Akala ko tapos na ang bangungot nang mahanap ang sobre pero nang makita ko ang resibo ng pawnshop, mas nadurog ang puso ko sa ginawa ni Ate.
Bahagi 3
Akala ko tapos na ang bangungot nang mahanap ang sobre pero nang makita ko ang resibo ng pawnshop, mas nadurog ang puso ko sa ginawa ni Ate.
Dinala namin agad si Aling Miling sa barangay health center sa Antipolo. Si Boyet ang nagbuhat sa kanya, ako ang nagpaypay, si Mia umiiyak sa tabi. Pagdating dun, mataas ang BP niya, 180 over 110. Sabi ni Doc, stress at high blood, bawal ma-stress. Kailangan pa rin matuloy ang operasyon next week sa PGH, kung hindi mas delikado.
Pag-uwi namin ng bahay, tahimik. Walang gustong magsalita. Si Ate Vicky nasa kwarto niya, umiiyak, kasama anak niyang 10 anyos na tahimik lang din. Si Aling Miling nakahiga sa papag, nakapikit, hawak yung pulang sobre na may ₱80,000. Ako nakaupo sa sahig, yakap si Mia.
Kinagabihan, kinausap ako ni Boyet sa kusina habang naghuhugas ako ng pinggan. Sabi niya, “Carla, sorry ha, hindi kita pinagtanggol kahapon. Natakot ako kay Nanay, may sakit kasi, hindi ko alam gagawin ko.”
Tiningnan ko siya, pagod ang mukha niya galing sa construction. Sabi ko, “Boyet, hindi ako galit sa yo. Nasaktan lang ako. Kasi ikaw asawa ko, dapat ikaw una maniwala sa akin. Pero si Mia, sinigawan ni Ate, yun ang hindi ko matanggap.”
Tinawag ko si Mia na naglalaro ng teddy bear sa sulok. “Mia, anak, salamat ha, kasi sinabi mo yung totoo. Kung hindi dahil sa yo, ako pa rin pinagbibintangan.” Niyakap ako ni Mia nang mahigpit. “Mama, okay lang po. Natakot lang po ako kay Tita Vicky kahapon. Pero naalala ko sabi mo sa akin dati, pag may nakita kang mali, sabihin agad kina Mama at Papa, wag matakot.”
Doon ako mas naiyak. Yung anak kong 7 anyos, mas may tapang pa kaysa sa aming matatanda. Yung tinuro ko sa kanya, siya pa nagligtas sa akin.
Mamaya, lumabas si Ate Vicky sa kwarto. Gupit na ang buhok niya. Dati hanggang bewang, kulot at mahaba, ngayon maikli na, parang boy cut. May dala siyang dalawang cellphone na bago pa, yung iPhone clone, at yung sobre na may ₱80,000, at resibo ng pawnshop.
“Nay, Boyet, Carla,” sabi niya, nanginginig boses niya, “Ito pera, ₱80,000, at itong dalawang cellphone, ibebenta ko bukas kahit palugi, at itong resibo ng pawnshop, tutubusin ko singsing ni Tatay bukas din. May kausap na ako na bibili ng buhok ko, magpapakalbo ako para may pera.”
Tiningnan siya ni Aling Miling, mahina boses, “Vicky, bakit mo gugupitin buhok mo? Anak, hindi mo kailangan gawin yan.”
“Nay, para may pangdagdag sa pera mo, kasi nagastos ko na yung ₱70,000. Binili ko ng cellphone at damit ng anak ko, at yung iba pinang-inom ko kasama barkada sa kanto, at Shopee. Sorry Nay, inggit ako kay Carla, kasi may nagbibigay sa kanya, ako wala. Wala akong silbi dito sa bahay.”
Doon, dati galit na galit ako, pero ngayon parang naawa ako. Nakita ko si Ate Vicky, 38 anyos, single mom, walang trabaho, umaasa lang. Hindi tama ginawa niya, pero tao rin siya na nalunod sa inggit at hiya.
Sabi ko, “Ate, hindi mo kailangan magpakalbo. Tulungan kita magbenta ng cellphone bukas sa Greenhills. Pero yung pera ni Nanay, kailangan maibalik ng buo, ₱150,000, kasi operasyon ni Nanay next week sa PGH. Hindi pwedeng ma-delay.”
Tumingin sa akin si Ate Vicky, umiiyak lalo, “Carla, salamat, kahit pinagbintangan kita, tinutulungan mo pa rin ako. Ang sama ko.”
Kinabukasan, Martes, sumama ako kay Ate Vicky sa Greenhills sa San Juan. Dala namin yung dalawang cellphone. Pinatingin namin sa mga nagtitinda ng second-hand. Sabi ng tindera, clone lang daw, hindi original. Nakuha lang namin ₱20,000 sa dalawa, palugi kami ng ₱10,000. Ang sakit sa dibdib, kasi yung ₱30,000 na yun, pera na pang-opera sana.
Pagkatapos, pumunta kami sa pawnshop sa Taytay para tubusin yung singsing ni Aling Miling. Yung singsing na yun, regalo ng asawa ni Aling Miling nung nabubuhay pa, ginto, may konting bato. Sinanla ni Ate Vicky ng ₱20,000. Ngayon, para matubos, ₱22,000 na kasama tubo. Binayaran namin gamit yung ₱20,000 galing sa cellphone at yung natira kong pambayad sa tahi.
Pag-uwi, kinwenta namin ni Boyet sa sala. Total naibalik namin: ₱80,000 na nasa sobre, plus ₱20,000 galing sa bentahan ng cellphone, plus yung singsing na natubos. Pero kulang pa rin ng ₱50,000. Yung ₱50,000 na yun, nagastos ni Ate Vicky sa inom, sa Shopee na damit at laruan, at sa alak ng barkada.
“Carla, paano yung kulang na ₱50,000? Next week na operasyon ni Nanay, kailangan buo,” tanong ni Boyet, hawak ulo.
Tahimik ako ng matagal. Tiningnan ko si Aling Miling na natutulog, maputla pa rin. Tiningnan ko si Mia na nagdo-drawing sa sahig. Tiningnan ko si Ate Vicky na nakayuko.
Sabi ko, “Ako na bahala. May ipon ako sa pananahi, ₱30,000, tinatago ko sa alkansya para kay Mia sana, pang-enroll niya next year. At yung sahod mo na padala last month na ₱20,000 na hindi ko pa ginagastos, yun muna gamitin natin para kay Nanay. Tapos hulugan na lang ni Ate Vicky sa amin buwan-buwan.”
“Carla, hindi pwede, pera mo yan, para kay Mia yan,” sabi ni Boyet.
“Boyet, pera natin, pamilya tayo. Si Nanay kailangan operahan, hindi pwedeng ma-delay dahil lang sa galit natin kay Ate. Si Mia, maiintindihan niya. Mas importante buhay ni Nanay.”
Doon umiyak si Ate Vicky lalo. Lumuhod siya sa harap ko, “Carla, hindi ko deserve tulong mo. Pinagbintangan kita, sinigawan ko pa anak mo.”
Tinaas ko siya, “ Ate, tapos na yun. Pero isang bagay lang hihilingin ko. Huwag mo na ulit isisi sa iba kasalanan mo. At huwag mo na sigawan si Mia. 7 anyos lang yun pero mas matapang pa kesa sa atin.”
Tumango siya. Pero sa loob-loob ko, alam kong hindi pa tapos ang laban. Kasi yung pera naibalik, pero yung tiwala, hindi pa. At yung operasyon ni Aling Miling, kailangan pa rin paghandaan. At may isa pa akong desisyon na kailangan gawin na hindi alam ni Boyet.
Kinuha ko yung resibo ng Shopee na nakita namin sa bag ni Ate Vicky. Nandun ang address at pangalan ng anak niya, at may isa pang parcel na hindi pa nabubuksan, mamahaling sapatos pang-bata na ₱3,500. Hindi pa pala tapos ang gastos niya. Kailangan ko siyang kausapin bukas nang masinsinan, hindi na bilang manugang na pinagbintangan, kundi bilang babaeng pagod nang manahimik.
Bahagi 4
Harap-harapan kong siningil si Ate Vicky sa harap ni Nanay at ng mister ko para mabawi ang huling ₱50,000 bago pa mahuli ang operasyon niya.
Miyerkules ng umaga, nagising ako ng alas-singko. Hindi ako makatulog. Hawak ko pa rin yung resibo ng Shopee na may sapatos na ₱3,500. Si Boyet tulog pa, si Mia katabi ko, mahimbing. Lumabas ako ng kwarto, nakita ko si Ate Vicky sa kusina, nagkakape, tahimik.
“Ate, pwede tayo mag-usap?” sabi ko, mahinahon pero diretso.
Tumingin siya sa akin, kinakabahan, “Carla, ano yun?”
Nilapag ko sa lamesa yung resibo ng Shopee at yung parcel na hindi pa nabubuksan. “ Ate, ito pa, hindi mo pa nababalik. Sapatos na ₱3,500, para kanino to? Sa anak mo? Ate, sabi mo wala kang pera, pero may pang- Shopee ka pa.”
Namutla si Ate】 Vicky, “Carla, sorry, nakalimutan ko, naka-order na kasi yan last week pa, bago ko kunin pera ni Nanay.”
“ Ate, hindi na importante kung kailan mo inorder. Ang importante, hanggang ngayon, hindi mo pa rin sinasabi lahat. Yung ₱50,000 na kulang, saan talaga napunta? Sabi mo inom at damit, pero magkano ba talaga nainom mo? Magkano sa barkada?”
Doon pumasok si Boyet, kakagising lang, “Ano nangyayari dito?”
“Boyet, tignan mo,” sabi ko, pinakita ko lahat ng resibo na tinago ko, “May Shopee pa, may inom pa, at may utang pa siya sa tindahan sa kanto na ₱5,000, nalaman ko kahapon nung bumili ako ng ulam, sinabi ni Aling Nena. Ate, hindi lang ₱50,000 kulang, may iba pa.”
Sumabog si Boyet, “Ate! Akala ko nagsisi ka na! Bakit may tinatago ka pa? Buhay ni Nanay nakataya dito! Next week na operasyon sa PGH!”
Umiyak si Ate Vicky, “Boyet, sorry, natakot ako sabihin, kasi baka lalo kayo magalit. Yung ₱20,000 sa pawnshop, yung ₱30,000 sa cellphone, yung ₱15,000 sa damit ng anak ko at sa Shopee, at yung ₱5,000 na utang ko sa tindahan at yung iba pinang-inom ko nung birthday ng barkada ko. Wala na talaga, ubos na.”
Lumabas si Aling Miling sa kwarto, narinig sigawan. Mahina pa boses niya, “Vicky, Carla, tama na, wag na kayo mag-away.”
“Nay, hindi po kami nag-aaway, pinag-uusapan lang po namin paano mabubuo pera ninyo,” sabi ko, lumapit kay Aling Miling at inalalayan.
Umupo kami sa sala, apat kami, kasama si Mia na nagising na rin. Sabi ni Aling Miling, “Vicky, anak, bakit mo nagawa yun? Hindi mo ba alam na pwede ako mamatay pag hindi ako naoperahan? Yung singsing ng Tatay mo pa sinanla mo, yun lang alaala ko sa kanya.”
“Nay, sorry po, nainggit po ako kay Carla, kasi si Boyet nagbibigay sa kanya, may pamilya siya. Ako wala, iniwan ako ng asawa ko, wala akong trabaho, pakiramdam ko pabigat lang ako dito. Kaya kinuha ko pera, akala ko hindi malalaman, isisisi ko kay Carla kasi siya lang pumasok sa kwarto mo.”
Tiningnan ko si Ate Vicky, galit pa rin ako pero hindi na tulad dati. Sabi ko, “ Ate, hindi ka pabigat. Pero mali yung ginawa mo na isisi sa akin. At sinigawan mo pa anak ko na 7 anyos. Si Mia lang nakakita ng totoo, kung hindi dahil sa kanya, ako pa rin magnanakaw sa paningin ninyo.”
Lumapit si Mia kay Aling Miling, “Lola, wag na po kayo magalit kay Tita Vicky, nagsorry na po siya.”
Niyakap ni Aling Miling si Mia, “Salamat apo, kung hindi dahil sa yo, baka namatay na si Lola na may galit kay Mama mo.”
Doon ako tumayo, kinuha ko yung alkansya ko na lata ng biskwit na may ₱30,000 at yung sobre na may ₱20,000 galing kay Boyet. Nilapag ko sa lamesa sa harap nila.
“Nay, Boyet, Ate, ito na yung kulang na ₱50,000. Ipon ko to para kay Mia, pang-enroll niya, pero mas kailangan ni Nanay ngayon. Buo na ulit yung ₱150,000. Pero Ate, may kondisyon ako.”
Tahimik lahat, nakatingin sa akin.
“Ate, simula ngayon, hindi ka na pwedeng umasa lang kay Nanay. Sasama ka sa akin sa palengke sa Taytay, magtitinda ka ng gulay. Tuturuan kita manahi kung gusto mo. At buwan-buwan, maghuhulog ka ng ₱5,000 sa akin hanggang mabayaran mo yung ₱50,000. Hindi para singilin kita, pero para matuto ka mag-ipon at hindi na maulit. At yung anak mo, ako na maghahatid sa school pag nasa palengke ka, para hindi na niya kailangan ng mamahaling cellphone para lang may kasama.”
Tahimik si Ate Vicky, tapos tumango, umiiyak, “Carla, salamat, hindi mo ako pina-barangay. Oo, papayag ako, magtatrabaho ako, kahit anong trabaho.”
Si Boyet, lumapit sa akin, hinawakan kamay ko, “Carla, sorry ulit, at salamat. Hindi ko alam paano babayaran tiwala mo.”
Sabi ko, “Boyet, pamilya tayo, hindi na kailangan bayaran. Kailangan lang natin magtulungan.”
Next week, naoperahan si Aling Miling sa PGH. Successful ang operasyon sa puso. Nung nasa ospital kami, hawak ko kamay ni Aling Miling. Sabi ng doktor, buti daw naagapan, kung na-delay pa ng isang buwan, delikado na.
Pagkatapos ng operasyon, isang buwan pa, habang nag-aayos ako ng mga tahi sa sala, lumapit si Aling Miling, may dalang bayong na may mangga galing sa palengke.
“Carla, anak, sorry ha, pinagbintangan kita, hindi kita pinaniwalaan, kahit manugang lang kita, pero mas naniwala ako kay Vicky kasi anak ko siya. Pero ikaw pala nagligtas sa akin,” sabi ni Aling Miling, umiiyak.
“Nay, okay na po, tapos na yun, magaling na po kayo, yun importante,” sabi ko.
“Carla, simula ngayon, ikaw na hahawak ng pera ko, hindi na si Vicky, kasi ikaw lang nagbalik ng buo kahit hindi ikaw kumuha.” Binigay ni Aling Miling sa akin maliit na alkansya na lata ng biskwit, may lamang ₱10,000, “Ipon ko ulit, simula ngayon, ikaw magtago.”
Si Mia lumapit, “Lola, okay ka na po?”
“Oo apo, salamat kasi ikaw nakakita ng totoo, kung hindi dahil sa yo, baka namatay na si Lola na may galit kay Mama mo.”
Ngumiti si Mia, “Lola, sabi po ni Mama, pag may nakita kang mali, sabihin agad, wag matakot.”
Ngayon, tuwing nakikita ko yung pulang sobre na dati walang laman, ngayon may lamang resibo ng operasyon ni Aling Miling na successful, nakasabit sa pader namin sa Antipolo, naalala ko na minsan yung taong pinagbibintangan mo na magnanakaw, siya pa pala magliligtas sa yo.
Si Ate Vicky, dati kaaway, ngayon kasama ko na sa palengke ng Taytay. Naghihiwa kami ng gulay sabay. Isang araw, sabi niya habang naghihiwa, “Carla, salamat kasi hindi mo ako pina-barangay, tinulungan mo pa ako magtrabaho.”
Sabi ko, “Ate, hindi kita kaaway, pamilya tayo, kahit magkamali, pamilya pa rin. Pero next time, huwag mo na isisi kay Mia, 7 anyos lang yun, pero mas matapang pa kesa sa atin.”
Nagtawanan kami, habang si Mia naglalaro ng taguan sa ilalim ng lamesa sa sala, kung saan dati niya nakita ang katotohanan. At sa unang pagkakataon pagkatapos ng mahabang gulo, yung bahay namin sa Antipolo, kahit maliit at maingay, parang buo ulit, at alam kong bukas, mas magaan na ang umaga para sa aming lahat.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
