Bahagi 3
Akala ko simpleng picture lang pero nang bumalik siya kinagabihan nalaman ko na hindi lang pala siya nagsinungaling kundi pati pera namin ay ginastos niya para sa babae

Umalis si Carlo nung hapon na yun. Hindi dahil gusto niya, kundi dahil dumating yung guard ng condo namin sa BGC. Sinabihan siya ni Jen na masyado siyang maingay. Kinuha niya yung dalawang maleta at yung bayong, bumaba siya na parang batang pinagalitan. Naiwan ako at si Jen sa loob.

Pagkasara ng pinto, hindi ako umiyak agad. Nakaupo lang ako sa sofa. Si Jen nagtimpla ng kape. Sabi niya, Liza, huminga ka. Hindi ko alam paano huminga ng maayos. Yung dibdib ko parang may nakadagan na bato na ₱50,000 ang bigat.

Inabot niya sa akin yung resibo na nakita ko. Sabi niya, tignan mo maigi. Totoo nga, may pangalan ng resto, may oras, may listahan ng inorder. Dalawang steak, isang bote ng wine, at isang long-stemmed rose na ₱500. Hindi yan pang-team building. Pang-date yan.

Nang gabing yun, hindi tumigil kakatawag si Carlo. Labinlimang tawag na hindi sinagot. Sunod-sunod na message sa Messenger.

“Misis, hindi totoo yan.”

“Mali ka ng iniisip.”

“Trabaho lang kami ni Sofia.”

“Wag mo naman gawin to.”

Pinatay ko yung cellphone ko ng alas otso. Sabi ni Jen matulog muna ako sa kanya sa Quezon City, pero sabi ko hindi. Dito ako sa condo. Condo namin to, pero ako nagbabayad ng halos lahat ng monthly amortization. Yung titulo, nasa pangalan ko pa kasi ako yung nag-down nung binili namin. Hindi niya pwedeng angkinin basta.

Kinabukasan, Lunes, pumasok ako sa opisina sa Makati. Hindi ako makapag-concentrate. Habang nagmi-meeting kami, bigla kong naalala yung sinabi ni Carlo na laging OT. Nung mga nakaraang buwan, lagi siyang umuuwi ng alas diyes, alas onse. Sabi niya may deadline. Pero pag tinatanong ko anong project, lagi niyang sinasabi confidential. Ngayon gets ko na.

Tanghali, pumunta ako sa bank. May joint account kami ni Carlo. Dati halos ₱300,000 laman nun para sa emergency at pang-down sana ng kotse. Pag-check ko, ₱185,000 na lang. May mga withdrawal na tig-₱10,000, tig-₱15,000 nitong nakaraang dalawang buwan. Walang paalam sa akin.

Tinawagan ko si Carlo. Sa wakas sinagot ko. Sabi ko, nasaan yung pera sa joint account? Sabi niya ginamit daw pang-team building, ambagan daw. Pero alam ko hindi totoo. Yung team building sagot ng company, hindi ambagan. At kahit ambagan, hindi aabot ng ₱115,000.

Doon ko naramdaman na hindi lang puso yung niloloko niya, pati bulsa namin.

Hapon, kinausap ko yung boyfriend ng friend ni Jen. Siya yung nasa picture din. Nagkita kami sa may coffee shop sa BGC. Nahihiya pa siya pero sinabi niya yung totoo.

Sabi niya, oo, may team building talaga sa Tagaytay. Pero hindi totoo na bawal pamilya. Sa totoo lang, halos kalahati ng team may kasamang asawa o jowa. Yung iba nga may anak pa na sinama. Si Carlo lang yung nagsabi na bawal sa misis niya. Tinanong pa nga daw siya ng boss niya, bakit hindi niya sinama misis niya? Sabi ni Carlo, ayaw daw ng misis niya ng maingay.

Nung narinig ko yun, parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Lahat ng sinabi niya kasinungalingan pala para lang makalibre siya kasama si Sofia.

Tinanong ko pa kung ano relasyon ni Carlo at ni Sofia. Sabi nung lalaki, matagal na daw silang close. Magkasama sa project. Lagi raw magkasama mag-lunch. Minsan daw sabay pa umuuwi pag OT. Sabi pa ng iba sa opisina, bagay daw sila.

Two months pa lang si Sofia sa company pero parang mas kilala pa siya ni Carlo kesa ako na asawa niya ng tatlong taon.

Umuwi ako ng condo ng alas sais. Si Jen nandun pa rin, nagdala ng pagkain. Sabi niya, anong plano mo?

Sabi ko hindi ko pa alam. Mahal ko pa rin si Carlo, pero hindi ko na siya kilala. Yung lalaking pinakasalan ko na laging nagsasabi na gusto niya ng simpleng pamilya, siya rin pala yung lalaking magsisinungaling para lang makasama yung ibang babae.

Nung gabing yun, bumalik si Carlo. Alas diyes na ng gabi. Kumatok siya ulit. Hindi na siya sumigaw. Mahina lang yung katok.

“Liza, nandito lang ako sa labas. Pwede ba tayo mag-usap? Kahit hindi mo buksan pinto, makinig ka lang.”

Hindi ko binuksan pero nakinig ako.

Sabi niya sorry daw. Sabi niya nadala lang daw siya. Sabi niya gusto lang daw niyang maiba, ma-feel na pogi pa rin siya. Sabi niya si Sofia lang daw nakakaintindi sa pressure niya sa trabaho, kasi ako daw lagi lang nagtatanong kung anong ulam.

Masakit. Ang sakit pakinggan na yung pag-aalala ko sa kanya, nagiging dahilan pa para hanapin niya yung iba.

Pero sa gitna ng sakit, biglang luminaw isip ko. Hindi ako yung mali. Hindi ako yung kulang. Siya yung may kulang sa respeto.

Tumayo ako, lumapit sa pinto. Sabi ko, Carlo, isang linggo kang wag uuwi dito. Doon ka muna sa tinutuluyan mo o kahit saan. Hindi kita pagbabantaan, pero kailangan ko ng space.

Narinig kong umiyak siya. First time ko siyang narinig umiyak ng ganun. Pero hindi ako nagbukas.

Pag-alis niya, gumawa ako ng isang desisyon na maliit pero importante para sa akin.

Binuksan ko yung laptop ko. Binago ko yung password ng bank account namin. Nilipat ko yung natitirang ₱185,000 sa personal account ko na ako lang may access. Iniwan ko yung joint account na halos zero. Nag-email ako sa admin ng condo, sinabi kong ako lang may karapatang mag-request ng duplicate key. At sinulat ko sa notes ko: bukas, pupunta ako sa PAO sa Quezon City para magtanong tungkol sa rights ko bilang misis.

Hindi pa tapos ang kwento, pero sa unang pagkakataon in three months, ako naman ang inuna ko.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖