Akala ko mana lang ang iniwan ni Lolo, yun pala ang kumpanya ng asawa kong nanakit sa akin ay baon na sa utang sa kumpanya ko
Bahagi 3
Akala ko mana lang ang iniwan ni Lolo, yun pala ang kumpanya ng asawa kong nanakit sa akin ay baon na sa utang sa kumpanya ko
Tahimik ang buong boardroom matapos kong sabihin yun. Yung matandang board member na tumawa kanina, ngayon ay nakayuko at binabasa ulit ang papeles na iniwan ni Atty. Ramirez. Hindi nila inaasahan na yung babaeng naka-maong at may pasa sa pisngi ay marunong magsalita ng ganoon kakalma pero may bigat.
Umupo ulit ako. Sa unang pagkakataon sa apat na taon, ako ang nakaupo sa upuan na hindi ko kailangang hingin ang permiso ng iba. Yung upuan sa bahay namin sa Dasma, lagi akong nasa gilid. Dito, ako ang nasa gitna. At kakaiba, hindi ako kinakabahan. Parang matagal ko nang alam kung paano umupo dito.
“Ma’am Angela,” sabi ni Mrs. Tan, yung CFO na kanina pa tahimik. “Ang Velasco Group ay may tatlong core business. Shipping, renewable energy, at township development. Ang Lolo mo ang nagtayo nito mula sa wala noong 1970s.” Tumango ako. Naalala ko yung kwento ni Mama dati, yung Lolo daw niya dati ay nagtitinda lang ng isda sa Navotas bago naging may-ari ng barko.
“Alam ko,” sabi ko. “At alam ko rin na nitong huling dalawang taon, medyo naghigpit tayo sa pagpapautang sa mga real estate developers.”
Nagkatinginan ang mga board members. Hindi nila inakala na may alam ako.
Binuklat ko ang folder na may tatak na CONFIDENTIAL – PENDING LOANS. Doon ko unang nakita ang pangalan na De Guzman Corporation. Loan application: ₱800 million para sa isang condo project sa Makati. Collateral: yung lupa sa may Buendia na matagal nang may issue sa titulo. Status: pending for board approval. Guarantor: Carlos De Guzman.
Parang may malamig na tubig na bumuhos sa akin. Yung kumpanya ng asawa kong nagsabing wala akong kwenta at hindi mabubuhay nang wala siya, yun pala ay nakaluhod na humihingi ng pera sa kumpanya ng Lolo ko. Yung pera na akala niyang sa kanya lang, yun pala ay sa akin na ngayon.
Hindi ako umiyak. Sa halip, huminga ako nang malalim. Ito yung katotohanang hindi ko inaasahan pero ipinaliwanag ang lahat. Kaya pala nitong mga nakaraang buwan, laging balisa si Carlos. Laging nasa opisina hanggang hatinggabi. Laging kausap si Liza na anak pala ng isang contractor na gusto niyang isama sa project.
Si Liza. Naalala ko yung sinabi ni Carlos kagabi. “Yung sugat sa kamay ni Liza dumudugo pa.” Wala akong maalala na sinaktan ko siya. Hindi ko man lang siya nakita nitong isang linggo. Pero alam ni Carlos na maniniwala ako agad na ako ang may kasalanan. Ganoon niya ako pinaliit sa loob ng apat na taon.
“Mrs. Tan,” sabi ko. “Pwede ko bang makita ang buong due diligence ng De Guzman loan?”
Tumango siya at may binigay na isa pang makapal na folder. Habang binabasa ko, lalo akong naging kalmado. Yung lupa na collateral nila, may overlapping claim. Yung cash flow nila, negative na sa huling dalawang quarter. Kung tutuusin, kung hindi dahil sa pangalan ni Carlos sa business circle, declined na dapat ito noong pa.
Samantala sa Makati, sa De Guzman Tower, kanina pa pabalik-balik si Carlos. Kaninang umaga, akala niya simpleng tampo lang. Pero tanghali na, wala pa rin si Angela. Tinawagan niya ang kasambahay namin sa Dasma.
“Ma’am Angela po umalis lang na may lumang bag. Hindi na po kinuha yung mga Hermes niya, yung mga damit na binili niyo,” sabi ni Ate Baby sa telepono. “At saka Sir, may iniwan siyang sobre sa mesa niyo.”
Nakita na niya ang sobre. Yung divorce agreement at yung hati na black card. Noong una natawa pa siya. Pero ngayon, iba na ang pakiramdam niya. May kaba.
Tinawagan niya si Marco. “Nasaan na yung sinasabi mong babae?”
“Sir, sinubukan kong sundan,” sabi ni Marco sa kabilang linya, medyo kinakabahan. “Sir, hindi po ordinaryong Grab ang sumundo kay Ma’am. Rolls Royce po, may plate na 8. Yung pang-VIP. Pumasok po sa BGC, sa Velasco Tower.”
“Velasco Tower? Anong gagawin niya doon?” Medyo tumaas ang boses ni Carlos. Kilala niya ang Velasco Tower. Doon nakabase ang Velasco Group, yung isa sa pinakamalaking grupo na nilalapitan nila para sa pautang. Yung loan na ₱800 million na kailangan nila para hindi ma-delay ang Makati project.
Hindi niya alam na habang kausap niya si Marco, hawak ko na ang folder na may pirma niya.
Hapon na nang matapos ang unang emergency board meeting. Hindi ako nagdesisyon agad sa loan. Sabi ko, “I-audit muna natin lahat. Gusto kong malinis ang Velasco bago tayo maglabas ng pera. Lalo na sa mga kumpanyang may personal connection sa akin.” Walang tumutol. Yung mga kanina ay nangmamaliit, ngayon ay tumatango na.
Paglabas ko ng boardroom, nandoon si Atty. Ramirez. “Ma’am, may isa pa pong property na hindi pa na-transfer sa pangalan mo. Yung penthouse ni Don Ramon sa One BGC. Bakante. Gusto mo bang doon ka muna? Kaysa bumalik sa Dasma?”
Tumango ako. Hindi ko na kayang bumalik sa bahay na yun. Yung bahay na amoy kape pero amoy din ng sampal. Yung bahay na kahit anong linis ko, pakiramdam ko bisita lang ako.
Pumunta ako sa penthouse. Pagbukas ng pinto, amoy luma pero malinis. May mga picture frame ni Lolo na bata pa ako, karga niya ako sa pier. May sulat kamay siya sa likod: “Para kay Angela, ang batang pinakamamahal ko. Balang araw, intindihin mo kung bakit kita kinailangang layuan. Hindi dahil hindi kita mahal, kundi dahil gusto kong matuto kang tumayo nang walang pangalan ko.”
Doon ako napahagulgol. Hindi dahil kay Carlos, hindi dahil sa sampal. Kundi dahil sa apat na taon na hinayaan kong maniwala ako na wala akong halaga. Si Lolo pala, matagal na akong binabantayan. Si Tito na nasa Canada pala ang nag-aasikaso ng lahat dahil ayaw ni Lolo na guluhin ako habang pinipili kong mamuhay bilang simpleng maybahay.
Gabi na. Nakaupo ako sa sahig ng penthouse, nakasandal sa sofa, hawak ang tasa ng tsaa. Tahimik ang BGC sa baba. Sa wakas, malinaw na ang isip ko. Masakit pa rin ang pisngi ko, pero mas malinaw na ang puso ko.
Tinawagan ko si Ate Baby. “Ate, pwede bang paki-pack ng mga personal na gamit ko lang? Yung mga libro ko, yung lumang damit ko, yung mga sulat ni Mama. Huwag na yung mga binili ni Carlos. Iwan mo na lahat yun.”
“Ma’am, babalik ka pa ba?” tanong ni Ate Baby, umiiyak na.
“Hindi na, Ate,” sabi ko nang mahinahon. “Pero huwag kang mag-alala, sasagutin ko pa rin ang pag-aaral ng anak mo. Hindi kita pababayaan.”
Pagkatapos noon, tinawagan ko si Atty. Ramirez ulit. “Atty., may isa akong maliit na desisyon. Gusto kong i-activate ang personal trust fund na iniwan ni Lolo. Yung ₱15 billion na nasa bank account na nakapangalan sa akin. Pero huwag muna nating galawin ang shares. Gusto kong manatili sa BGC at ayusin ang sarili ko bago humarap ulit sa kahit sino.”
“Good decision, Ma’am,” sabi niya. “Kailangan mo ng oras.”
Kinabukasan ng umaga, maaga akong nagising. Nagsuot ako ng simpleng blouse at pants, hindi na maong, pero hindi pa rin mamahalin. Naglagay ako ng kaunting concealer para matakpan ang pasa. Pagtingin ko sa salamin, hindi na ako yung babaeng umiiyak sa sahig. Ako na yung babaeng may hawak ng susi ng isang tower.
Bumaba ako sa lobby ng Velasco Tower para magkape. At doon ko siya nakita.
Si Carlos, naka-suit pa rin pero gusot na, may hawak na maliit na paper bag na may logo ng paborito kong cake shop. Katabi niya si Liza, naka-white dress, may band-aid sa kamay, kunwari mahinhin.
At sa likod nila, si Marco na nakayuko, hawak ang cellphone at parang gustong maglaho.
Nakita ako ni Carlos. Nanlaki ang mata niya. Hindi dahil sa pasa ko, kundi dahil sa ID na suot ko. Velasco Group. Chairwoman. Angela Reyes.
Bahagi 4
Sinugod ako ng asawa ko sa boardroom para pilitin akong bumalik, pero doon mismo sa harap ng lahat ay tinapos ko ang lahat ng pananakit niya
Nakita ako ni Carlos at agad siyang lumapit. Mabilis ang lakad, parang may-ari pa rin ng lugar. Si Liza ay sumunod, kunwari inaalalayan ang band-aid sa kamay na parang trophy.
“Angela!” tawag ni Carlos, medyo malakas, lumingon ang ilang empleyado sa lobby. “Sa wakas nakita na kita. Anong kalokohan to? Velasco? Chairwoman? Anong pinaggagawa mo?”
Hindi ako sumagot agad. Hinigop ko ang kape ko. Ang init ng tasa ang nagpapaalala sa akin na gising ako at hindi nananaginip.
“Carlos,” sabi ko, kalmado. “Anong ginagawa mo dito? May appointment ka ba sa Velasco Group?”
Natigilan siya. Hindi niya inaasahan ang tono ko. Dati, kapag tinawag niya ako nang ganyan, agad akong lalapit, mag-aalala, magso-sorry kahit hindi ako ang may kasalanan.
“Appointment? Asawa kita!” tumaas ang boses niya. “Umuwi ka na. Nag-aalala si Mama—” Naputol siya. Wala na ang mama niya. Ako ang nag-alaga hanggang sa huli. Alam naming pareho yun.
Lumapit si Liza, mahinhin ang boses. “Ate Angela, sorry po. Hindi ko po sinasadya na mag-away kayo ni Carlos dahil sa akin. Nadulas lang po ako at nasugatan, tapos naisip ni Carlos na—”
“Hindi kita Ate,” putol ko, hindi masungit, pero diretso. “At hindi ka nadulas. Wala ako sa opisina niyo kahapon. Nasa bahay ako buong araw, naghihintay na umuwi si Carlos. Kaya paano kita masasaktan?”
Namula si Liza. Tumingin kay Carlos.
“Angela, tama na yang selos mo,” sabi ni Carlos, bumalik sa dati niyang script. Hinawakan niya ang braso ko. “Umuwi ka na. Yung ₱500,000 nasa card na. Dinagdagan ko pa ng ₱200,000. Bumili ka ng bag. Kalimutan na natin to. Nagbibiro ka lang sa divorce agreement na yun, di ba?”
Doon ako natawa. Hindi malakas, pero sapat para marinig ng lahat.
“₱500,000? ₱700,000?” sabi ko. “Carlos, hawak ko ang ₱15 billion na mana ng Lolo ko. May hawak akong titulo ng lupa sa Makati, sa BGC, sa Cebu. May hawak akong 68% ng kumpanyang inuutangan mo ng ₱800 million. At inaalok mo pa rin ako ng baon na parang bata?”
Natigilan ang lobby. Yung dalawang guard na kanina pa nakatingin, ngayon ay mas lalo pang naging alerto.
“Anong ₱800 million?” tanong ni Liza, biglang kinabahan. Hindi niya alam ang tungkol sa loan.
“Ah, hindi mo alam?” Tumingin ako sa kanya. “Ang boyfriend mo, kaya ka isinama sa project niya kasi akala niya makakatulong ang papa mo na contractor para ma-approve ang loan niya sa Velasco. Yung sugat mo, ginamit niya para may dahilan siyang saktan ako at para makalimutan kong magtanong kung bakit laging gabi na siya umuuwi.”
“Sinungaling ka!” sigaw ni Carlos, pero nanginig ang kamay niya. Bitiwan niya ang braso ko.
Dumating si Atty. Ramirez kasama si Mrs. Tan. “Sir Carlos De Guzman,” sabi ni attorney, pormal. “Kung wala kayong appointment, pwede kayong umalis. At kung tungkol sa loan application ng De Guzman Corporation, declined muna as of today pending audit for conflict of interest and ethics compliance. May domestic violence report kaming natanggap.”
“Domestic violence? Anong domestic violence?” Tumawa si Carlos nang pilit. “Mag-asawa kami. Normal lang yan.”
Doon ako humakbang palapit. Tinitigan ko siya sa mata, yung mata na dati tinitingala ko.
“Hindi normal ang manampal dahil sa kabit,” sabi ko, sapat lang na kami lang ang makarinig pero buo. “Hindi normal na apat na taon mo akong pinaniwala na wala akong silbi. At hindi normal na hatiin mo ang black card na bigay mo na parang awa.”
Inilabas ko sa tote bag ang kalahati ng black card na pinunit ko. Inilagay ko sa ibabaw ng paper bag na may cake.
“Bayad na ako sa cake mo,” sabi ko. “At bayad na rin ako sa apat na taon. Pirmado na ang divorce agreement. Yung abogado ko na ang kakausap sa abogado mo.”
“Angela, hindi mo magagawa sa akin to!” Sigaw na siya ngayon. “Wala kang pera! Wala kang trabaho! Ulila ka!”
“Ulila ako dati,” sabi ko. “Pero may Lolo ako na iniwan sa akin ang buong Velasco. May Tito ako na nasa Canada na nagbantay sa akin kahit hindi ko alam. At may sarili ako ngayon. Hindi mo na ako kayang takutin sa salitang wala.”
Tumingin ako kay Marco. “Marco, salamat sa pagdala ng sobre kahapon. Pero pakisabi sa dati mong boss, hindi na ako nakatira sa Dasma. Dito na ako sa BGC. At kung gusto niyang makipag-usap, sa opisina ng abogado ko, hindi sa lobby.”
Tumango si Marco, halatang hiyang-hiya.
Hinarap ko si Liza. “Liza, magpagaling ka. At sa susunod, huwag ka nang papayag na gamitin ang kamay mo para magsinungaling. Masakit masugatan, pero mas masakit pag ginamit ka lang.”
Umiyak si Liza at tumakbo palabas. Naiwan si Carlos na nakatayo, parang lumiit bigla. Yung suit na dati ay parang armor niya, ngayon ay parang sobrang laki sa kanya.
“Angela, please,” bulong niya, iba na ang boses, hindi na galit kundi takot. Takot na mawala ang loan, takot na mawala ang mukha niya sa board nila. “Pag-usapan natin. Mahal pa rin kita.”
“Mahal mo ako o mahal mo ang pirma ko sa loan approval?” tanong ko.
Hindi siya nakasagot.
Doon ko ginawa ang desisyong matagal ko nang pinag-isipan kagabi. Hindi ako maghihiganti na parang sa teleserye. Hindi ko sisirain ang kumpanya niya. Gagawin ko lang kung ano ang tama.
“Mrs. Tan,” tawag ko. “I-approve natin ang loan ng De Guzman pero may kondisyon. Una, magre-resign si Carlos bilang CEO at papalitan ng mas may ethics na tao. Pangalawa, kalahati ng profit ng Makati project ay mapupunta sa foundation na itatayo ng Velasco para sa mga kababaihang biktima ng domestic abuse. Kung ayaw niya, hindi natin pipilitin. Pero wala nang ₱800 million.”
Nanlaki ang mata ni Carlos. “Hindi mo pwedeng gawin yan! Kumpanya ko yan!”
“Hindi na buong iyo,” sabi ni Mrs. Tan, mahinahon. “At base sa audit, kung hindi ma-inject ang ₱800 million sa loob ng 30 days, mafo-foreclose kayo ng bangko. Ikaw ang may kailangan, hindi kami.”
Doon siya napaupo sa sofa ng lobby. Hawak ang ulo.
Iniwan ko siya doon. Hindi dahil wala akong awa, kundi dahil sa wakas, natuto akong maawa muna sa sarili ko.
Isang linggo ang lumipas. Pumirma si Carlos sa divorce papers sa harap ng abogado. Hindi na siya nagmatapang. Yung board ng De Guzman, tinanggap ang kondisyon ko. Nag-resign siya bilang CEO pero nanatiling shareholder. Yung foundation, naitayo namin sa Quezon City, pinangalanan naming “Lola Coring Foundation” bilang alaala sa mama ni Carlos na kahit papano ay naging mabuti sa akin noong buhay pa siya at sa mama ko.
Si Liza, umalis na sa kumpanya at bumalik sa Cebu. Narinig ko nag-aral ulit siya.
Ako, araw-araw pa rin akong pumapasok sa Velasco Tower. Hindi naka-heels na mamahalin palagi, minsan naka-sneakers lang. Natututo pa rin. May mga araw na umiiyak pa rin ako pag naaalala ang sampal, pero hindi na dahil gusto kong bumalik, kundi dahil naaalala ko kung gaano ako katapang na umalis.
Ngayong gabi, nakatayo ako sa balcony ng penthouse sa One BGC. Hawak ang lumang tasa ng tsaa, tanaw ang ilaw ng syudad. Wala nang pader na sumasakal sa akin, wala nang pinto na padabog na sinasara.
Sa wakas, hindi na ako anino sa ilaw ng iba, ako na ang ilaw sa sarili kong umaga.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
