Bahagi 3
Akala ko pakikialam lang pero nang malaman ko kung paano nakuha ng biyenan ko ang bank statement ko at kung saan napunta sahod ni Carlo, nanginig ako

Pagkalapag ko ng photocopy sa mesa, natahimik silang dalawa. Tinitigan ni Carlo yung dry seal na pula, tapos tumingin sa’kin na parang hindi makapaniwala. Yung biyenan ko naman biglang inayos yung buhok at sinabing nag-aalala lang siya, wala siyang masamang intensyon. Pero that night alam kong may mas malalim pa.

Kinaumagahan Linggo, maaga akong nagising kahit kulang sa tulog. Si Carlo tulog pa sa sofa kasi hindi kami nagtabi. Kinuha ko yung wedding folder namin na kulay cream. Dito kasi nakalagay lahat ng photocopy ng IDs, marriage certificate, at kontrata ng condo. Pag buklat ko, kulang ng dalawang piraso. Wala yung photocopy ng UMID ko at passport ko. Naalala ko, nung nag-aayos kami ng requirements para sa condo lease, si Carlo ang nagdala ng folder kay Mama para i-photocopy.

Pinuntahan ko si Carlo sa sala. Tinanong ko kung nasaan yung photocopy ko. Nagulat siya at sabi niya baka naiwan sa unit ni Mama. Doon ko na-connect lahat. Tatlong buwan na ang nakalipas nag-time deposit ako ng ₱2.8 million sa BDO. Exclusive savings ko yun mula sa limang taon kong pagtuturo, sideline na private tutorials sa mga bata sa BGC, at pagtitipid. Hindi ako mahilig sa luho, wala akong mamahaling bag, kahit cellphone ko luma pa. Bago kami ikasal, pumunta ako sa notary public sa may Quezon City Hall. Sabi ng abogado, sa Family Code ng Pilipinas, ang naipon bago ikasal ay exclusive property pag may notaryo. Kaya pina-notaryo ko.

Pero paano nakuha ng biyenan ko yung statement? Hindi ako nagbigay ng consent. Hindi ako pumirma.

Hapon ng Linggo, bumaba ako sa unit ng biyenan ko. Hindi ako kumatok nang malakas, dahan-dahan lang. Naabutan ko siyang nakaupo sa sahig, binibilang ang laman ng lata ng biskwit. Nakita ko maraming passbook, may nakapangalan kay Carlo, may nakapangalan sa kanya. May bundle ng pera na naka-rubber band. Pagpasok ko, mabilis niyang tinakpan.

“Mama, saan niyo po nakuha yung bank statement ko?” diretso kong tanong.

Ngumiti siya pero hindi umabot sa mata.

“Liza, may kakilala kasi ako dati sa bangko. Nag-alala lang ako. Baka kasi tinatago mo kay Carlo. Pamilya na kayo.”

“Hindi niyo po pwedeng gawin yun. Private po yun. May Data Privacy Act po tayo.”

Tumayo siya at tinaasan ako ng boses nang konti.

“Ano ba yang privacy na yan? Ako nagpalaki kay Carlo mag-isa mula nung namatay asawa ko. Lahat ng sahod niya dati sa’kin dumadaan. Ngayon kasal na kayo, bigla na lang ayaw niyo mag-share? Ano ako, outsider?”

Doon ko nalaman ang totoo. Yung ₱85,000 na buwan-buwang nawawala sa payroll ni Carlo, hindi sa kaklase. Kay Mama niya napupunta. Simula nung na-promote si Carlo sa BGC, tinaasan niya yung bigay niya. Pero hindi niya sinabi sa’kin kasi alam niyang may usapan kami na hati sa gastos at may kanya-kanyang ipon. Ginamit niya yung rason na “utang ng kaklase” para hindi kami mag-away.

At yung bank statement ko, inamin ni Carlo nung gabi na siya ang nagbigay ng photocopy ng ID ko kay Mama. Sabi ni Mama kailangan daw sa barangay para sa PhilHealth maternity at sa condo association. Hindi na nagduda si Carlo. Si Mama naman, may kumare siyang dating teller sa BDO branch sa may Munoz. Pinakiusapan niya na i-print yung statement gamit ang photocopy.

Nang marinig ko yun, parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Hindi lang pera ang isyu. Pati tiwala.

Umiyak si Carlo nung gabing yun. Sabi niya naipit siya. Mahal niya ako at mahal niya ang Mama niya. Lumaki siyang parang retirement plan ng nanay niya. Lahat ng desisyon sa pera dati, Mama niya ang nagde-decide. Kaya kahit may usapan kami, hindi niya kayang humindi.

“Akala ko pag pinagsama natin lahat matutuwa si Mama at matatahimik na,” sabi niya.

“Carlo, hindi pera ang kalaban dito. Yung pagtatago. Yung pagpayag mo na kunin yung private papers ko nang walang paalam,” sabi ko.

Hindi siya nakasagot.

Masakit pero mas malinaw na sa’kin ngayon. Hindi ako galit dahil sa pagiging kuripot. Galit ako kasi binalewala yung boundary ko. Limang taon kong binuo yung ₱2.8 million na yun. Galing yun sa pagtuturo ng alas-sais ng umaga hanggang alas-nueve ng gabi, sa pagtanggi sa mga gimik ng barkada, sa pagtitiis na hindi bumili ng bagong damit.

Kinabukasan Lunes, may klase ako pero nag-half day ako. Pumunta ako sa BDO at kinausap ang manager. Sinabi kong may unauthorized na pagkuha ng statement ko. Hindi ako nag-file ng formal complaint pero pinakiusap kong lagyan ng note ang account ko na bawal magbigay ng info kahit may photocopy ng ID, kailangan personal appearance at biometrics. Pumayag sila.

Pagkatapos dumiretso ako sa isang maliit na bank branch at nag-rent ng safety deposit box. Doon ko nilagay yung original notary certificate, yung original time deposit certificate, at yung titulo ng lupa na nabili ko sa probinsya gamit ang parte ng ipon ko. Hindi ko sinabi kay Carlo kung saan, pero sinabi kong safe.

Pag-uwi ko, naabutan ko ang biyenan ko ulit sa unit namin. May dala siyang bagong papel. Revised daw ng kasunduan. Nakalagay doon na dapat daw akong pumayag na gawing co-owner si Mama sa time deposit ko bilang “family elder guardian.” Doon na ako napuno.

“Mama, hindi po kayo pwedeng maging co-owner ng exclusive property ko. At hindi na po kayo pwedeng pumasok dito nang walang paalam. May sarili po kaming buhay ni Carlo,” mahinahon pero matigas kong sabi.

Namula siya. Sabi niya wala daw akong utang na loob. Sabi niya pinakialaman ko daw ang pera ng anak niya.

Doon pumasok si Carlo galing opisina. Nakita niya kaming dalawa. Lumapit siya at sinubukang pakalmahin kami. Pero sa unang pagkakataon, hindi siya kumampi agad kay Mama.

“Ma, tama na po. Pagod na po kami,” sabi niya.

Tinitigan siya ng Mama niya na parang hindi makapaniwala.

Lumipas ang dalawang araw na hindi nagpaparamdam ang biyenan ko. Si Carlo naman parang bata na hindi alam saan lulugar. Nagsimula siyang mag-open. Sabi niya dati tuwing magbibigay siya kay Mama, pakiramdam niya kulang pa rin. Kahit ubos na sahod niya, hinihingan pa siya pang-maintenance ng condo ni Mama. Kaya pala laging kinakapos kami sa monthly budget.

Napagdesisyunan kong maliit pero mahalaga. Hindi ko kukunin ang pera ni Carlo at hindi niya gagalawin ang sa’kin. Pero gagawa kami ng bagong joint account para lang sa bahay. Tig-₱30,000 kami buwan-buwan para sa upa, kuryente, internet at grocery. Lahat ng labas doon, kailangan may resibo at pag-uusapan. At isa pa, kukunin ko na ang susi ng unit namin mula kay Mama. Hindi na pwedeng may duplicate key siya nang walang paalam.

Sinulatan ko yun sa isang malinis na papel at pinirmahan naming dalawa ni Carlo sa harap ng maliit na altar namin.

Nang gabing yun, habang naghuhugas ako ng pinggan, dumating ang message galing sa biyenan ko. Sabi niya mag-uusap daw kami buong pamilya sa Linggo, importante daw at huling pag-uusap na daw.

Alam kong hindi pa tapos. Pero sa unang pagkakataon, hindi na ako nanginginig.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖