Bahagi 3li

Akala ko nakawala na ako sa nakakalason na pag-ibig na yun pero hindi pala, mas malala pa ang sumalubong sa akin sa huling hapunan sa pamilya nila na tuluyan kong ikinawasak.

Dalawang araw matapos kong i-cancel yung City Hall appointment, tuloy pa rin yung family dinner sa bahay ng mga Santos sa Ayala Alabang.

Pagdating ko, nakaupo na si Nina sa tabi ni Tita Cory, yung mama ni Miguel. Halatang-halata yung bandage sa paa niya, medyo nakaangat pa yung dress niya para makita.

Hinawakan ni Tita Cory yung kamay niya, puno ng awa yung boses.

“Bakit ka nasugatan ng ganyan? Itong si Miguel kasi, hindi marunong mag-alaga!”

Ngumiti si Nina nang maamo.

“Tita, huwag niyo na po pagalitan si Mi. Kagabi ang tagal niya po akong nilagyan ng gamot.”

Tumawa si Tita Cory.

“Yang batang yan, mula bata pa malamig na ugali niyan, bihira lang yan mag-effort sa tao nang ganyan.”

Nakatayo ako sa may pinto.

Lumapit yung kasambahay para kunin yung jacket ko.

Tsaka lang ako napansin ni Tita Cory.

“Andyan ka na pala Karla, upo ka.”

Tinuro niya yung pinakadulong upuan, malapit sa aircon. Alam ni Miguel na lamigin ako. May isang winter dati sa Tagaytay, nakaupo ako sa kotse niya, namumuti na yung daliri ko sa lamig. Ang sabi lang niya noon, magsuot ka pa ng jacket, huwag mong laging asahan na may mag-aalaga sayo.

Ngayon, si Nina, nilagyan niya ng kumot sa tuhod kahit hindi naman sinasabi.

Umupo ako. Tahimik lang ako kumakain.

“Si Karla kasi,” biglang sabi ni Tita Cory, “five years na kayo ni Miguel, dapat matagal na kayong kinasal. Si Nina, kadarating lang from Cebu, pero ang bait, marunong makisama.”

Ngumiti si Nina, pero tumingin sa akin na parang nahihiya.

“Ate Karla, sana huwag mo isipin na inaagaw ko si Tita. Wala lang kasi akong pamilya dito sa Manila.”

Sabi ni Miguel habang nagsasalin ng sabaw para kay Nina, “Si Nina, ulila na. Mama niya namatay last year, kaya dapat lang na alagaan natin.”

Parang may bato na bumagsak sa dibdib ko. Limang taon, limang taon kong inalagaan si Tita Cory nung na-ospital siya, ako nagbantay sa ospital sa Makati Med, ako nagluto ng pagkain na low-salt. Pero ni minsan hindi niya ako tinawag na pamilya.

Isang babaeng kararating lang, naging pamilya na agad.

“Ah, Karla,” singit ni Tita Cory, “yung wedding gown mo raw, pinaayos ni Miguel? Maganda raw yung taste ni Nina, kaya siya pinili.”

Hindi ako sumagot. Tumingin lang ako kay Miguel.

Siya mismo ang sumagot, medyo inis.

“Ma, idea ko yun. Mas bagay kay Karla yung mermaid, hindi yung parang kurtina na satin.”

Kurtina. Yung gown na pinili ko, pinag-ipunan ko ng tatlong buwan na sweldo, tinawag niyang kurtina.

Tumango lang ako, “Oo, maganda nga.”

Pagkatapos kumain, tinawag ako ni Tita Cory sa kusina.

“Karla, alam kong pagod ka sa work. Pero si Miguel, pagod din sa opisina niya sa BGC. Si Nina, kawawa naman, wala siyang kasama. Ikaw bilang ate, dapat mas malawak pang-unawa mo.”

Ate. Mas matanda lang ako kay Nina ng dalawang taon, pero ginawa na akong ate na dapat magparaya.

“Ako po yung fiancée,” mahina kong sabi.

Huminga si Tita Cory nang malalim, “Fiancée pa lang, hindi pa misis. At kahit misis ka na, hindi lahat ng bagay dapat sinosolo.”

Bumalik ako sa sala, nakita kong tinutulungan ni Miguel si Nina tumayo.

“Nahihilo ako, Mi,” bulong ni Nina.

Agad siyang binuhat ni Miguel, bridal style, sa harap naming lahat. Walang nagulat, parang normal lang.

“Ano ba yan, nahihilo lang binubuhat agad,” natatawang sabi ni Tita Cory, “Para kayong tunay na mag-asawa.”

Walang sumaway. Ako lang yung nakaupo sa dulo, nanonood ng fiancé kong binubuhat yung ibang babae sa bahay ng mama niya.

Gusto kong sumigaw, gusto kong umiyak, pero ang ginawa ko lang, kinuha ko yung baso ng tubig at uminom.

Malamig yung tubig, pero mas malamig yung kamay ko.

Nung gabing yun, hindi ako sumabay kay Miguel pauwi sa condo namin sa Quezon City. Sumakay ako ng Grab mag-isa.

Pagdating ko sa condo, inayos ko na yung mga gamit ko. Hindi marami, isang maleta lang at isang box ng libro.

Nakita ko yung wedding invitation na draft pa lang, nakalagay yung pangalan namin ni Miguel, may gold foil. Pinunit ko.

Tapos chineck ko yung bank account ko. May ₱180,000 akong ipon, sapat na pang-start sa Intramuros. Yung joint account namin ni Miguel na may ₱2.5 million, na para sana sa bahay, hindi ko ginalaw. Pera niya yun, halos lahat.

Nakatanggap ako ng message kay Miguel, alas onse ng gabi.

“Nasaan ka? Bakit ka umalis mag-isa? Si Nina naiwan sa Alabang, hinatid ko pa.”

Hindi ako nag-reply.

Nag-message ulit siya, “Karla, huwag ka ngang ganyan. Sensitive ka masyado. Alam mong mabait si Nina.”

Binura ko yung conversation.

Binuksan ko ulit yung email kay Sir, “Sir, confirm ko lang po, tuloy po ako sa three days.”

Nag-reply siya agad, “Good. Bukas ayusin mo na clearance mo.”

Humiga ako sa sahig ng condo, kasi yung kama, naamoy ko pa rin yung pabango ni Nina nung minsan siyang natulog dun nung “nalasing” daw siya.

At dun ko napagtanto, hindi ako nakakainis. Sadyang hindi lang niya ako mahal.

Kaya lang, bakit ngayon ko lang nalaman?

At habang nakahiga ako dun, may narinig akong tunog ng susi. Dumating si Miguel. Hindi niya ako nakita sa dilim, akala niya tulog ako. Narinig kong may kausap siya sa phone, mahina.

“Baby, nakauwi ka na? Oo, umalis na yun. Huwag ka mag-alala, hindi siya magtatagal magtampo, babalik din yun. Ikaw lang naman mahalaga sa akin.”

Baby. Yung salitang hindi niya kailanman sinabi sa akin sa loob ng limang taon.

Tumayo ako sa dilim. At sa wakas, hindi na ako nasaktan. Parang manhid na.

Kasi pag nasagad ka na sa sakit, nagiging desisyon na lang siya.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖