Bahagi 3
Akala ko matatapos na sa barangay ang pamimilit sa akin, pero sa police station mismo ay mas lalo pa akong niyanig sa sinabi ng biyenan ko

Dinala kami ni Kapitana sa DSWD at sa police station sa bayan kinabukasan. Ako, si Lina na 7 anyos, si Maya na 5 anyos, dala pa rin yung isang kilong dahon ng makabuhay na pinakulo, yung langis na pang-hilot na mainit pa, at yung ultrasound na 3 months na babae na may heartbeat. Ang bigat ng bayong pero mas mabigat yung nasa dibdib ko. Hindi ako makapaniwala na umabot kami sa ganito dahil lang babae ang nasa tiyan ko.

Sa police station, babae ang pulis na humarap sa amin, 40 anyos, may dalang posas sa mesa. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang tiyan. “Gina, ikaw yung buntis na 3 months, pangatlo, babae na naman daw?” Tumango ako. Hinaplos ko ang tiyan ko. “Opo, ma’am.”

Tapos hinarap niya si Aling Pasing at Aling Ising. “Aling Pasing, Aling Ising, totoo ba na pinipilit ninyo si Gina na buntis ng 3 months na babae na pangatlo na ipalaglag baby niya na may dahon ng makabuhay at hilot na malakas sa tiyan na ₱2,000 lang kasi babae na naman daw at wala kwentang apo?”

Doon, sa harap ng pulis, umamin ulit sila. Parang wala silang takot. “Opo, ma’am, pinipilit namin si Gina na ipalaglag baby niyang babae na pangatlo kasi babae na naman at wala kwentang apo at walang magmamana ng apelyido at si Aling Ising may dahon ng makabuhay at hilot na ₱2,000 lang!” sabi ni Aling Pasing habang nakayuko. Si Aling Ising tumango lang.

Nanginig ako. Akala ko magsisinungaling sila sa police, pero hindi. Para sa kanila, tama lang ang ginagawa nila. Para sa kanila, babae ay gastos lang. Para sa kanila, ako ang may kasalanan kasi puro babae ang matres ko.

“Aling Pasing, Aling Ising, illegal abortion at child abuse yan, pwede kayo makulong ng 6 months sa city jail at magmulta ng ₱10,000 at si Gina buntis ng 3 months na babae na pangatlo, hindi pwede ipalaglag kasi may heartbeat na at may kamay at paa na at anak pa rin niya, babae man o lalaki!” sabi ng pulis na babae at kinuha na ang posas.

Doon biglang sumingit si Lina. Hawak niya ang kamay ni Aling Pasing na nakaposas na. Umiiyak siya, “Ma’am, wag po ninyo ikulong si Lola Pasing at si Lola Ising, matanda na po sila, 65 at 70 anyos, at may tindahan ng bigas na kita ₱400 isang araw at may dahon ng makabuhay na isang kilo at langis na pang-hilot, kahit pinipilit nila si Mama na ipalaglag baby na kapatid kong babae na pangatlo!”

Naiyak ako lalo. Ang anak kong 7 anyos, honor student, na mismo ay tinawag na wala kwenta nung pinanganak, siya pa ang naawa sa lola niya. Hinawakan ko siya sa balikat.

“Lina, anak, hindi pwede, kailangan makulong si Lola Pasing at Lola Ising kasi pinipilit nila si Mama mo na buntis ng 3 months na babae na pangatlo na ipalaglag baby niya na may dahon ng makabuhay at hilot na malakas sa tiyan na ₱2,000 lang kasi babae na naman daw at wala kwentang apo!” sabi ng pulis, pero mahinahon na ang boses. Dinala na sila sa likod, sa kulungan na may rehas na 2×2 meters, may CR na may amoy ng tae at ihi. Kitang-kita ko kung paano sila pumasok doon.

Umuwi kami ni Lina at ni Maya at ni Ramil sa bahay naming plywood sa may likod ng tindahan ng bigas. May butas pa rin ang bubong at may daga pa rin sa sulok. Pero pagpasok namin, tahimik. Walang sigaw. Walang amoy ng mapait na dahon. Ako lang, may tiyan na 3 months na babae na may heartbeat at may kamay at paa, na hindi na pinipilit ipalaglag.

Nang gabing yun, niyakap ako ni Ramil. “Gina, sorry, hindi kita napagtanggol kay Nanay at kay Aling Ising na pinipilit ka ipalaglag baby nating babae na pangatlo na may dahon at hilot na ₱2,000 lang kasi babae na naman daw at wala kwentang apo, pero ngayon, hindi na, dito ka lang at manganak ka ng babae na pangatlo na anak pa rin natin!” sabi niya habang yakap kaming apat sa banig.

Umiyak ako pero ibang iyak na yun. Hindi na takot. Parang pagod na pagod ako na sa wakas nakahinga.

Isang buwan silang nakakulong sa barangay hall, sa kulungan na may rehas. Dahil sa illegal abortion at child abuse ang kaso, hindi sila pwedeng basta palayain. Ang sabi ng DSWD, 1 month muna habang inaayos ang kaso at pinag-aaralan kung community service o tuloy sa city jail. Araw-araw, paghatid ko kay Lina sa school sa Quezon City, dumadaan ako doon.

May dala kaming bigas na 5 kilos galing sa natirang paninda at adobo na may manok na ₱200 na niluto ko. Kasama ko si Lina na 7 anyos at si Maya na 5 anyos at si Ramil pag wala siyang pasada. Kahit galit ako, hindi ko sila kayang pabayaan na walang kain doon sa loob.

“Gina, Lina, Maya, Ramil, sorry, pinilit namin si Gina na ipalaglag baby niyang babae na pangatlo na may dahon ng makabuhay na tatlong baso na mapait at hilot na malakas sa tiyan na isang oras na ₱2,000 lang kasi babae na naman daw at wala kwentang apo at walang magmamana ng apelyido!” sabi ni Aling Pasing sa loob ng rehas, umiiyak. Si Aling Ising ganun din, nakaupo lang sa sulok, hawak ang rosaryo.

Doon ko nakita na hindi pala sila halimaw. Matanda lang na takot. Takot na walang mag-aalaga sa kanya pag tanda niya kasi byuda na siya. Takot na maputol ang apelyido. Mali ang paniniwala, pero takot ang ugat. Pero hindi ibig sabihin na tama yung ginawa nila sa akin at sa baby ko.

“Nay, Aling Ising, hindi kami galit, pero kailangan ninyo makulong ng 1 month sa kulungan na may rehas na may tae at ihi para matuto kayo na hindi pwede ipalaglag baby na 3 months na may heartbeat at may kamay at paa na babae man o lalaki, anak pa rin!” sabi ko at inabot ko yung bigas na 5 kilos at adobo na may manok na ₱200 sa pagitan ng rehas.

Pag-uwi namin, may naisip akong desisyon. Maliit lang pero importante. Kinuha ko yung natitirang dahon ng makabuhay na ebidensya at yung langis. Hindi ko tinapon sa basurahan sa harap ng tindahan. Dinala ko sa likod at sinunog ko. Pinanood ni Lina kung paano umusok yung mapait na dahon. “Mama, bakit mo sinusunog?” tanong niya.

“Para hindi na magamit ulit, anak. Para wala nang ibang nanay na mapilit na uminom nito,” sabi ko. At habang nasusunog yun, naramdaman kong mas tumibay ako. Hindi na ako yung Gina na umiiyak lang sa harap ng tindahan ng bigas.

At may isa pa akong desisyon. Sabi ng DSWD na babae na 40 anyos, pwede kaming bigyan ng referral sa center para sa prenatal at sa livelihood. Sabi ko, gusto kong magtinda ng kakanin sa umaga habang tulog pa si Maya, para kahit ₱400 lang kita ni Aling Pasing sa bigas at ₱500 lang kita ni Ramil sa tricycle, may sarili akong hawak na pera. Hindi para umalis, pero para hindi na nila masabi na gastos lang ang mga anak kong babae.

Anim na buwan na pala akong buntis noon nang maisip ko yun, pero sa isip ko, 3 months pa rin yung takot na kailangan kong tapusin.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖