Bahagi 3
Akala ko nung una tapos na ang gulo pero doon ko lang pala nalaman na ang perang iniwan ng nanay ko ang magiging dahilan para tuluyan kong makita kung sino ba talaga ang asawa kong si Carlo.

Nang makita ko ang ultrasound photo sa cellphone ni Carlo, hindi ako sumigaw. Hindi ko rin binato ang cellphone niya. Tumayo lang ako sa gitna ng sala ng condo namin sa BGC, hawak pa rin ang certificate na ₱180,000, at pinanood ang screen na kusang nag-lock pagkatapos ng ilang segundo. Ang litrato, malabo pero malinaw ang caption na nakasulat sa preview: “6 weeks na tayo. See you bukas sa clinic?”

Si Carlo, nasa banyo, naliligo. Naririnig ko ang lagaslas ng tubig. Dati, kapag naririnig ko iyon, iniisip ko kung anong ulam ang lulutuin. Ngayon, iniisip ko kung ilang beses na siyang naligo nang kasama ang cellphone.

Hindi ko binuksan ang message. Ibinalik ko ang cellphone sa mesa kung saan niya iniwan. Umupo ako. Pinakiramdaman ko ang tibok ng puso ko. Mabilis, pero hindi na dahil sa takot. Dahil sa linaw.

Paglabas ni Carlo, nakatapis lang ng tuwalya, kinuha niya agad ang cellphone. Tiningnan niya ako.

“Bakit ka nakatayo dyan?” tanong niya.

“May tumawag si Tita Cora,” sabi ko. Kalmado pa rin ang boses ko. “Hinihingi yung ₱10,000 daw na bigay ni Tito.”

Kumunot ang noo niya.

“Eh di ibigay mo na. Para matapos.”

“Pero ang totoo, ₱180,000 ang binigay ni Tito. Hindi ₱10,000.”

Natigilan siya. Tapos natawa nang mahina.

“Ano? Seryoso ka? Tinago mo?”

“Tinago ko. Kasi sabi ni Tito huwag ipaalam kay Tita. Pera ng nanay ko iyon, hindi pera ninyo.”

Doon siya nairita. Sabi niya, mag-asawa na kami, dapat share kami sa lahat. Sabi niya, kung pera ng nanay ko, dapat ginamit ko sa pamilya namin, hindi tinago. Sabi niya, madamot daw ako, katulad ng sinasabi ng nanay niya na si Aling Delia.

Hindi ako nakipagtalo. Tumayo lang ako at pumasok sa kwarto. Binuksan ko ang cabinet at kinuha ang wedding album namin. Binuklat ko. Sa lahat ng picture, nakangiti ako nang pilit, si Carlo nakatingin sa malayo.

Kinabukasan, hindi ako pumasok sa opisina. Nag-leave ako. Pumunta ako sa Quezon City, sa lumang bahay ni Tito Efren. Matagal ko nang hindi napupuntahan. Pagdating ko, nakita kong nag-aayos siya ng mga bakal sa garahe.

Nakita niya ako, nagulat.

“Angela? Bakit ka nandito?”

Umupo ako sa lumang upuang kahoy. Ibinigay ko sa kanya ang tubig na dala ko.

“Tito, totoo ba na pera ni Mama yung ₱180,000?”

Hindi siya agad sumagot. Umupo siya sa tapat ko. Kinuha niya ang basahan at pinunasan ang kamay.

“Oo,” sabi niya sa wakas. “Bago mamatay ang ate mo, pinatago niya sa akin. Sabi niya, ipon niya iyon mula nung nagtitinda pa siya sa palengke. Sabi niya, pag ikinasal ka na, ibigay ko sa’yo pag kailangan mo nang tumayo mag-isa.”

Umiyak ako. Tahimik lang. Hindi hagulgol. Parang matagal ko nang pinipigilan.

“Tito, hinihingi ni Tita.”

Alam ko na, sagot niya. “Naririnig ko kayo kagabi. Nag-away kami. Gustong kunin ni Cora kasi kulang daw pang-down ni Joshua. Pero hindi iyon para sa kanya. Para sa’yo iyon. Kaya nga sinabi kong ₱10,000 lang, para hindi nila habulin.”

“Natakot ako, Tito. Natakot akong sabihin kay Carlo.”

“Tama lang na hindi mo sinabi,” sabi ni Tito. “Ang tunay na pamilya, hindi nagbibilang ng pera mo. Ang tunay na asawa, hindi ka pipilitin maglabas ng hindi sa kanya.”

Umuwi ako ng hapon na mas magaan ang dibdib. Pero pagpasok ko sa condo, wala si Carlo. May note sa ref: “May site visit sa Makati, baka gabihin.”

Tinawagan ko ang kaibigan ko sa HR ng kumpanya ni Carlo. Matagal na kaming magkaibigan. Tinanong ko kung may Liza ba talaga sa planning. Oo raw, pero nag-resign na last month. Buntis daw.

Doon ako napaupo.

Hindi dahil sa selos, kundi dahil sa pagod. Labing-isang buwan kong tinatahi ang kasal na butas-butas na pala mula sa simula.

Gabi na nang umuwi si Carlo. Amoy pabango siya na hindi sa akin.

“San ka galing?” tanong ko.

“Site visit nga, di ba?” sagot niya, hindi tumitingin.

Tinitigan ko siya.

“Carlo, buntis si Liza?”

Natigilan siya. Nalaglag ang susi niya sa sahig.

“Sino nagsabi sa’yo niyan?”

“Wala nang mahalaga kung sino. Totoo ba?”

Hindi siya sumagot. Pero ang katahimikan niya, sagot na.

“Anim na linggo,” sabi ko. “Nakita ko ang ultrasound sa phone mo. Kaya pala lagi kang may ‘chỗ cũ’ at ‘bukas’.”

Umupo siya sa sofa, hinawakan ang ulo.

“Angela, hindi ko sinasadya. Nalasing lang kami sa Christmas party. Isang beses lang. Tapos ayun na.”

“Isang beses na may anim na linggong resulta,” sabi ko. Hindi ako sumisigaw. Mas masakit pag mahinahon.

Umiyak siya. Pero hindi ako lumapit.

“Anong plano mo?” tanong ko.

“Ayusin natin ito. Bigyan mo ako ng time. Kakausapin ko siya.”

“Kakausapin mo siya saan? Sa clinic bukas?”

Hindi siya nakasagot.

Kinuha ko ang brown envelope at inilagay sa harap niya.

“Ito ang pera ng nanay ko. ₱180,000. Akala mo tinatago ko para sa sarili ko. Tinatago ko kasi alam kong isang araw, kailangan kong tumayo mag-isa. At ngayon na yun.”

Tumayo ako.

“Carlo, hindi ko hihingiin ang pera mo. Hindi ko rin ibibigay ang pera ko para sa pang-down ng pinsan ko o pang-abort ng iba. Gusto kong umalis ka muna sa condo na ito. Sa akin nakapangalan ang titulo, hindi sa nanay mo.”

Nagulat siya.

“Angela, huwag naman ganito. Mag-usap tayo.”

“Tapos na tayong mag-usap,” sabi ko. “Bukas, pupunta ako sa barangay at sa PAO. Gusto kong malaman kung anong gagawin.”

Pumunta ako sa kwarto at ni-lock ang pinto. Narinig kong nag-empake siya ng bag sa sala.

Pero bago siya umalis, may narinig akong kumatok. Hindi si Carlo.

Si Aling Delia pala, nasa labas ng pinto ng condo namin, kasama si Tita Cora.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖