Bahagi 4
Akala ko tapos na ang gulo sa bayad ng hotel, pero kinabukasan sa almusal biglang inilabas ni Mama ang titulo ng lupa ko

Pagbaba ko sa buffet ng hotel sa Tagaytay, tahimik ang buong angkan. Walang nagtatawanan tulad ng dati tuwing family outing. Si Tiyo at Tita Cora nakaupo sa dulo, hindi kumakain. Si Tita Liza at Tito Boy pilit na ngumingiti pero halatang pagod. Si Jomar nakayuko lang sa cellphone.

Si Mama at Papa nasa gitnang table. Paglapit ko, nakita kong may folder si Mama sa harap. Nung binuksan niya, titulo ng lupa. Yung lupa sa may Antipolo na binili ko two years ago nung may ipon pa ako. Nakapangalan sa akin pero tinulungan ako ni Mama na asikasuhin ang papeles.

“Carlo,” sabi ni Mama nang mahina pero nanginginig. “Kausap ko ang manager. Sabi niya kung hindi raw makabayad ang iba, pwedeng ikaw muna mag-guarantee gamit ang lupa. Para lang matapos na ang gulo.”

Natigilan ako. Hawak ko pa ang plato ko.

“Ma, ano to? Bakit hawak mo ang titulo ko?” tanong ko.

Si Papa sumingit. “Anak, dinala ni Mama kasi sabi ni Tiyo mo, kung ayaw mo raw magbayad ng hotel, yung lupa mo na lang daw ang i-sanla muna. Para raw may assurance ang hotel.”

Napatingin ako kay Tiyo. Nakatingin siya sa akin nang matapang.

“Carlo, hindi ka na naawa sa pamilya mo. Kung may lupa ka naman pala, bakit hindi mo gamitin para tulungan kami? Isang gabi lang naman e. Babayaran ka namin pag-uwi,” sabi ni Tiyo.

Dun na ako napuno.

Inilapag ko ang plato ko nang dahan-dahan.

“Tiyo, yung lupa na yan ang natira sa akin nung nawalan ako ng trabaho. Hindi ko ginalaw kahit nung walang-wala ako. Tapos ngayon gusto niyong i-sanla ko para sa hotel na hindi ko naman kayo pinilit i-book?” sabi ko, kalmado pero nanginginig ang boses ko.

Si Tita Liza tumayo. “Kuya, tama na. Huwag na nating idamay ang lupa ni Carlo. Tama na yung kahapon.”

Si Tita Cora sumigaw. “Eh paano kami? Nagbayad kami ng ₱35,000! Hindi kami mayaman tulad ni Carlo na may lupa!”

“Hindi ako mayaman!” Sa wakas tumaas ang boses ko. “Freelance ako, hindi stable ang kita ko. Yung lupa na yan ang plano kong tayuan ng maliit na bahay pag nagkapamilya ako. Hindi yan pang-guarantee sa bakasyon na hindi ko naman ginusto!”

Lumapit ang hotel manager, halatang kinakabahan. “Sir, Ma’am, hindi po namin tinatanggap ang titulo ng lupa as payment. Cash or card lang po. At hindi po pwedeng i-guarantee ng ibang tao ang room ng iba nang walang consent.”

Nakahinga ako nang maluwag pero galit pa rin ako.

Tumingin ako kay Mama. “Ma, saan mo nakuha yang titulo? Nasa drawer ko yan sa condo ko sa Quezon City.”

Napayuko si Mama at napaiyak. “Anak, sorry. Kinuha ko nung isang araw nung naglinis ako sa condo mo. Akala ko makakatulong. Gusto ko lang matapos ang away.”

“Ma, yun ang mali. Akala mo pag kinuha mo gamit ko at binigay sa kanila, matatapos ang away. Pero ako ang nawawalan,” sabi ko.

Si Papa tumayo at kinuha ang folder kay Mama at ibinalik sa akin. “Tama si Carlo. Hindi natin pag-aari ang pinaghirapan ng anak natin. Carlo, sa’yo yan, itago mo.”

Si Tiyo biglang tumayo at kinuha ang bag niya. “Kung ganyan lang pala, uuwi na kami! Wala na kaming pera para sa almusal pa! Lahat kayo madamot!”

“Umuwi kayo kung gusto niyo,” sabi ni Papa na ngayon ay seryoso na. “Pero tandaan niyo, si Carlo hindi niyo na pwedeng utusan na parang ATM. Ako ang ama niya, nakita ko kung paano siya nahirapan last year. Wala ni isa sa inyo ang tumulong. Ngayon, siya pa ang masama?”

Natahimik ang buong buffet. Yung ibang guests nakatingin na.

Si Tita Liza lumapit sa akin at hinawakan ang kamay ko. “Carlo, patawarin mo kami. Ang totoo, nahihiya kami. Kasi sanay kami na ikaw ang meron. Pero ngayon naiintindihan na namin. Ibabalik ko yung hiniram ko, pangako.”

Si Tito Boy ganun din. “Ako rin, Carlo. Mali kami. Hindi namin naisip na nasasaktan ka na pala.”

Si Jomar tumayo at lumapit. “Kuya, ako rin. Yung sinabi kong ‘mayaman ka naman’, ang yabang ko pala. Sorry talaga. Hati kami ni Mama sa bayad, nagawan na namin ng paraan.”

Si Tiyo na lang ang hindi nagsasalita. Nakatalikod siya, pero kita kong nanginginig ang balikat niya.

Lumapit si Mama sa akin at niyakap ako. “Anak, patawad. Mali si Mama. Akala ko pag pinagbigyan ko silang lahat, magiging masaya tayo. Pero ikaw pala ang nalulungkot. Hindi na mauulit.”

Niyakap ko rin si Mama. “Ma, mahal kita. Pero kailangan mong hayaan akong tumanggi. Hindi ibig sabihin na tumatanggi ako, hindi ko na kayo mahal.”

Nung tanghaling yun, nag-check-out ang karamihan. Si Tiyo at Tita Cora umalis nang hindi nagpapaalam. Si Tita Liza at Tito Boy nagpaiwan at nagbayad ng kanya-kanya nilang rooms na tig-₱26,400. Si Jomar nagbayad ng half, si Tita Cora ang half pero hindi na nagreklamo.

Ako, nanatili pa ng isang gabi sa standard room ko. Binayaran ko ang ₱4,500 ko. Mag-isa akong nagkape sa balcony habang tanaw ang Taal.

Kinabukasan pag-uwi ko sa condo ko sa Quezon City, pinalitan ko ang lock ng drawer at inayos ang titulo ng lupa ko. Tinawagan ko si Papa at sinabi kong ayos lang ako.

Pagkalipas ng isang buwan, nag-message si Tita Liza, nagpadala siya ng ₱20,000 sa GCash. Si Tito Boy nagpadala ng ₱10,000. Si Tiyo wala pa rin, pero hindi ko na hinintay.

Natuto ako na ang pagmamahal sa pamilya hindi nasusukat sa kung magkano ang binabayaran mo. Nasusukat ito sa kung marunong silang rumespeto sa pagod mo. At sa wakas, natuto akong magsabi ng hindi, hindi dahil madamot ako, kundi dahil gusto kong mahalin din ang sarili ko.

Ngayon, hawak ko pa rin ang titulo ng lupa sa Antipolo. Hindi na ito basta papel lang. Paalala ito na minsan kailangan mong tumayo mag-isa para lang maintindihan nilang tao ka rin, hindi lang wallet.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨