Bahagi 3
Akala ko simpleng pagod lang kaya niya ako nasampal pero nang hilahin ako ni Bea sa kusina at bumulong siya ng totoo ay gumuho lahat

Nakatayo pa rin ako sa labas ng gate nila. Ang init ng tanghali sa Quezon City, pero mas mainit yung pakiramdam sa loob ng dibdib ko.

Hindi ako umiyak.

Hindi dahil matapang ako. Hindi ko lang alam kung paano.

Yung kamay ni Bea nasa braso ko pa rin. Mahigpit pero nanginginig.

“Ate, pwede ba tayong mag-usap sa loob ng kwarto ko? Saglit lang.”

Tumingin ako sa kanya. Yung mata niya namumugto na. Yung babaeng masayahin nung kasal, ngayon parang bata na takot na takot.

Tumango ako.

Bumalik kami sa loob, pero hindi na sa kusina. Dumiretso kami sa maliit na kwarto ni Bea sa second floor. Isinara niya yung pinto.

Doon niya binitawan yung sandok na hawak niya pa rin pala.

“Ate, sorry talaga. Hindi ko alam na aabot sa ganito.”

Umupo ako sa gilid ng kama niya. Hawak ko pa rin yung pisngi ko. Medyo humuhupa na yung pamamanhid pero yung kirot nandun pa rin.

“Bea, ilang beses na?”

Yun lang tanong ko. Diretso.

Napayuko siya.

“Hindi ko na mabilang, Ate.”

Bumuntong-hininga siya nang malalim.

“Simula high school. Kapag talo siya sa basketball, sa amin niya binubuhos. Minsan kay Mama, minsan sa akin. Si Papa? Lagi lang tahimik. Parang ngayon. Hindi siya makialam.”

Kumirot yung tiyan ko.

“So alam ng buong pamilya mo na nananakit siya?”

“Hindi lang alam, Ate. Tinatago.”

Tumingin siya sa akin.

“Pag may nangyayari, sasabihin ni Mama mainitin lang ulo ni kuya. Pagod lang. Stressed lang sa trabaho. Tapos kami, dapat intindihin. Dapat huwag palakihin. Ganun lagi.”

Bigla kong naalala yung sinabi ni Aling Cora kanina. Eksaktong eksakto.

“Yung ex ni kuya, si Trish. Tatlong taon sila. Umalis bigla. Akala namin nag-abroad. Pero minsan nakita ko may pasa siya sa braso. Sabi ni Mama nadapa lang.”

Napakapit ako sa kumot ng kama.

“Carlo, ganun ba siya palagi?”

“Hindi araw-araw, Ate. Pero kapag hindi nasunod gusto niya. Kapag feeling niya nawawalan siya ng kontrol. Tulad kanina, ayaw niyang may humahawak ng gamit sa bahay nang hindi nagpapaalam sa kanya. Kahit sandok lang.”

Doon ko naintindihan. Hindi pala tungkol sa sandok. Tungkol sa kontrol.

Lumabas kami ng kwarto. Bumaba kami. Si Aling Cora nasa kusina na, nagliligpit na parang walang nangyari. Si Mang Ramon nasa sala, nakabukas yung TV pero hindi nanonood.

Si Carlo wala na. Nasa labas, nagyoyosi. Nakita ko siya sa bintana.

“Ate, aalis ka na ba talaga?” tanong ni Bea.

“Oo. Hindi ko kayang kumain pa sa mesa na yun na parang walang nangyari.”

Tumango siya. “Maiintindihan kita. Pero Ate, mag-iingat ka ha. Kapag umuwi kayo sa condo niyo, huwag mo na siyang pilitin ngayon. Mainit pa ulo niya.”

Ngumiti ako nang mapait. “Lagi na lang mainit ulo niya.”

Sumakay ako ng Grab pa-BGC. Yung condo namin na nirerentahan, maliit lang pero kami pumili. Ako nag-down ng ₱80,000 galing sa ipon ko. Siya nagbayad ng first month.

Pagdating ko, tahimik. Amoy pa rin ng pabango niya.

Umupo ako sa sofa. Binuksan ko cellphone ko. May message si Carlo.

“Umuwi ka na. Tapusin na natin to. Huwag mo nang palakihin sa barangay.”

Barangay? Hindi ko naman sinabing magpapa-barangay ako. Siya pa yung nag-isip.

Hindi ako nag-reply.

Binuksan ko yung bank app ko. Yung joint account namin na sinimulan para sa honeymoon, may laman pa ring ₱150,000. Sabi niya na-cancel na at na-refund na sa kumpanya. Pero nandun pa rin. Hindi niya ginalaw. Ibig sabihin hindi niya talaga naasikaso? O hindi talaga siya nag-book?

Naalala ko yung usapan namin bago kasal. Excited pa siya. Sabi niya siya na bahala sa Boracay, nag-book na raw siya ng resort na ₱35,000 per night. Tapos biglang day 2 after kasal, may emergency project daw.

Sinubukan kong tawagan yung travel agency na sinabi niya dati. Wala palang booking under name namin. Kahit isa.

Doon ko naramdaman yung pangalawang sampal. Mas masakit kaysa sa pisikal.

Hindi lang pala ako sinaktan sa harap ng pamilya niya. Niloko niya rin ako tungkol sa honeymoon na pinangako niya.

Gabi na nung umuwi si Carlo. Amoy yosi at pawis.

Nakita niya akong nakaupo sa sala, may yelo sa pisngi.

“Angela.” Tawag niya, mas mahinahon na ngayon.

“Hindi ko sinasadya kanina. Alam mo naman mainitin ulo ko pag gutom ako. Tapos hawak mo pa yung sandok na ayaw ni Mama ipagalaw. Alam mo naman si Mama, maselan sa gamit.”

Tinitigan ko siya.

“Carlo, ako yung sinampal mo. Hindi si Mama. Ako yung nasaktan. Pero si Mama pa rin iniisip mo?”

“Anong gusto mong gawin ko? Lumuhod ako sa harap mo?”

“Hindi. Gusto kong aminin mo na mali ka. Hindi yung idadahilan mo pa si Mama, yung gutom mo, yung pagod mo.”

Naupo siya sa kabilang sofa. Malayo.

“Ate mo ba nagsabi sa iyo ng kung ano? Si Bea?”

“Wala siyang kailangang sabihin para makita ko kung anong klaseng pamilya meron ka. Walang nagtanong kung okay ako. Lahat kayo, ang inisip kung anong sasabihin ng ibang tao.”

Tahimik siya nang matagal.

“Ako kasi, simula bata pa, ganito na ako. Si Papa hindi naman ako tinuruan. Si Mama lagi lang sinasabi na lalaki ako, dapat matapang. Kaya kapag galit ako, ganun.”

Parang gusto niyang kaawaan ko siya.

Pero sa totoo lang, mas lalo akong natakot.

Kasi kung bata pa lang siya ganito na, at walang nagtama sa kanya, hanggang kailan?

“Carlo, natatakot ako sa iyo.” Sabi ko nang mahina pero malinaw.

Nagulat siya.

“Natakot? Sa akin? Asawa mo ako.”

“Oo. At sinampal mo ako dahil sa sandok. Ano pa kaya next time kapag mas malaki yung nagawa kong mali sa tingin mo?”

Wala siyang sagot.

Tumayo ako. Pumunta ako sa kwarto namin.

Kumuha ako ng isang maleta. Hindi lahat. Ilang damit lang, yung laptop ko, yung mga dokumento ko. Yung titulo ng lupa na minana ko sa lola ko sa Cebu, na dinala ko dito kasi sabi ni Carlo itatago raw niya sa safe niya. Kinuha ko.

“Anong ginagawa mo?” Kabado boses niya.

“Hindi muna ako dito matutulog.”

“Saan ka pupunta? Sa nanay mo?”

“Hindi. Sa condo ng kaibigan ko sa Makati. Doon muna ako.”

“Ano ba, Angela! Isang sampal lang yun! Hindi kita binugbog!”

Humarap ako sa kanya. Sa unang beses, hindi ako umiiyak.

“Carlo, isang sampal lang daw. Pero sa harap ng nanay at tatay mo. Sa harap ng kapatid mo. At wala ni isa sa inyo ang nagsabing mali yun. Yun yung mas masakit kaysa sa sampal.”

Hinila niya yung maleta ko.

“Bitawan mo.” Sabi ko.

“Pag umalis ka ngayon, huwag ka nang babalik.”

Tinitigan ko siya.

“Kung yun yung kapalit ng respeto ko sa sarili ko, sige.”

Binitawan niya.

Lumabas ako ng condo namin sa BGC na may namamagang pisngi, may maleta, at may hawak na titulo ng lupa na muntik ko nang iwan sa taong nanakit sa akin.

Sumakay ako ng taxi. Hindi ako lumingon.

Pagdating ko sa Makati, nag-message si Bea.

“Ate, umalis ka na? Si kuya umiiyak daw sabi ni Mama. Pero Ate, tama ginawa mo. Hindi kita masisisi.”

Hindi ako umiyak. Pero nang mabasa ko yun, doon lang ako nakahinga.

Isang maliit na desisyon lang yung ginawa ko. Umalis.

Pero sa maliit na desisyon na yun, pakiramdam ko nabawi ko yung boses na nawala sa akin sa mesa kanina.

Kinabukasan, nagising ako sa maliit na kwarto ng kaibigan ko. Masakit pa rin pisngi ko pero mas malinaw na isip ko.

At alam kong hindi pa tapos. Kailangan kong bumalik. Hindi para makipag-ayos agad, kundi para sabihin sa harap ng pamilya niya kung ano talaga nangyari.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖