Bahagi 3
Akala ko tapos na ang kahihiyan nang umamin si Aling Nita pero doon ko lang nalaman kung saan talaga napunta ang resibo at pera ng gamot ni Kyla

Pagdating ni Singh na Bumbay, mas lalong gumulo. Dala niya yung maliit na notebook na may listahan ng utang. Nandoon pangalan ni Aling Nita, ₱8,000 na principal, ₱1,600 na tubo, total ₱9,600. May pirma pa ni Aling Nita sa tabi. Nakita niya yung ₱500 na hawak ni Aling Nita.

“Aling Nita, kulang pa yan. Sabi mo kahapon magbabayad ka ng ₱2,000,” sabi ni Singh. Hindi siya galit, pero pagod na boses niya. Sanay na siya maningil sa buong barangay sa Quezon City.

Si Boyet, biglang hinila si Aling Nita papasok sa bahay na bato. “Nay, totoo ba? Binenta mo gamot ni Kyla?” tanong niya. Si Aling Nita, umiiyak na. Hindi na yung matapang na boses kanina sa labas. Umamin siya, pero pabulong.

“Opo, anak. Binenta ko. Yung Augmentin na ₱850 binenta ko ng ₱300 lang sa TGP kasi ayaw nila kunin ng buo pag walang reseta. Yung Ceelin na ₱450, ₱200 lang. Tempra ₱150, ₱50 lang. Salbutamol ₱350, ₱100 lang. Total ₱650 lang nakuha ko. Akala ko mananalo ako sa bingo na ₱100 ang taya, 20 taya sana yun, ₱2,000. Talo lahat. Yung ₱500 natira, pang-abot ko kay Singh, pero kulang pa ng ₱9,100.”

Narinig ko lahat. Hindi ako pumasok agad. Naiwan ako sa labas kasama si Kyla. Yung sampung chismosa, unti-unting umalis, pero may dalawa na lumapit sa akin. “Leni, sorry ha, akala namin totoo,” sabi nila. Hindi ko sila sinagot. Ang nasa isip ko lang, paano na si Kyla? 39 degrees pa rin lagnat niya, wala na siyang antibiotic na kailangan niya inumin agad.

Pumasok ako sa bahay. Nakita ko yung banig ni Aling Nita sa sulok. Inangat ko. Nandoon nga yung iba pang resibo ng TGP na luma, mga bingo cards na gamit na, at yung picture ko na may ekis na pula na gawa sa ballpen. Para bang sinisisi niya ako matagal na. Hindi lang ngayon. Doon ko narealize, matagal na siyang may galit sa akin kasi ako yung manugang na taga-laba lang, hindi makapagbigay ng malaking pera.

Si Boyet, nakaupo, hawak ulo. “Leni, anong gagawin natin? Wala na gamot si Kyla. Wala pa tayong ₱1,800 ulit,” sabi niya. Dati, pag may problema, lagi siyang “Bayaan mo na si Nanay.” Ngayon, iba. Nakita niya anak niyang nanghihina.

Sabi ko, “Boyet, hindi na pwede na ganito. Yung gamot ni Kyla, buhay niya nakataya. Yung utang ni Nanay na ₱8,000, hindi natin utang. Pero yung bahay na to, walang titulo, pag kinuha ni Singh yung gamit, saan tayo pupunta?”

Si Aling Nita, lumuhod sa harap ni Kyla. “Kyla, apo, sorry. Lola lang. Gusto ko lang mabayaran si Singh kasi natatakot ako.” Si Kyla, kahit may lagnat, umatras. Hindi na siya lumapit sa Lola niya tulad ng dati na lagi siyang may dalang kakanin. Doon ko nakita, nasaktan talaga anak ko, hindi lang sa katawan, pati sa tiwala.

Pumunta ako sa TGP sa kanto, dala yung resibo na may ekis. Kinausap ko yung pharmacist. “Ate, natatandaan mo ba sino nagbenta ng Augmentin na ₱850, Ceelin na ₱450 kahapon? Anak ko po may sakit, 7 anyos,” tanong ko. Sabi ng pharmacist, “Si Aling Nita nga, Leni. Sabi niya ikaw nag-utos. Binigay niya reseta mo na may pangalan mo, kaya binilhan namin ng mura, ₱650 lang lahat. Akala namin okay lang.”

Doon lumilinaw lahat. Ginamit ni Aling Nita pangalan ko para maibenta. Kaya may ekis na pula sa picture ko, para kunwari ako talaga. Galit na galit ako, pero pinigilan ko. Kasi kung magwawala ako, sino mag-aalaga kay Kyla?

Umuwi ako, nilagnat na lalo si Kyla, 39.5 na. Wala na kaming Tempra na ₱150 na pampababa ng lagnat. Yung nebulizer na salbutamol na ₱350, wala na rin, kaya hirap siya huminga sa ubo. Si Boyet, naghanap ng mahihiraman ng pera sa toda, pero wala, kasi may utang din siya na ₱2,000 sa tindahan ng yosi.

Naisip ko, kailangan ko ng desisyon. Hindi malaki, pero importante. Kinuha ko yung lumang bag ko na may zipper at maliit na padlock na binili ko sa palengke ng Quezon City ng ₱120 dati. Nilagay ko doon yung kopya ng reseta na may pirma ng doktora, yung bagong resibo ng utang ko sa TGP na ₱1,800, at yung resibo na may ekis na ebidensya na si Aling Nita nagbenta. Sabi ko sa sarili, hindi na ako papayag na basta na lang kunin yung gamot sa lamesa.

Sinabi ko kay Boyet, “Simula ngayon, lahat ng gamot ni Kyla, nasa bag ko na may lock. At si Kyla, hindi na matutulog sa duyan na mag-isa habang wala ako. Isasama ko siya sa center o iiwan ko sa ate ko, hindi na dito pag wala ako.” Maliit na desisyon lang, pero doon ako naging mas malinaw. Hindi na ako yung Leni na tahimik lang pag pinagbibintangan.

Kinagabihan, bumalik si Singh. “Aling Nita, bukas dapat may ₱1,000 ka na,” sabi niya. Si Aling Nita, walang masagot. Tiningnan niya ako, parang humihingi ng tulong. Pero hindi ko siya tinulungan sa utang. Ang tinulungan ko, si Kyla, pinunasan ko ng bimpo buong gabi para bumaba lagnat niya kahit walang Tempra.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖