong.

Doon ako gumawa ng desisyon, maliit pero importante para sa akin. Hindi ko hihingin kay Aling Nene ang pera. Hindi ko rin gagalawin yung scholarship na ₱5,000 ni Nicole na nasa envelope ni Ma’am Liza. Sabi ko sa sarili, ako ang bibili ulit, ako ang tutubos. Hindi dahil mayabang ako, pero dahil gusto kong patunayan kay Nicole na yung pinaghirapan ng nanay niya, kayang bawiin ng nanay niya nang hindi umaasa sa taong sumira.

Kinausap ko si Ma’am Liza at yung taga-DSWD. Sabi ko, “Ma’am, pwede po bang itabi niyo muna yung scholarship at ayuda na ₱3,000? Tutubusin ko po muna yung cellphone sa Cebuana. Galing po sa benta ko ng kakanin.” Hindi ko sinabi na wala pa akong sapat, pero alam kong gagawa ako ng paraan. Ayaw kong isugal ulit ni Onyok yung pera ng anak ko.

Nung pauwi na kami galing presinto, hawak ni Nicole ang kamay ko. Hindi na siya umiiyak. Sabi niya, “Mama, paglaki ko, gusto ko maging teacher para turuan ko yung mga batang katulad ko na nawalan ng cellphone.” Napayakap ako sa kanya sa may sakayan ng jeep sa Quezon City. Ang liit-liit niya, pero ang laki ng natutunan niya sa isang araw na sinubukan siyang patahimikin.

Pagdating sa bahay na kahoy na 60 sqm, walang titulo, amoy pa rin ng kakanin. Si Aling Nene tahimik na nagwalis. Si Onyok hindi sumama, naiwan sa presinto para sa blotter. Ako, binuksan ko yung lata na lagayan ko ng ipon galing sa ₱300 araw-araw. May natira pa akong ₱1,800. Kulang pa ng ₱400 para sa tubos na ₱2,200. Pero alam kong bukas, magtitinda ulit ako. At hindi na ako mahihiyang humingi ng tulong kay Ma’am Liza para sa load na ₱100.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖