Bahagi 3
Nang mabasa ni Miguel ang sulat ko sa wine cellar, doon ko napatunayan na binalewala niya ang lahat ng isinakripisyo ko para sa kanya

Pagbukas ni Miguel ng sobre sa wine cellar, hindi agad niya binasa. Hawak niya lang iyon nang matagal sa ilalim ng dilaw na ilaw. Amoy alak at alikabok ang paligid, pero ang sulat-kamay ko sa labas, Miguel Reyes, parang mas mabigat pa sa lahat ng folder na pinirmahan niya kagabi.

Nang sa wakas ay binuklat niya, dalawang pahina lang iyon. Sinulat ko iyon tatlong araw bago ako umalis, noong gabing sinabi niyang wala siyang oras.

Sinabi ko doon na hindi ko na kayang maghintay pa. Na naalala ko kung paano ko ibinuhos ang ₱120 million na dote ko para sa South Alabang project noong wala pa siyang hawak kundi utang. Na ako ang tumawag sa mga kapitan ni Papa sa Santos Shipping para hindi mag-collapse ang supply chain niya. Na ako ang humarang sa investors noong sabay-sabay silang nag-withdraw dahil sa bitag ng tito niya.

Sinabi ko rin na hindi ko na mabilang kung ilang beses akong nilagnat mag-isa sa St. Luke’s habang siya nasa meeting. Kung ilang birthday at anniversary ang dumaan na secretary lang niya ang bumabati sa akin. Na yung Viber na “Okay ka na ba” lang ang natira sa tatlong taon naming pagsasama.

At sa dulo, sinulat ko: Kung hindi mo ito mahanap, mas mabuti. Ibig sabihin hindi mo talaga ako hinanap.

Napaupo si Miguel sa sahig ng wine cellar. Doon lang siya parang tao ulit, hindi CEO ng Reyes Group.

Kinabukasan, maaga siyang pumunta sa opisina pero hindi para sa board meeting. Pinatawag niya ang finance head at hiningi ang lumang ledger ng South Alabang project noong 2022. Doon nakita niya ang entry na hindi na niya naaalala: Cash infusion – A. Santos – ₱120,000,000 – no interest, no collateral.

Walang kontrata. Walang pirma niya. Ako lang ang nag-transfer.

Tinawagan niya ang tito niyang dati niyang kalaban, ngayon nasa Batangas na. Tinanong niya kung totoo bang ako ang naghanap ng kapalit na investors. Sabi ng tito niya, oo, at kung hindi dahil sa Santos Shipping, sarado na ang Reyes Group noon pa.

Sa Cebu, habang nangyayari iyon, nasa City Hall ako kasama si Papa. Inayos namin ang affidavit na nagsasabing simula nang ipanganak sila, Santos na ang ginagamit nina Anya at Lino, at suportado ng passport na dala ko. Hindi ko ginawa iyon para gumanti. Ginawa ko para protektahan sila.

Pag-uwi ko sa bahay sa Lahug, nandoon si Mama at nagluluto ng tinola. Si Anya naglalaro ng blocks, si Lino natutulog sa duyan. Parang normal na hapon, pero sa loob ko, magulo pa rin.

Dumating ang tawag ni Kuya Tony. Nasa Mactan na raw si Miguel. Nag-private plane din. Gusto akong makausap sa gate.

Hindi ako nagulat. Alam kong darating siya kapag nabasa na niya ang sulat.

Lumabas ako nang hindi dala ang mga bata. Nasa labas ng gate ang itim na SUV, nakabukas ang bintana, at nandoon si Miguel. Payat, walang necktie, unang beses ko siyang nakitang hindi plantsado ang suot.

“Angela,” sabi niya. “Kailangan nating mag-usap.”

“Hindi tayo dapat mag-usap sa gate,” sagot ko. “Nandito ang mga bata.”

Pumasok siya sa may sala, pero hindi ko siya pinapasok sa kwarto ng mga bata. Nandoon si Papa sa may pinto, tahimik pero nakabantay.

Inilapag ni Miguel ang folder na dala niya. Nandoon ang kopya ng pangatlongpu’t isang papel na pinirmahan niya.

“Angela, hindi valid ito,” sabi niya, pero mahina ang boses. “Walang seal ng law office. Walang hatian. Isang A4 lang. Hindi tatanggapin ng korte.”

Tumingin ako sa kanya.

“Alam ko,” sabi ko. “Sinadya kong gawing simple para pirmahan mo nang hindi ka nag-iisip. Kasi ganoon mo kami tinitignan nitong tatlong taon. Parang simpleng memo lang.”

Natigilan siya.

“At yung ₱120 million,” dagdag ko. “Hindi ko siningil kahit piso. Pero sana maalala mo na hindi pera ng Reyes iyon. Pera ng pamilya ko iyon, dote ko. Ibinigay ko kasi naniwala ako sa pangako mong babawi ka.”

Umupo si Miguel at napahawak sa ulo.

“Akala ko okay ka,” sabi niya. “Akala ko kuntento ka kasi hindi ka na naghahanap. Akala ko sapat na ang bahay sa Forbes, ang card, ang driver.”

“Hindi mo man lang tinanong kung okay ako,” sagot ko. “Tinanong mo ba kahit minsan kung bakit ko ibinenta ang mga alahas ko? ₱2.5 million lang iyon kumpara sa ₱120 million na binigay ko sa’yo, pero iyon ang natira sa akin para makalayas kami ng mga anak ko nang hindi umaasa sa pera mo.”

Doon lang siya napaiyak. Hindi malakas, pero tumulo ang luha. Si Miguel Reyes na hindi umiiyak kahit sa harap ng board, umiiyak sa sala ng bahay ng biyenan niya.

Sinabi niya na gusto niyang bawiin ang lahat. Na handa siyang ibalik ang dote, doblehin pa, at pirmahan ang kahit anong legal na kasunduan basta bumalik kami sa Manila.

Pero ako, pagod na akong bumalik sa bahay na kailangang maghintay kung may uuwi pa.

Sabi ni Mama, “Miguel, anak, hindi pera ang kulang. Oras ang kulang. Tatlong taon siyang mag-isang nagpalaki ng dalawa mong anak sa mansyon na parang museum.”

Tumayo ako at kumuha ng maliit na kahon. Nandoon ang lumang papel na tinago ko ng dalawang taon, yung “May dinner meeting ako tonight.” Inabot ko sa kanya.

“Ito lang ang sulat na iniwan mo sa akin sa loob ng dalawang taon,” sabi ko. “Ito ang binabasa ko kapag may lagnat ako.”

Wala siyang masagot.

Sa huli, hindi ko siya pinabalik agad sa Manila. Sinabi kong kailangan kong mag-isip at kailangan niyang harapin ang gulo sa kumpanya niya nang wala ako.

Bago siya umalis, sinabi ko ang maliit pero mahalagang desisyon na buo na sa isip ko.

“Bukas, pupunta ako sa opisina ng Santos Shipping,” sabi ko. “Babalik ako sa trabaho. Hindi para habulin ang dati kong posisyon, kundi para simulan ulit ang buhay naming tatlo. Yung ₱2.5 million, ilalagay ko sa trust fund nina Anya at Lino, hindi sa luho.”

Tumingin siya sa akin na parang ngayon lang niya ako nakita nang buo.

“Hindi pa tayo tapos mag-usap, Angela,” sabi niya bago sumakay sa SUV.

“Hindi pa,” sagot ko. “Pero sa susunod, sa City Hall na tayo mag-usap, hindi sa gate.”

Nang makaalis siya, pumasok ako sa kwarto at niyakap ko ang dalawang anak ko. Hindi pa tapos ang laban, pero sa unang pagkakataon, ako ang nagdesisyon kung kailan at saan kami mag-uusap, hindi siya.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖