Bahagi 3
Akala ko mapapatawad ko agad ang biyenan ko pero sa barangay mismo siya umamin na peke ang cancer at sa TV at bingo lang napunta ang ₱200K

Hindi ako makatulog nung gabing umamin si Aling Nita. Si Joel, tahimik lang sa gilid ng banig, hawak pa rin yung supot ng chicharon na nalaglag sa sahig. Si Chloe, 7 anyos, nakayakap sa akin, hawak pa rin ang notebook na may drawing ng Lola na kumakain ng chicharon.

Kinabukasan, sabi ni Joel, kailangan namin dalhin sa barangay. Hindi para ipahiya, pero para may record. Kasi ₱200,000 yun. Hindi yun basta pera. Ipon yun ng nanay ko sa Canada na 10 taon nag-alaga ng matanda, CAD 3,000 lang kada buwan ang sahod, nagtipid para may maipadala.

Dinala namin si Aling Nita sa barangay hall sa Quezon City. Kasama si Chloe, kasi siya ang nakakita. Dala ni Aling Nita yung alkansya na may kandado na may ₱200,000, may dala pa ring chicharon na 1 kilo at Coke na 1.5 litro, at yung pekeng medical certificate na may tatak na Recto na ₱150 lang at mali ang spelling na UTIRUS.

Sa barangay hall, nandoon si Kapitan, babae, 50 anyos, may dalang logbook na makapal. Kasama niya yung taga-DSWD na babae, 40 anyos, at isang pulis na lalaki, 40 anyos, may dalang posas pero hindi pa nilalabas.

Tinawag kami. “Aling Nita, totoo ba ito?” tanong ni Kapitan, hawak yung medical certificate. “Peke daw itong medical certificate mo na may tatak na CANCER STAGE 3 na galing Recto na ₱150 lang at mali ang spelling na UTIRUS at yung reseta na gamot na ₱5,000 isang tableta pero vitamins lang na ₱10? At humingi ka ng ₱200,000 sa magulang ni Lorna na nasa Canada na OFW na 10 taon inipon para ibili ng TV na 55 inches at sofa at ref at parlor at bingo?”

Tahimik si Aling Nita ng ilang segundo, tapos lumuhod sa harap ni Kapitan at sa harap ni Chloe. Umiiyak.

“Opo, Kapitan, peke po. Yung medical certificate ko na Stage 3 na galing Recto na ₱150 lang at may spelling na UTIRUS na mali at reseta na vitamins lang na ₱10, pinagawa ko lang sa Recto na ₱150 para makahingi ng ₱200,000 sa magulang ni Lorna na OFW sa Canada na 10 taon inipon. Para sa TV na 55 inches na ₱30,000 at sofa na ₱20,000 at ref na 2 door na ₱25,000 at parlor na kulay at rebond na ₱5,000 at bingo na ₱500 araw-araw. Si Chloe na 7 anyos ang nakadiskubre kasi nakita niyang kumakain ako ng chicharon na 1 kilo at umiinom ng Coke na 1.5 litro na bawal sa may cancer.”

Narinig ko yun, parang sinampal ako ulit. Hindi dahil sa TV o sofa. Dahil sa paraan niya ng pag-iyak, parang teleserye pa rin, pero wala nang manonood.

Sabi ni Kapitan, “Aling Nita, estafa ito at falsification of public document. At may child abuse pa kasi ginamit mo si Chloe na 7 anyos para paniwalain kami sa peke mong cancer. Pwede kang makulong ng 6 months sa city jail at magmulta ng ₱20,000 at kailangan mo ibalik ang ₱200,000 na galing sa magulang ni Lorna.”

Doon sumingit si Chloe. Hawak niya kamay ni Aling Nita na may chicharon pa. “Ma’am, wag po ninyo ikulong si Lola Nita, matanda na po siya, 58 anyos na po. May tindahan po siya ng bigas na kita ₱400 isang araw. May chicharon at Coke at TV at sofa at ref at parlor at bingo, kahit peke po cancer niya na Stage 3 na galing Recto na ₱150 lang at mali spelling na UTIRUS.”

Umiiyak si Chloe. 7 anyos lang pero nagmamakaawa.

Sabi ng babaeng pulis, “Chloe, anak, hindi pwede. Kailangan may matutunan si Lola Nita. Peke ang cancer niya na Stage 3 na galing Recto na ₱150 lang at mali spelling na UTIRUS at humingi siya ng ₱200,000 sa Lola at Lolo mo sa Canada na 10 taon inipon para sa TV at sofa at ref at parlor at bingo. At ikaw pa nakadiskubre kasi nakita mong kumakain siya ng chicharon at umiinom ng Coke na bawal sa may cancer.”

Dinala si Aling Nita sa maliit na kulungan sa barangay, may rehas na 2×2 meters, may CR na may amoy ng tae at ihi. Naiwan yung alkansya na may kandado.

Umuwi kami ni Chloe at Joel sa bahay na plywood na may butas ang bubong at may daga sa gabi. Walang TV, walang sofa, walang ref. Si Joel, nakatitig sa sahig.

Tumawag ako kay Mama sa Canada, video call, umiiyak ako.

“Ma, peke pala cancer ni Nanay Nita na Stage 3. Yung medical certificate na galing Recto na ₱150 lang at may spelling na UTIRUS na mali at reseta na vitamins lang na ₱10 na ginawa niyang ₱5,000. Pinagawa niya sa Recto para makahingi ng ₱200,000 sa inyo na 10 taon ninyong inipon para sa TV na 55 inches at sofa at ref at parlor at bingo. At si Chloe na 7 anyos ang nakadiskubre kasi nakita niyang kumakain si Lola ng chicharon na 1 kilo at umiinom ng Coke na 1.5 litro na bawal sa may cancer.”

Galit at umiiyak si Mama. “Anak, yung ₱200,000 na pinadala ko na CAD 5,000 na 10 taon kong inipon, nasa alkansya niya na may kandado na may chicharon at Coke at TV at sofa at ref at parlor at bingo? Ibalik mo yun, wag mo ibigay kay Aling Nita na may pekeng cancer. Ibalik mo sa amin.”

Hawak ko yung alkansya na may kandado. Hindi ko alam kung paano bubuksan. Si Chloe, nakatingin sa akin.

“Mama, ibabalik po ba natin kay Lola at Lolo sa Canada yung pera? Para hindi na magalit si Lola sa Canada?” tanong ni Chloe.

Tumango ako, pero masakit sa dibdib. Kasi alam kong pag binalik namin, lalong makukulong si Aling Nita at wala kaming pambili ng pagkain kinabukasan. Pero pag hindi, niloko namin magulang ko.

Doon ako nagdesisyon. Maliit na desisyon pero mabigat. Sabi ko kay Joel, “Bubuksan natin alkansya bukas kasama si Kapitan, bilangin natin harap-harapan, at ibabalik natin sa Mama ang buong ₱200,000. Hindi natin gagalawin kahit piso. Kahit walang TV, walang sofa, walang ref.”

Si Joel, tumango, pero naiiyak. Si Chloe, yumakap sa akin at bumulong, “Mama, tama po yan.”

Hindi pa tapos ang kwento. Nasa kulungan pa si Aling Nita at hawak pa namin ang alkansya.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖